Hot Chip - One Life Stand (2010)

Ik weet nog goed hoe enthousiast ik was over The Warning van het tot dan toe voor mij onbekende Hot Chip. Later kwam dat weer wat in proporties en werd de 4,5* een degelijke 4*.
De opvolger daarvan was een merkwaardige mengelmoes waar ik niet zo heel erg goed raad mee wist.
Op zich was mijn enthousiasme over dit te verschijnen album dus niet zo heel erg groot meer. 'Ha, aardig, een nieuwe Hot Chip', en dat was het dan wel weer.
Thieves in the Night wakkerde als openingsnummer het enthousiasme weer aan, want dat is een uiterst pakkende track en over Hand Me Down Your Love heb ik ook geen kwaad woord over: catchy als dat ze zijn met toch genoeg stekeligheden die het niet al te flauw maken.
Vervolgens gaat het weer alle kanten op en varieert het van degelijke nummers tot songs net op het randje. Het doet me denken aan Pet Shop Boys of de poppy O.M.D. (Brothers hier en daar (en dat is best een compliment). Met de vocoder ben ik onderhand een beetje klaar eerlijk gezegd, maar gelukkig blijken de nummers goed aan te slaan dus ik vergeef het ze.
Het is dat Pet Shop Boys nog relevant zijn en nog steeds in de schijnwerpers staan. Was dat niet het geval dan had ik gezegd dat Hot Chip dat gat op eigentijdse wijze mooi dicht. Nu staan ze er gewoon naast en is er wat mij betreft genoeg ruimte voor ze. Waar ik me bij de voorganger wat zorgen ging maken daar vind ik dit gewoon weer een uiterst fijne, verfrissende popplaat (met een sterke eerste helft en een iets zwakkere tweede). Toch een krappe 4* voor nu.

Met Hot Chip kwam ik in 2006 in aanraking door het aanstekelijke nummer Over and Over van hun album The Warning. Het bleef uiteindelijk bij dat ene nummer, en bij hun derde plaat in 2008, Made In The Dark, is mij vooral de single Ready For The Floor bijgebleven. One Life Stand wordt daarom de eerste plaat die ik volledig tot mij neem. Het klinkt direct vertrouwd. Thieves In The Night, dat met een soort orgelsynthesizer begint en wordt gevolgd door een beat die steeds sterker wordt. Het melodieuze mag ik wel, en waar de nummers die ik tot nu toe kende van Hot Chip niet de vier minuten haalde, is dat hier wel het geval. Hand Me Down Your Love begint met een soort droge pianoslagen dat me doet denken aan het geluid REO Speedwagon.

Opvallend aan I Feel Better is dat in het eerste gedeelte van dit nummer geen beat zit. Dit is ook helemaal niet nodig, omdat het verder voldoet aan een klassiek electro recept door het catchy refrein en het bijpassende electronische strijkorkest. Het titelnummer begint als een typisch Hot Chip nummer, maar door de intrede van de steel drums heeft het ook zeker iets origineels. En het is helemaal prachtig als het ietwat monotone intro wordt gevolgd door zo’n lekker refrein. Ook het hierop volgende Brothers mag er zijn. Het is veel rustiger en minder electro dan ik gewend was van Hot Chip, maar ligt wel goed in mijn gehoor. Om een één of andere reden doet het refrein me denken aan Abba, en dat is een losse opmerking en geen waardeoordeel.

Hummeluhummeluh… Daarmee zou ik alles gezegd kunnen hebben over Slush, maar ik vind het zonde om niet meer over deze ballad te zeggen. Hoewel er op het hele album al bezuinigd lijkt te zijn op electronica, is dat in dit nummer helemaal duidelijk. Dit zou ook gewoon door een instrumentale band gespeeld kunnen zijn. Dit vreemde nummer is daardoor niet slecht, ik had het gewoon niet verwacht. Alley Cats duurt me iets te lang en is erg traag. Het lijkt bij vlagen op een electro versie van Kings of Convenience.

Wat ik daarnet heb gezegd neem ik terug bij het horen van We Have Love, daar is toch wel te horen dat het toch echt een electroband is. Afgezien van de beat die het tempo erin houdt is het verder niet een heel bijzonder nummer. Keep Quiet, daar kan ik een uitroepteken achterzetten, want het is wel belangrijk dat je stil blijft, anders gaat dit rustige, donkere nummer aan je voorbij. Take It In, het slotnummer, doet me door de piano op het eind bijna vergeten dat dit het vierde album is van een electroband die nu alweer tien jaar bestaat.

Hot Chip is niet simpelweg dance of electro te noemen. Deze band uit London kijkt verder dan de synthesizers en bevat zelfs een ballad die opvalt, maar niet storend is. Vorige albums heb ik nooit in z’n geheel geluisterd, maar de nummers die ik kende van Hot Chip’s laatste twee albums waren veel korter dan de meeste nummers op dit album. Dat is positief bedoeld, want op een enkel nummer na, had ik nergens het gevoel dat het te lang door ging, en maakte dit de muziek juist beter. Een andere reden dat verveling nergens toe slaat is omdat het album gevarieerd is. Het eerst volledige album van Hot Chip is me zeer goed bevallen, en nu snel terug grijpen naar hun vorige drie.

For Music Only

Hot Chip met spontane muziek

Hot Chip komt met hun vierde album One Life Stand terecht in een overspoelde markt van elektronische muziek, maar weet daar toch een eigen plekje in te bepleiten.

“People might be surprised by a song like ‘I Feel Better’ coming from us. It’s kind of a big, commercial song that came from nowhere. We decided to embrace that instead of discarding it on this album.”
(bron: http://hotchip.co.uk)

Hot Chip is een Brits elektropop bandje uit Leeds en Londen en in 2000 opgericht door het centrale duo Alexis Taylor en Joe Goddard. Na een wereld tournee duikt de band in februari 2009 de studio in. Het resultaat is minder apart dan de voorgangers. De muziek is toegankelijker en ietsje rustiger dan voorganger Made In The Dark.

Op One Life Stand zijn verschilende invloeden nadrukkelijk te horen, waaronder dance, disco en house. Het album kent hoogtepunten zoals het titelnummer en slush, die door verschillende critici weer als de minst aantrekkelijke nummers worden aangeduid.

Kortom een wisselend album dat de meningen doet verschillen. Dat zij zonder echt plan de studio induiken kan mooie resultaten opleveren, maar er ook voor zorgen dat ze de ‘verkeerde’ spontane keuzes maken.

Tekst overgenomen van mijn cd-recensies.nieuwslog.nl

Vanwege het eerste commentaar wat je hier meer terugleest en terugvindt in de score die wat aan de lage kant is, had ik deze Hot Chip nog niet geprobeerd. Maar wat blijkt? Ik vind het echt lekker!
Ik kan me dus goed vinden in het tweede commentaar. Het klinkt zeker lekker en gedachten aan the Human League schieten mij en anderen die dit hoorden door het hoofd. Niet alleen is er een behoorlijke dosis synthesizers, zeg maar gerust een hele flinke dosis. En dat op de basis van nog veel vettere beats. Juist die beats zijn zo goed op veel nummers.

Ik vind ook dat Hot Chip enigzins een andere kant opslaat. Meer van Pop/Electronica richting Electronica/Dance. Ondanks dat je de muziek op dit album zo goed kan relateren aan genoemde jaren '80 pop, door die vette beats gaat het soms juist de dance zelfs house kant op. En dat doen ze op hun eigen prettige wijze. De productie is weer fantastisch, op 2 nummers na zijn de nummers echt goed tot ijzersterk. En ook hun zang klinkt weer goed.

Kortom, vlak voor het einde van 2010 toch nog een aangename verrassing, dit One Life Stand.