Hot Chip - One Life Stand (2010)

Hier heb ik zeer hoge verwachtingen van. One Life Stand en [/i]Take It In[/i] behoren nu al tot mijn favorieten van Hot Chip en als die lijn door wordt getrokken voorspel ik een hoge notatie in mijn eindejaarslijst van 2010.

One Life Stand is alvast lekker! De koningen van de electronische pop zijn terug:) Yes

Hij is gelekt en hij knalt nu uit mijn boxen, Take It In en One Life Stand vond ik al briljant, de openingstrack voeg ik daar per direct aan toe en als die lijn wordt doorgezet is dit zonder meer het beste album van Hot Chip wat mij betreft.

Een nieuwe Hot Chip dat beloofd... Prachtige cover overigens

Ik weet nog goed hoe enthousiast ik was over The Warning van het tot dan toe voor mij onbekende Hot Chip. Later kwam dat weer wat in proporties en werd de 4,5* een degelijke 4*.
De opvolger daarvan was een merkwaardige mengelmoes waar ik niet zo heel erg goed raad mee wist.
Op zich was mijn enthousiasme over dit te verschijnen album dus niet zo heel erg groot meer. 'Ha, aardig, een nieuwe Hot Chip', en dat was het dan wel weer.
Thieves in the Night wakkerde als openingsnummer het enthousiasme weer aan, want dat is een uiterst pakkende track en over Hand Me Down Your Love heb ik ook geen kwaad woord over: catchy als dat ze zijn met toch genoeg stekeligheden die het niet al te flauw maken.
Vervolgens gaat het weer alle kanten op en varieert het van degelijke nummers tot songs net op het randje. Het doet me denken aan Pet Shop Boys of de poppy O.M.D. (Brothers hier en daar (en dat is best een compliment). Met de vocoder ben ik onderhand een beetje klaar eerlijk gezegd, maar gelukkig blijken de nummers goed aan te slaan dus ik vergeef het ze.
Het is dat Pet Shop Boys nog relevant zijn en nog steeds in de schijnwerpers staan. Was dat niet het geval dan had ik gezegd dat Hot Chip dat gat op eigentijdse wijze mooi dicht. Nu staan ze er gewoon naast en is er wat mij betreft genoeg ruimte voor ze. Waar ik me bij de voorganger wat zorgen ging maken daar vind ik dit gewoon weer een uiterst fijne, verfrissende popplaat (met een sterke eerste helft en een iets zwakkere tweede). Toch een krappe 4* voor nu.

Vraag om downloadlink verwijderd.

een paar heeeel lekkere nummers (de eerste 4) maar spijtig genoeg ook net iets te veel nietszeggende filler....

mmm, een 3tje of een halfje meer? we zullen ne keer gul zijn....

Ik begin voorzichtig met 3,5*. Bepaalde delen van het album weten me al enorm te boeien maar er zitten ook nog momenten van zwakte in en dat vind ik jammer. Ik denk echter dat de kans groot is dat deze momenten gewoon lastiger in te komen zijn en dat ik ze later wel zal gaan waarderen. Zo vergaat het albums van Hot Chip eigenlijk altijd bij mij.

I Feel Better is wel een epische track overigens. Dat is zeker een blijvertje.

Wat een wisselvallige plaat is dit zeg: Zo vet als We Have Love is, zo vervelend zijn een aantal andere.

Ik had al in een PM aan aero gezegd dat ik door dit album moeilijk heen kom. Ik heb het toch maar weer een kans gegeven en ja, het grijpt me al meer. Toch vind ik het nog moeilijk de tracks uit te luisteren. Keep Quiet vind ik zelfs enigszins irriteren aan de oren.
Toch staan er wel als tegenhangers heerlijke nummers op, ik beweeg mijn leren bureaustoel op dit moment op en neer bij het nummer We Have Love en ook Hand Me Down Your Love is fijn. Maar dan kom ik bij I Feel Better en dan skip ik maar weer.
Dan krijg ik weer een lach op mijn gezicht bij Slush.
Ik vind dit fenomeen nogal vervelend, vandaar dat ik weet dat ik het niet vaak zal draaien.

Haha had de post van luc011190 niet eens gelezen, ik sluit me bij jou aan!

Ik vind dit typisch van de acts die je niet al te serieus moet nemen, niet omdat hun muziek lachwekkend is, integendeel, maar het is voor mij gewoon de betere feelgood pop en daar moet je niet te veel in of achter zoeken.
Overigens gaat het in de tweede helft toch allemaal wat te traag en heb ik er een halfje afgehaald wat denk ik een iets passender beoordeling van mijn kant is.

Ik vond de vorige heel tof, ben nu ook wel weer benieuwd...

Berichten verwijderd

Leuke cd, met merendeels goede nummers. Een paar nummers zijn wat minder, maar overall is het toch best goed. Ik kom tot 4 sterren, met als favoriete track I Feel Better. Dat nummer zou ik beslist als single uitbrengen, ook al lijkt de akkoordenprogressie wel wat op La Isla Bonita...

Paar fijne nummers, maar een hoop middelmaat. Het is eigenlijk elk album hetzelfde met Hot Chip. Zulke briljante producers verdienen betere muziek... Het laatste nummer doet me zelfs een beetje aan Simply Red's Stars denken (de zanglijn dan).

Zo leuk als The Warning en My Piano zal het wel nooit meer worden...

Dit bandje krijgt me iets te veel kritiek hier. Qua poppy electronica zie ik geen betere band dezer dagen..Deze cd is zeker geen tegenvaller. One Life Stand is ideaal dansvloermateriaal, I Feel Better is zoals hier al gezegd een epische track, de afsluiter is donker. Nee, Hot Chip kan bij mij weinig fout doen. Ik ga ze dan ook in maart voor het eerst live bezichtigen in zaal na 2 maal op een festival gezien te hebben.

Cut Copy, M83, Junior Boys.

aangevult met The Presets, Midnight Juggernauts en Miami Horror. Cut Copy's leukste album is voor mij nogsteeds The Warning. Deze is helaas maar middelmaat.

ik ga niet akkoord,hehe

Ik sluit me aan bij herman, de acts die Djarune daarbij aanvult vind ik echter weer aanzienlijk minder goed dan Hot Chip.

Maargoed, de acts die herman noemt staan dan ook echt wel erg hoog in mijn aanzien dus om daar achter de eindigen is absoluut geen schande te noemen, ik luister nog steeds met veel plezier naar Hot Chip.

Ik was destijds nogal teleurgesteld toen ik het album Made In The Dark voor het eerst hoorde, maar nu een paar jaar later moet ik toch bekennen dat het een hele goede plaat is. Bij de plaat heb ik weer zo'n zelfde gevoel. De eerste twee luisterbeurten dacht ik van tja één goed nummer (One Life Stand) en veel middelmaat, maar ondertussen vind ik de helft van de nummers al behoorlijk goed te pruimen. Mijn 3,5* kan dus nog wel omhoog gaan.

En wat betreft de 'bandjes-discussie'. Junior Boys vind ik van hetzelfde kaliber als Hot Chip. In tegenstelling tot The Presets, Midnight Juggernauts en Miami Horror die ik toch allemaal een stuk minder vind. Cut Copy en M83 hebben daarentegen al een topalbum afgeleverd en dat heb ik Hot Chip helaas nog niet zien doen..

Waar is trouwens dat Hot Chip-achtige bandje Grovesnor gebleven? Die nummers van hun waren toch veelbelovend..

Dit moet natuurlijk zijn Hot Chip. Cut Copy's album is "In Ghost Colors" en nog een stuk beter.



Okee ik geeft toe dat de bandjes die ik noemde zich nog niet bewezen hebben met een superalbum, maar van de laatste 2 die ik noemde verwacht ik in 2010 meer dan dit album van Hot Chip

Bij mij viel Made in the Dark ook wat tegen, toch heb ik deze plaat eens geprobeert en deze beviel me weer meer. Het zou dan ook een goed idee zijn om hun vorig werk nog eens te gaan beluisteren

Bij mij is het juist precies andersom. Ik vond Made in the Dark een ontzettend leuke plaat, maar deze vind ik nogal een tegenvaller.

Thieves in the Night is absoluut het beste nummer op deze plaat. Wat een zalige zanglijnen!

Zoals al eerder gezegd, sterke eerste helft, tegenvallende tweede helft. Voor mij zit de sterkte van een echt goede plaat in het brengen van een interessante plaat tot aan het einde.
Wie weet kunnen deze mindere nummers nog groeien.

3.5*

Wát?! Ben ik de eerste die op Slush en Alley Cats stemt?
Voor mij zijn dit toch echt, samen met het titelnummer, de uitschieters van het album.
Maar ik vind dit album van begin tot eind verslavend goed!
Fascinerend aan deze band in het algemeen en dit album in het bijzonder is hoe de meeste liedjes vrij ordinair en standaard, 'plat' zelfs (maar lekker), beginnen om dan met een tweede stem of een melodieuze wending verrassend de diepte in te gaan.
Op het titelnummer is dit vrij duidelijk, het liedje begint voor mij pas op 1:53 (altijd weer fijn om daarop te mogen wachten!) en bij Slush draait het bij mij om die laatste twee minuten en zesentwintig seconden. Een in al z'n banaliteit ontroerend gospelnummer krijgt dan opeens een Spirit Of Eden-achtige geladenheid. Hemels!
Qua liedje vind ik Alley Cats toch echt het mooist. Zit iets onbestemd melancholisch in en tegelijk zo vrolijk. Die samenzang, die over het hele album terugkeert, is zó fijn!
Samen met de nieuwe Beach House, Vampire Weekend en Yeasayer is dit mijn favoriete plaat van dit jaar tot nu toe! En dan te bedenken dat het jaar nog maar net is begonnen.

Alley Cats vind ik één van de mindere nummers op het album. Bij Slush geef ik je wel gelijk, dat nummer is hemels!

Heel fijn plaatje! Beste tot zover...