Tears for Fears - Raoul and the Kings of Spain (1995)

Wat te denken van de schitterende bonustrack: Until I Drown

Kijk, je bent goed met je huiswerk bezig

Vanavond is het weer zo ver...
Wat jij, vigil

Leuke traditie!

Bij mij denk ik niet, of wacht is dit misschien een uitnodiging

In retrospectief een onderschat album. In de tijd dat het uitkwam was dit conservatieve bombapop en was TFF muziek tamelijk vergane glorie tussen al dat dance, house-, britpop en altogeweld.

Een zeer onderschat popalbum. Prachtige poprockmuziek met nummers die van tempo wisselen en goed gevarieerd zijn. Openingsnummer komt heerlijk rockend binnen, vol passie gezongen, om al glijdend over te gaan in het rustigere Falling Down. Telkens luister ik met veel plezier naar het album, realiserend dat het album zo maar voorbij is voordat ik het realiseer.

Hij staat op

Dat was genieten

Dit is inderdaad een ondergewaardeerde plaat en in retrospect hun laatste echt goede album, alhoewel in feite een solo album natuurlijk van Orzabal, vol met variatie, veel prachtig gitaarspel van Roland, een echte single met de titeltrack en op het laatste nummer komt als uitsmijter Oleta nog even meedoen. De plaat haalt net niet het niveau van alle voorgangers, maar het spelplezier, de Spaanse thematiek en de gevarieerde songs vergoeden heel veel. En daarom toch 4 sterren.

Kennelijk heeft Leonidas55 de twee latere albums van TFF nooit beluisterd.

De nieuwste is inderdaad de moeite waard, die daarvoor bagger

Vigil, hoe kan je dat nou zeggen...

Jawel hoor, het beatlesque everybody loves a happy ending en het nieuwe album, beiden aardig en vooral de laatste de moeite waard idd. Maar echt goed? Vind ik niet.

Ik kan maar beter zwijgen...

Overigens verbaast het me wel enigszins, want het meest "moderne " album uit jouw top 10 stamt uit 1979...

Tja, die goede jaren '70...

Zeker!

Gister stond ie weer op hoor!
Om in de kerstsfeer te komen. Zeker met tracks als Falling Down, Secrets, Me and My Big Ideas en Los Reyes Católicos.

En dan zit je op een bewolkte woensdagochtend met een koptelefoon naar Raoul and the Kings of Spain te luisteren, en wordt je gedwongen je score enigszins bij te stellen, naar boven wel te verstaan.
Voorganger Elemental vond en vind ik een topper maar langzamerhand begint Raoul ook dat niveau ook aan te tikken.
Wellicht iets stemmiger dan zijn voorganger en minder echte uitschieters maar wel diverser en melancholischer van aard.
Nog steeds weet Orzabal wonderschone melodieën uit zijn mouw te schudden en je af en toe op het verkeerde been te zetten.
Een song als Sorry start afstandelijk met afgemeten zanglijnen, maar eenmaal bij het refrein aanbeland gaat de song leven als een bloemknop die openschiet in de lente.
De schijf telt vele fraaie songs, hier en daar maakt Orzabal een vreemde keuze ten aanzien van een muzikale invalshoek. Het was een trend in de jaren 90 om zang te vervormen in de mix, een nummer als Don't Drink te Water heeft dat dan ook helemaal niet nodig. Jammer dat Roland hier voor kiest.
Oleta Adams komt Roland nog vergezellen op Me and My Big Ideas, een aardig nummer, maar zeker niet zo sterk als ten tijde van hun vorige samenwerking resulterende in Woman in Chains.
Orzabal trok de periode van creativiteit door met zijn uitstekende (solo)plaat Tomcats Screaming Outside uit 2001, om vervolgens de draad weer op te pakken met Smith. Hoewel Everybody Loves a Happy Ending en The Tipping Point geen slechte platen zijn, tippen ze voor mij niet het niveau aan wat de beste man haalde in de jaren 90.
Raoul en Elemental; twee platen van Orzabal die voor mij er boven uit steken.

100 procent eens met bovenstaand verhaal

Tis weer zover
Kerstnacht ---> Raoulnacht

Some things never change