menu

Tears for Fears - Raoul and the Kings of Spain (1995)

mijn stem
3,60 (87)
87 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Pop / Rock
Label: Epic

  1. Raoul and the Kings of Spain (5:15)
  2. Falling Down (4:55)
  3. Secrets (4:41)
  4. God's Mistake (3:47)
  5. Sketches of Pain (4:20)
  6. Los Reyes Católicos (1:44)
  7. Sorry (4:48)
  8. Humdrum and Humble (4:10)
  9. I Choose You (3:25)
  10. Don't Drink the Water (4:51)
  11. Me and My Big Ideas (4:32)

    met Oleta Adams

  12. Los Reyes Católicos [Reprise] (3:43)
  13. All of the Angels * (4:31)
  14. The Madness of Roland * (5:10)
  15. Queen of Compromise * (3:57)
  16. Until I Drown * (3:23)
  17. War of Attrition * (3:44)
  18. Raoul and the Kings of Spain [Acoustic] * (4:29)
  19. Break It Down Again [Acoustic] * (3:13)
toon 7 bonustracks
totale tijdsduur: 50:11 (1:18:38)
zoeken in:
avatar van Casartelli
3,5
Mssr Renard schreef:
Hoe noem je het dan, wat Marillion en Tears for Fears en IQ ten tijde van Dark Matter deden?

Ik dacht aan alt.rock en voor mij is Radiohead de aanvoerder van dat subgenre.
Marillion vanaf medio jaren '90: zowat de vaandeldragers van het moderne proggebeuren (met Radiation als enige kandidaat voor een 'alternatief' tagje)
Tears for Fears: gewoon classic rock
IQ ten tijde van Dark Matter: gewoon retroprog (d.w.z. een wat zwaarder jaren '70 sausje dan wat ze normaal deden/doen)

Zoals 'prog(ressief)' voor mij behelst dat er een zekere evolutionaire lijn uit de jaren '70 symfo te trekken is, behelst 'alternatief' dat er een zekere evolutionaire lijn te trekken is uit oudere muziek met een alternatief / indie label. Ik kan nu lukraak wat namen noemen, maar volgens mij heeft de Engelstalige Wikipedia er al iets aardigs over opgeschreven.

Mssr Renard
Dan is het gewoon mijn gevoel erbij.
Let wel dat ik deze plaat gewoon een 3,5 geef en Marillion en IQ ook zoiets.

Maar er gebeurde iets met hun sound wat me niet beviel. De jaren 90 en later deed iets met bandjes. Een heleboel mensen vinden het wel leuk, ik wat minder.

Dat ik het dan verkeerd beschrijf is mijn fout. Maar dan is het nog niet minder waar.

avatar van gaucho
3,5
Mssr Renard schreef:
De jaren 90 en later deed iets met bandjes. Een heleboel mensen vinden het wel leuk, ik wat minder.

Dat gevoel herken ik wel, en ik schaar me ook onder de muziekliefhebbers die het allemaal 'wat minder' vonden. Ik denk niet eens zozeer dat het een verschuiving van genres is (al speelde dat zeker ook een rol, er waren zat hardrock- en AOR-bandjes die zich opeens op grunge gingen toeleggen), maar een algehele verandering van sound, die breed gedragen werd in de muziekwereld van de jaren negentig.

Het overgeproduceerde van de jaren tachtig (zo'n clean, gepolijst geluid, wat ik vaak wel mooi vond) maakte plaats voor een zompiger geluid van gitaar, bas en drums, met toetsen die soms helemaal naar de achtergrond verdwenen, als ze al werden ingezet.
Gitaren werden vaak lager gestemd, met een dot compressie, wat soms echt zo'n gruwelijk cirkelzaaggeluid opleverde. De algehele sound werd kaler, meer naturel opgenomen. Drums klonken ook heel anders, feller vooral, en ook lelijker wat mij betreft. Die snaredrum in het geluid van bijv. Living Colour rond die tijd vind ik echt verschrikkelijk. Mensen hebben het vaak over albums uit de jaren tachtig die ze graag geremixt zouden willen zien (en soms kan ik me daar ook wel wat bij voorstellen), maar ik denk dat ook wel eens bij albums uit de jaren negentig.

Inmiddels heeft dat geluid - geïnspireerd op grunge en alternative rock - de muziekwereld zo beïnvloed dat het standaard is geworden. Ik moet vaak eerst de hindernis van die laaggestemde gitaren en zompige productie overwinnen voordat ik mooie liedjes begin te ontdekken. En soms denk ik al bij die eerste hindernis: laat maar, ik zet wel wat anders op.

Terug naar dit album: Tears For Fears was naar mijn idee een van de weinige bands die weinig last hadden van bovengenoemd verschijnsel. Toegegeven: ook hun sound veranderde in de jaren negentig, maar de sound van TFF was op elke plaat anders. Hier is het TFF-geluid wat grootser en bombastischer opgezet dan op de voorgaande plaat Elemental, die relatief sober was opgenomen. Zeker passend in de jaren negentig, zoals bikkel2 terecht opmerkt, maar ik vind het totaalgeluid hier allerminst storend. Zolang die rinkelende Spaanse gitaartjes nog mooi doorkomen en Oleta nog mag meezingen, hoor je mij niet klagen. De songs blijven goed overeind en lijden niet onder het soms massieve totaalgeluid.

Overigens is alternative rock inmiddels net zo'n lege en dus onbruikbare term geworden als new wave tien jaar eerder...

Mssr Renard
Zelden een betoog gelezen dat zo goed mijn muzikale gevoel samenvat. Bedankt gaucho.

Ik zet deze plaat toch nog maar weer op. Want de drums en bas (bassiste van Bowie) zijn in mijn geheugen wel erg fijn.

Humdrum and Humble vind ik ook erg fijn trouwens.

avatar van Casartelli
3,5
Ook van mijn kant veel herkenbaarheid in gaucho's betoog, al ben ik in de loop der tijd wel wat positiever over de jaren '90 en wat kritischer over de jaren '80 geworden (wie krijgt er nou nog echt warme gevoelens van rockbands met drumcomputers?).

Maar dus ook eens met het punt dat net Tears for Fears op elk album een totaal andere productionele benadering koos. Wellicht was Elemental marginaal meer The Hurting/Songs from the Big Chair en was deze Raoul and the Kings of Spain dan meer The Seeds of Love. Een maatje organischer, een maatje ambitieuzer... en voor mij deels toch gewoon net wat mindere liedjes, al ben ik er inmiddels wel wat milder over dan wat hier in oude berichten van mij terug te lezen is. De eerste twee nummers zijn tamelijk magistraal, daarna verzandt een aantal nummers voor mij toch nog steeds wel wat.

avatar van luigifort
4,5
Het titelnummer zou zo in de progladder kunnen

avatar van Casartelli
3,5
Ik zou daar dan voor de vorm wat over brommen en er daarna meestal wel punten aan uitdelen, gok ik zo.

Mssr Renard
Bedoelen jullie niet het nummer Sketches of Pain?

avatar van meneer
Deed mijn New Wave danspasjes op de bekende nummers van deze band ergens 85/86 in de zeer geliefde The Cavern te Middelburg. Maar dit album is mij totaal niet bekend. Volg de gesprekken hier wat en het album staat nu op. De stem van Orzabal brengt mij meteen terug naar de tijd dat ik nog blauw geverfd haar had en een absoluut fout leren stropdasje had met onder mijn wijde khaki broek Japanse zwarte gymschoentjes

Maar dit album klinkt nu wel verfrissend na de ietwat zwaar op de maag liggende copieuse kerstdagen. Mooi om in deze vakantie weer even terug de tijd in te gaan. Jammer is wel dat de verleden tijd tegenwoordig veel langer is dan de aankomende toekomstige tijd..

avatar van bikkel2
4,5
Deze periode wordt toch vaak afgedaan als vergane glorie, want het verkocht niet heel erg best. Dat zelfde mag gezegd worden van voorganger Elemental.
Twee platen die er echt mogen zijn, al heeft deze mijn voorkeur. Er staat geen mispeer op en het stevige geluid bevalt eigenlijk wel.
De rust is er pas met de laatste twee tracks. Me And My Big Ideas lijkt in vorm wel wat op Woman In Chains van het Seeds Of Love album. Mooie bijdrage van Oleta Adams wederom en één van mijn favorieten hier.
Het slotstuk in de reprise is fraai atmosferisch en heeft niet veel meer nodig dan het herhalen van de titel.

Een conceptplaat met ballen. Meer gitaar, meer rock, maar niet persé minder dan The Hurting en Songs From The Big Chair. Wel beter dan The Seeds Of Love wat mij betreft.

avatar van luigifort
4,5
Ik heb eigenlijk geen idee waarom bands als The Cure en Tears for Fears in de jaren 90 bijna geen belang meer hadden, terwijl hun 80s werk vaak beschouwd wordt als iconisch en meesterwerken. Minder kwalitatieve albums in de 90s? Elke band kent zn hoogtij? Of een shift in het muzikale landschap en niet meekunnen, of als ze mee zouden kunnen over het hoofd worden gezien. Alt-rock als The Bends van Radiohead was een klapper, evenals Britpop dat aansloeg (de wat stevigere muziek?) Dit album (Raoul) deed in 95 bijna helemaal niks, INXS deed in de mid 90s ook helemaal niet meer mee.

avatar van bikkel2
4,5
Amen.

Er kwam veel op in de 90's en is een tijdperk geweest die net als de 80's weer behoorlijk wat muzikale verrassingen kende.
In het alternatieve genre met name begon de gitaar de dienst weer uit te maken.
Organischer meer natuurgetrouwe sounds en met bijv.de britpop een stroom die wat echo's uit de 60's en 70's liet horen, maar dan met een hedendaags sausje.
Best lastig voor 80's iconen, want sommigen vielen terug, raakten in de vergetelheid, hadden geen antwoord, maar dat geldt zeker niet voor alles uit die tijd.

Logisch en zeker niet raar is dat nieuwe goden komen en de wat oudere overtreffen in succes en artistieke prestaties.
Zo is het en zo is het altijd geweest.

Mssr Renard
Wil ik ook graag The Fixx noemen die een zwaai richting gitaarrock maakte, maar ook heel snel al helemaal vergeten was. Jaren 80 bands (ongeacht genre) mochten hooguit 5 a 6 jaar meedoen. Erg kort want bands uit andere tijdperken mochten wel nog vaak meedoen.

avatar van AbleMable
Nah... Zijn genoeg bands uit de jaren 80 die best lang en soms zelfs te lang zijn door gegaan. En ja zat je als band in het commerciële circuit en je verkocht voor geem metermeer dan hield het op. Maar dat gold altyd al en bleef gelden. En buiten de commercie was en is ook na 5-6 jaar de artistieke koek vaak wel op...

avatar van bikkel2
4,5
De wat in de vergetelheid geraakte acts kunnen gelukkig altijd nog teren op concerten geven. Mits ze daar nog toe in staat zijn natuurlijk.
Velen moeten daar nog van leven ook.
Er is altijd wel een markt voor. Een soort memory lane voor een bepaalde generatie.
Ik zag 2 jaar geleden Steve Harley & Cockney Rebel in de Q Factory in A'dam. De man en band waren met name succesvol in de begin/mid 70's. Het klonk echter nog prima.

avatar van meneer
luigifort schreef:
Ik heb eigenlijk geen idee waarom bands als The Cure en Tears for Fears in de jaren 90 bijna geen belang meer hadden. Elke band kent zn hoogtij? Of een shift in het muzikale landschap..

Ik denk vooral het laatste. En vergeet niet dat de tieners van 1985 ondertussen 20+ers waren geworden. Kijk ik naar een willekeurig lijstje Top 100 Songs of 1995 dan zie je daar duidelijk de ‘shift’.

En dat gebeurt elke keer weer opnieuw en opnieuw en opnieuw. Kijk bv nu naar deze aflopende decade en leg die van 2000-2010 ernaast. Totaal verschillend. En zoals ik al eerder schreef: .. dat de verleden tijd tegenwoordig veel langer is dan de aankomende toekomstige tijd... In mijn ogen sterven er altijd vele bands en hun bijbehorende uitstraling.

Afgezien van dit alles zit ik behoorlijk te genieten van dit album. Mijn zwak voor Orzabals stem weet ik. Vooral de kracht die hij er kan uitgooien. Tears for Fears zat bij mij in hetzelfde commerciële bootje als Orchestral Manoeuvres In The Dark (ik kon altijd zeer genieten van ‘Talking Loud and Clear’). Lekker luchtig voor de ietwat deprimerende jaren 80. En ik mis nu, tijdens het luisteren, vooral het vrije gevoel om dadelijk mijn fiets te pakken, walkman op en de stad in te gaan met mijn mooie kleertjes aan en gewoon mijn leeftijdsgenoten te ontmoeten en misschien een spannende avond mee te maken. Dat doen mijn zoons nu voor mij. Wat een mooie leeftijd is dat toch zo tussen je 15e en je 20e..

Soms best jammer dat de nieuwe muziek (lees Top 40) mij niet meer boeit. Maar die behoort ook dan nu bij de pubers van tegenwoordig. Ik geef nog wat lessen aan de 15 - 18 jarigen en we luisteren dan naar elkaars muziek. Gelukkig is de rap wat op zijn retour maar de nieuwe Nederlandse lichting bekoort mij ook maar weinig. En de Engelse nieuwe lichting wordt niet echt beluisterd door onze jeugd. Niet zoals ik echt heb genoten van de Engelse stromingen in de jaren 80. De Engelse lichting van nu stelt ook niet zo veel meer voor. Maar mooi is dat we (die leerlingen en ik) elkaar wel kunnen vinden in ons collectieve geheugen als ik nummers van de Top 2000 laat horen.

Maar ik merk dat ik wat afwijk en aan het mijmeren ben. Merk ook dat, sinds we een nieuwe eigenaar hebben hier op MuMe, de moderators wat minder streng zijn op de inhoudelijke berichten bij de albums..

avatar van bikkel2
4,5
Goed stuk meneer.

avatar van Casartelli
3,5
luigifort schreef:
Ik heb eigenlijk geen idee waarom bands als The Cure en Tears for Fears in de jaren 90 bijna geen belang meer hadden, terwijl hun 80s werk vaak beschouwd wordt als iconisch en meesterwerken. Minder kwalitatieve albums in de 90s? Elke band kent zn hoogtij? Of een shift in het muzikale landschap en niet meekunnen, of als ze mee zouden kunnen over het hoofd worden gezien.
Dat laatste denk ik. Op een gegeven moment heeft een band zijn beste werk in zijn herkenbare stijl gemaakt. Vervolgens maken ze ofwel meer van hetzelfde en dan wat minder... of meer van hetzelfde, van dezelfde kwaliteit, maar de tijdgeest is intussen verdergegaan... of ze bewegen mee met de tijdgeest en doen dat dan ofwel te radicaal (en zijn niet herkenbaar meer voor de fans) of op de verkeerde manier...

Of ze omzeilen alle valkuilen hierboven en mengen telkens op de juiste en breed aansprekende manier iets van hun eigen verleden en het brede heden. Maar dat is maar weinigen gegeven.

Of het zijn zulke grote bands dat het niet uitmaakt wat ze doen, het publiek slikt het toch wel (zeg: Rolling Stones, U2). INXS, Tears for Fears en The Cure waren flink groot in de jaren '80, maar zó groot toch ook weer niet.

Om toch even op die bands in te haken (en krampachtig te pogen het on-topic ende bezembestendig te houden): in The Cure ben ik onvoldoende thuis om hun jaren '80 werk tegen hun jaren '90 werk af te zetten. INXS leek in de jaren '90 wat harder te willen rocken (al dan niet op de grungegolven) en dat ging voor mij wel wat ten koste van hun eigen unieke zelf. Voor Tears for Fears is dat muzikaal wat moeilijker te plaatsen (ook in de jaren '80 was elk album al flink verschillend). Daar is het, denk ik, meer de kwestie dat de teksten en voordracht van Roland Orzabal in een bepaald tijdsgewricht breed aansloegen en op zeker moment passé waren.

avatar van luigifort
4,5
En het feit dat er op Elemental en Ratkos geen songs staan met eeuwigheidswaarde zoals Mad World, Everybody Wants to Rule the World en Sowing the Seeds of Love. Wat meer bombastische songs, die had je in de jaren 90 toch minder, zeker production wise.

avatar van bikkel2
4,5
Klopt ook luigi. En onderschat een hit niet. Die kreeg TFF na Seeds Of Love niet echt meer.
Ik hoor op deze plaat ook geen hits eerlijk gezegd.
Orzabel was eigenwijs genoeg om zijn eigen koers te bepalen.
Inmiddels ouder en met andere inzichten. Misschien hoopte hij op een status als albumact.
Maar als je in de 80's fikse hits scoort ( Big Chair stond er vol mee.) dan is het als het vuur enigzins gedooft is lastig om zo'n ommezwaai te maken als deze.
Inmiddels (nogmaals) waren er genoeg andere interessante acts.
Grunge en britpop waren de grote hypes in het popmuzieklandschap.

avatar van luigifort
4,5
Precies, ik denk dat ze groot werden of bleven door hits als Sowing the Seeds of Love, mensen daardoor ook het album kochten. Niet op basis van Swords and Knives of Year of the Knife bv.
Het titelnummer van Raoul oa was dan wel een single, maar niks op dit album schreeuwt naar top 5 materiaal in een hitlijst.

avatar van meesterdch
Wel grappig om veel bekenden uit progladderkringen hier commentaar te zien leveren. Is dit dan prog related? Ik weet dat ik als puber ‘shout’ een geweldig nummer vond. Daarna was ik snel klaar met TFF. Ik vond met name ‘sowing the seeds of love’ overhyped.... Al kon ik het drumwerk van nonkel Phil in ‘Woman in chains’nog wel waarderen. En kwam in later jaren de band nog wel eens voorbij omdat mijn andere favoriete drummer Nick d’Virgillio een aantal keren live en ik meen op de opvolger van dit album (was een in naam een Orzabal solo album dacht ik) mee trommelde. Dat het zien van de naam van dit album me triggerde om het te luisteren, heeft te maken met het feit dat mijn ex alle albums had en ik het titelnummer van dit album (en ook wel de rest) wel heel fijn vond. Ook bij herbeluistering is dit voor mij een prima plaat met het titelnummer als uitschieter. Er staat me bij dat ook de voorganger Elemental een paar goede nummers bevatte. Misschien ook nog eens herbeluisteren.

avatar van milesdavisjr
3,5
Min of meer een soloplaat van Orzabal waarbij hij verder gaat op de weg waarmee hij met Elemental was ingeslagen. Goed doordachte intelligente popsongs met aandacht voor detail. Hoewel de schijf niet zo sterk is als Elemental heeft het album evengoed zijn charme. Sorry, Me and My Big Ideas en Secrets vormen uitstekende songs. Het album bevat weliswaar enkele sfeervolle schetsen maar jammergenoeg blijft het daar vaak bij, het tweeluik Los Reyes Catolicos vormen daar voorbeelden van. Op andere momenten lijken nummers zich nog een in demostadium te bevinden, God's Mistake en Sketches of Pain lijden wat aan dat euvel, het zijn geen slechte tracks maar het voelt nog wat onaf. Zo vormt deze plaat in de jaren 90 een zwanenzang - wie dacht dat het tot een hereniging zou komen van Orzabal en Smith op dat moment - van Orzabal waarbij je de krenten uit de pap moet halen maar het album over de hele linie genomen niet heel sterk is.

3,0
Blijf toch the Hurting met afstand hun beste album vinden. Dit is zoals genoemd meer een soloalbum van Orzabal

Gast
geplaatst: vandaag om 14:36 uur

geplaatst: vandaag om 14:36 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.