menu

Tears for Fears - Songs from the Big Chair (1985)

mijn stem
3,79 (405)
405 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Pop
Label: Mercury

  1. Shout (6:31)
  2. The Working Hour (6:29)
  3. Everybody Wants to Rule the World (4:09)
  4. Mothers Talk (5:04)
  5. I Believe (4:54)
  6. Broken (2:38)
  7. Head over Heels / Broken [Live] (4:58)
  8. Listen (6:47)
  9. The Working Hour [Piano Version] * (2:10)
  10. The Maurauders * (4:18)
  11. Empire Building * (2:50)
  12. The Big Chair * (3:35)
  13. Pharaohs * (3:42)
  14. When in Love with a Blind Man * (2:27)
  15. Sea Song * (3:51)
  16. Broken Revisited * (5:17)
  17. The Way You Are [7" Version] * (4:59)
  18. Mother's Talk [7" Version] * (3:55)
  19. Shout [7" Version] * (4:53)
  20. Everybody Wants to Rule the World [7" Version] * (4:14)
  21. Head over Heels [7" Remix] * (4:18)
  22. I Believe (A Soulful Re-recording) * (4:42)
  23. Mother's Talk [Us Remix] * (4:17)
  24. Shout [Us Remix] * (8:03)
  25. Shout [US Dub Version] * (6:48)
  26. Everybody Wants to Rule the World [Urban Mix] * (6:00)
  27. Mother's Talk [Beat of the Drum Mix] * (8:58)
  28. Broken / Head over Heels / Broken [Preacher Mix] * (8:04)
toon 20 bonustracks
totale tijdsduur: 41:30 (2:18:51)
zoeken in:
avatar van Nicolage Rico
TEQUILA SUNRISE schreef:

Roland Orzabal had ernstige twijfels over het nummer Everybody Wants To Rule The World wat eigenlijk hun doorbraak in de VS moest forceren.


Sterker: alle bandleden vonden het niets. Een niemandsdalletje, hooguit een b-kant nummer. Het is dat David Bates (hoofd A&R) het nummer geweldig vond en er de perfecte 'autohit' in zag.

avatar van Nicolage Rico
chevy93 schreef:
Wel weinig liefde voor Listen. Inderdaad een fijne oase van rust als afsluiter.


Listen wordt zowat de hemel in geprezen.

Al komt het nummer minder lang aan bod in de docu.

avatar van chevy93
3,5
Nicolage Rico schreef:
(quote)


Listen wordt zowat de hemel in geprezen.

Al komt het nummer minder lang aan bod in de docu.
Weinig liefde hier op MuMe bedoelde ik.

avatar van WoNa
4,0
Door het programma 'Classic Albums' afgelopen week, deze kraker uit 1985 voor het eerst sinds God weet wanneer weer eens opgezet. Ik was totaal verbaasd. Mijn conclusie was dat dit een veel betere plaat is dan ik mij kon herinneren en toen vond. Eigenlijk kwam ik er nooit doorheen. Nu zonder moeite.

Mooie docu overigens. Die man van de platenmij was geweldig, die zag nog steeds alleen maar dollartekens, maar, zijn oren zaten enorm op de juiste plaats. Wat ik kan beamen, is de uitspraak dat iedereen 'Shout' wilde zingen. Uit alle kamers van de eindeloos lange, donkere gang waar ik aan woonde in mijn studententijd klonk het nummer op. Iedereen vond het goed of had het gewoon in de kop zitten. Het staat nog steeds overeind.

Ik kende de band (toen) al, want had 'The Hurting' al twee jaar in huis.

Overigens speelde ik een paar weken eerder 'The Seeds Of Love' ook al en dat gaf een identieke ervaring. Sommige nummers bliezen me echt om ver.

avatar van Dibbel
4,0
Laatste weken weer een aantal keer gedraaid.
Album is goed overeind gebleven door de jaren heen, al vind ik hem nu ietsje minder goed dan vroeger. The Hurting is wel iets beter nog.

Shout is uiteraard het prijsnummer van deze plaat. Iedereen liep dat gewoon overal te zingen. Op straat, in winkels, op de fiets.
Terechte nummer-1 hit en classic uit de koude winter van 1985. Die gitaarsolo is nog steeds om te janken zo mooi.
Everybody Wants To Rule The World werd aansluitend ook nog nummer 2 en Head Over Heels haalde de tipparade nog. Hoor ik ook nog allebei graag en Everybody Wants To Rule The World schijnt tegenwoordig zelfs een meme te zijn.
The Working Hour en I Believe vind ik nu iets beter dan vroeger, maar Mother's Talk en Listen dan weer iets minder nu.

Maar toch dikke 4 sterren nog steeds. Nu The Hurting ook nog terug naar onder.

Op vinyl, in nieuwstaat, Hollandse persing en op CD (eerste uitgave)

Mssr Renard
Dibbel
Een meme? Een meme is toch een plaatje van iemand?

avatar van gaucho
4,0
Een afbeelding, ja, maar vooral een kreet, die door herhaling een heel eigen leven gaat leiden. Internetmeme - Wikipedia - nl.wikipedia.org

Van Everybody... was het me nog niet opgevallen dat die het tot een internetmiem geschopt had, maar ik kan me er wel iets bij voorstellen. Als je kijkt wat voor wereldleiders we hebben en wat voor puinhoop die ervan maken...

Over deze plaat: ik vond 'm in de jaren tachtig helemaal geweldig, maar die indruk is een beetje overvleugeld door andere TFF-platen. Zal ook wel komen omdat de singles helemaal stuk gedraaid zijn en ik zelf het album ook wel heel vaak voorbij heb horen komen. Toch blijft dit een prima album, met goede songs en een goed gedoseerde mix van elektronica, 'echte' instrumenten en menselijke emotie.

Everybody... mag ik trouwens nog steeds graag horen; die heeft een langer uithoudingsvermogen dan Shout, want dat nummer ben ik inmiddels echt een beetje zat. De echte pareltjes zitten 'm echter vooral in de albumtracks. The working hour met name, en in iets mindere mate I believe.

avatar van Dibbel
4,0
Volgens mijn kinderen kan een meme vanalles zijn: Een plaatje, een plaatje met een verhaaltje, een filmpje, maar dus ook een liedje.
Volgens mijn zoon zijn alle bekende hits ouder dan het jaar 2000 een meme.
Nog bekende meme-liedjes zijn bv. Africa van Toto, I'm A Believer van The Monkees, This Is How We Do It van Montell Jordan.

Over Je Wordt Ouder Papa heb ik ze gelukkig nog niet gehoord
Tot zover off-topic.

Euh, dat stukje Broken Live vind ik wat overbodig.

Mssr Renard
Ik kruip weer onder mijn steen. Ik heb geen kinderen en ik zit behalve Musicmeter/Discogs en wat outdoor-sites nooit op internet.

Ik kan me er dus echt helemaal geen voorstelling van maken. Gelukkig luister ik voornamelijk muziek die niemand boeit, dus wordt daar geen meme van gemaakt. Ik lees net dat ik een normie ben.

Over deze plaat: ik kende als kindje eigenlijk alleen Shout en Seeds of Love. We kijken geen tv dus wist niets van hits. Ik geloof dat we soms wel eens top-pop keken, maar mijn moeder had er een hekel aan.

Enfin, als twintiger had ik in een impulsieve en nostalgische bui deze en Seeds of Love of cd gekocht voor de discman voor bij werk (als archivaris mag je je eigen muziek luisteren) en toen dus pas de nummers allemaal ontdekt. Inmiddels is het 1999, dus heb ik de platen beiden 14 jaar na dato ontdekt.

Mijn favorieten waren direct Working Hour, Head over Heels en Shout/Everybody Wants to Rule the World.

I Believe en Listen vind ik vervelende, zagende nummers.

avatar van Snakeskin
2,5
Reikhalzend heb ik destijds uitgekeken naar deze release. Met de single "Shout" had ik niet het idee dat het zo de verkeerde kant op zou gaan. Echter als groot fan van "The Hurting" waren de verwachtingen misschien ook te hoog gespannen. 35 jaar na de release valt het mij nog steeds niet mee maar is het wel een mooie bouwsteen geworden in het oeuvre van de band, waardoor de plaat nu wel iets zachter landt dan de deceptie zoals het toen destijds binnenkwam.

avatar van Tony
4,5
Shout is in toenemende mate even zes en een halve minuut doorbijten, te vaak gehoord, te hitlijst gericht, maar alles daarna is en blijft prachtig. Voor mij is the Hurting de opmaat naar deze, die ik in alle opzichten (song technisch, productioneel) net wat beter vind.

Gast
geplaatst: vandaag om 00:15 uur

geplaatst: vandaag om 00:15 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.