Tears for Fears - Songs from the Big Chair (1985)

mijn stem
3,71
339 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Pop
Label: Mercury

  1. Shout (6:31)
  2. The Working Hour (6:29)
  3. Everybody Wants to Rule the World (4:09)
  4. Mothers Talk (5:04)
  5. I Believe (4:54)
  6. Broken (2:38)
  7. Head over Heels / Broken [Live] (4:58)
  8. Listen (6:47)
  9. The Working Hour [Piano Version] * (2:10)
  10. The Maurauders * (4:18)
  11. Empire Building * (2:50)
  12. The Big Chair * (3:35)
  13. Pharaohs * (3:42)
  14. When in Love with a Blind Man * (2:27)
  15. Sea Song * (3:51)
  16. Broken Revisited * (5:17)
  17. The Way You Are [7" Version] * (4:59)
  18. Mother's Talk [7" Version] * (3:55)
  19. Shout [7" Version] * (4:53)
  20. Everybody Wants to Rule the World [7" Version] * (4:14)
  21. Head over Heels [7" Remix] * (4:18)
  22. I Believe (A Soulful Re-recording) * (4:42)
  23. Mother's Talk [Us Remix] * (4:17)
  24. Shout [Us Remix] * (8:03)
  25. Shout [US Dub Version] * (6:48)
  26. Everybody Wants to Rule the World [Urban Mix] * (6:00)
  27. Mother's Talk [Beat of the Drum Mix] * (8:58)
  28. Broken / Head over Heels / Broken [Preacher Mix] * (8:04)
toon 20 bonustracks
totale tijdsduur: 41:30
305 BERICHTEN 6 MENINGEN
zoeken in:
avatar van deric raven
4,0
0
geplaatst: 3 april 2015, 01:29 uur [permalink]
Grappig, heb ik ook aan gedacht.

avatar van lennon
5,0
0
geplaatst: 3 april 2015, 07:27 uur [permalink]
Ultravox, O.M.D.

 
0
Edwynn
geplaatst: 3 april 2015, 12:18 uur [permalink]
Ik houd het bij deze en The Hurting waarbij vooral de sfeerschetsen me overtuigen. In dit geval is dat The Working Hour. Echt een stuk waarbij de hele wereld om me heen tijdelijk verdwijnt.

avatar van Misterfool
3,5
0
geplaatst: 3 april 2015, 13:11 uur [permalink]
The Hurting en opvolger The Seeds of Love vind ik beide net ietsjes beter dan dit album. Songs From the Big Chair heeft een minder sterkere eenheid. Bovendien staan er een paar nummers op die ik minder indrukwekkend vind. The working hour is echter een van de beste nummers die T4F ooit opnam 👍.

 
0
Ozric Spacefolk
geplaatst: 3 april 2015, 18:26 uur [permalink]
FunkStarr schreef:
(quote)


Talk Talk heeft wel een paar aardige nummers, The Fixx vind ik niets aan 😉 Maar bedankt voor de moeite.


Cock Robin is trouwens ook erg leuk. Wel met een vrouwenstem erbij. Jammer dat je The Fixx niks vindt. Echt een unieke sound, die guys.

avatar van FunkStarr
4,0
0
geplaatst: 3 april 2015, 20:55 uur [permalink]
Bedankt voor de tips mensen, maar tot zover vind ik alleen Tears For Fears, Depeche Mode, en Duran Duran wat. Het is een bepaalde donkere sound en gevoel welke ik niet uit kan leggen in een paar zinnen. Duran Duran heeft dit ook niet echt trouwens. Frankie Goes To Hollywood vind ik weer een net wat ander genre maar kan ik wel waarderen.

avatar van FunkStarr
4,0
0
geplaatst: 3 april 2015, 21:16 uur [permalink]
Ozric Spacefolk schreef:
(quote)


Jammer dat je The Fixx niks vindt. Echt een unieke sound, die guys.


Klinkt zeker uniek ja dat wel. Ik ken geen anderen die zo klinken. Je pikt het er meteen uit.

avatar van Jan Wessels
5,0
0
geplaatst: 20 augustus 2015, 10:31 uur [permalink]
Een tijdje geleden de remastered versie gekocht met 7 bonustracks ter vervanging van de oude CD die ik had. Ik had een tijd lang hoge verwachtingen van die remastered uitgaven (in het algemeen gesproken) vanwege het betere geluid en eventuele bonustracks maar daar begin ik inmiddels wat op terug te komen. In dit geval voegen de bonusnummers weinig toe voor mij en valt de remastering me ook niet als een bijzondere meerwaarde op.

Soms valt een remastering goed uit en hoor je ineens instrumenten opduiken die ik nooit eerder hoorde en is er sprake van sterk verbeterde dynamiek en geluidsbeeld. Maar ondertussen ook remasteringen in bezit waarbij alleen het algehele geluidsniveau lijkt te zijn opgekrikt maar die dynamisch compleet zijn dichtgesmeerd. 😢

 
0
Ozric Spacefolk
geplaatst: 20 augustus 2015, 10:40 uur [permalink]
Over de bonustracks; ik had al jaren Tears for Fears - Saturnine Martial & Lunatic (1996) in bezit.
Dus de bonustracks voor Big Chair en Seeds waren voor mij overbodig.
Ik kan die verzamelaar trouwens iedereen aanraden.

avatar van vielip
3,5
0
geplaatst: 22 november 2015, 09:40 uur [permalink]
Sinds kort dan eindelijk in huis. Na The hurting mijn tweede Tears For Fears album. Deze is een stukje toegankelijker vind ik. Wellicht komt dit door de joekels van hits die erop staan. Wie zal het zeggen. Die hits mag ik nog altijd graag horen overigens. Het gitaarwerk in Shout vind ik fantastisch. Erg smaakvol gedaan. En van Everybody wants to rule the world wordt ik op de één of manier altijd erg vrolijk. The working hour is voor mij een nieuwe ontdekking. Geweldig wat een nummer! De spanning en intensiteit druipen er vanaf. De overige nummers zijn op dit moment net even iets minder in mijn beleving. Wellicht dat dat na een aantal luisterbeurten nog veranderd.

avatar van uffing
 
0
geplaatst: 22 november 2015, 12:08 uur [permalink]
Goede aanschaf, vielip! Nu The Seeds of Love nog een erbij doen, want die vind ik nog net een tandje beter dan deze.

avatar van vielip
3,5
0
geplaatst: 22 november 2015, 12:14 uur [permalink]
Ja dat las ik. Ik dacht dat ik nu het meest essentiële van de band wel in huis had met de 2 eerste albums. Niet dus... 😉

avatar van Heer Hendrik
5,0
0
geplaatst: 22 november 2015, 17:25 uur [permalink]
Als je meer van hetzelfde verwacht dan kan je bij The seeds of love nog wel eens bedrogen uitkomen

 
0
Ozric Spacefolk
geplaatst: 23 november 2015, 09:16 uur [permalink]
De drie platen zijn alledrie verschillend van karakter.

Gezien Vielip's smaak en liefde voor bombast, AOR en melo-rock, kan Seeds of Love best wel eens in de smaak vallen.
Meer organische instrumentatie en minder electronica. Erg Beatles-gericht.

Songs from the Big Chair is donkerder en politieker. Een echte, boze 80's plaat, over hebzucht en ambities.
Seeds of Love is hoopvoller en predikt liefde en geweldloosheid.

Bovendien zijn Elemental en Raoul ook meer dan de moeite waard. Wat kleinere gebaren en meer alt-rock gericht.

avatar van vielip
3,5
0
geplaatst: 24 november 2015, 18:02 uur [permalink]
De 2 bekende singles van dat album vind ik in ieder geval prima dus wie weet... 😉

avatar van Heer Hendrik
5,0
0
geplaatst: 25 november 2015, 19:43 uur [permalink]
Ehhhh er zijn 3 bekende singles Vielip.. Titelnummer, woman in chains en Advice for the young at heart

avatar van vielip
3,5
0
geplaatst: 26 november 2015, 09:15 uur [permalink]
Die laatste zegt me qua titel wel iets maar ik kan me het nummer niet voor de geest halen 😐

avatar van haythijs
 
0
geplaatst: 26 november 2015, 20:20 uur [permalink]
Echt een hoge hitnotering in de top 40 had dat nummer dan ook niet maar werd wel veelvuldig op mtv gedraaid destijds. Wellicht in de USA een grote hit, naar dat weet ik dan weer niet.

avatar van vielip
3,5
0
geplaatst: 27 november 2015, 10:56 uur [permalink]
Heb het nummer inmiddels opgezocht op youtube maar het zegt me werkelijk helemaal niks! Heeft destijds duidelijk totaal geen indruk op me gemaakt. In tegenstelling tot die andere 2 singles dus.

avatar van Cor
3,5
0
Cor
geplaatst: 30 mei 2016, 20:30 uur [permalink]
De subtiliteit was hier wel wat verdwenen. Gas erop en full power uithalen, dat is toch wel de geest van dit album, ondanks de wat meer verstilde tracks 5 en 8. En in die tracks gaan de vocale registers weer helemaal open. Ik moet altijd een beetje naar adem happen, na het beluisteren van deze plaat. Wel jeugdsentiment. In de jaren '80 was dit wel een plaat hoor (en voor sommigen gelukkig nog steeds).

avatar van bikkel2
4,0
1
geplaatst: 3 december 2016, 23:03 uur [permalink]
Toch typisch; Je luistert een plaat die je al jaren links hebt laten liggen - omdat je er toch niet zo mee wegliep- en dan toch is er iets in het geheel wat je nu wel kunt waarderen.
Ik heb Tears For Fears echter nooit afgeschreven.
Sowing The Seeds Of Love is een leuke plaat, maar mij net even te onevenwichtig.
De albums met alleen Orzabel vind ik juist erg onderschat.
Deze Big Chair zit daar een beetje tussen in.
Het is een minder spannende plaat dan The Hurting, laat dat duidelijk zijn.
Echter is het wel heel goed gemaakte pop/rock.
Shout is uiteraard een song met een groot gebaar, maar waarom veer ik altijd weer op als ik het hoor.
Het is dus een slim gemaakte meezinger.
Niet plat, maar juist powerfull en met een duidelijk statement.
The Working Hour is top en tja, Everybody Wants To Rule The World is dan zo'n liedje die wat te klef en te popie is. Nooit fan van geweest of ooit geworden.
Dan is het erop of er onder, maar het niveau blijft goed.
Head Over Heals is toch eigenlijk een perfect popliedje. Niets mis mee.
Op zich wel respect voor deze move.
Het is geen laffe plaat, want het kan dan meer een popgericht album zijn, er valt wel wat te genieten. En wat is er mis met popmuziek.
Het is geen drastische verandering, maar ik verhoog toch naar 4 sterren.
En dat is mijn uitspraak. 😎

avatar van deric raven
4,0
0
geplaatst: 3 december 2016, 23:14 uur [permalink]
Mothers Talk is met die dominerende bas ook geweldig!

avatar van bikkel2
4,0
1
geplaatst: 3 december 2016, 23:15 uur [permalink]
Ja, ook heerlijk idd.
Basgitaar en 80's.....Perfect!

avatar van luigifort
5,0
1
geplaatst: 3 december 2016, 23:16 uur [permalink]
Perfecte plaat wat mij betreft. Ik snap de kritiek er nooit zo op. Seeds of Love is ook heerlijk. Je moet ze gewoon alleen blijven draaien en dan valt het kwartje eens voorgoed 🙂. Het draait id om het geheel.

avatar van luigifort
5,0
0
geplaatst: 4 december 2016, 00:01 uur [permalink]
Everybody Wants To Rule The World zat 10 jaar geleden nog bij mijn top 5 worst songs ever. Nu..het kan verkeren..wat een pracht 💛

avatar van bikkel2
4,0
1
geplaatst: 4 december 2016, 00:11 uur [permalink]
Ik vond het bij uitkomen wel een leuk nummer.
Maar het is mij toch ff te klef achteraf
Bij mij dus het omgekeerde. 🙁

avatar van lennon
5,0
0
geplaatst: 9 januari, 21:58 uur [permalink]
De zoveel duizendste ronde op mijn platenspeler. Nog steeds hetzelfde exemplaar als toen. Het kraakt wat hier en daar, maar ik ben er goed mee omgegaan kan ik 32 jaar later trots concluderen.

Na zoveel luisterbeurten en andere versies gekocht te hebben besef ik me alleen maar hoe waanzinnig mooi dit album is en ook blijft. Nooit gaat dit vervelen.

De schoonheid van the working hour is gewoon magisch. Keer op keer luister ik dat nummer vol bewondering en het kan me niet lang genoeg duren.

Voor mij het absolute hoogtepunt in het ouvre van de mannen.

avatar van Snakeskin
2,5
0
geplaatst: 9 januari, 22:15 uur [permalink]
nou nou, dat is niet mis voor een plaat die ik zwaar teleur vond stellen na het geweldige "The Hurting".

avatar van lennon
5,0
0
geplaatst: 9 januari, 22:27 uur [permalink]
Snakeskin schreef:
nou nou, dat is niet mis voor een plaat die ik zwaar teleur vond stellen na het geweldige "The Hurting".


Naar mijn mening hebben de heren 3 totaal verschillende albums gemaalt met een totaal andere sfeer. Dat is knap en gedurfd want ze speelden niet op safe.

Alle 3 de albums vind ik ook erg goed. (Ik heb t over de 1e 3) maar zijn totaal niet met elkaar te vergelijken. The hurting en seeds... totaal andere muziek... big chair hangt daar qua stijl wat tussen.

Hurting is donker, chair is meer toegankelijk en poppy en seeds laat een volwassen band horen die flirt met soul, jazz en op een hele mooie manier.

Dit was mijn eerste kennismaking met de band en ik kan the Hurting ook erg waarderen. Als je t andersom hebt meegemaakt werkt dat wellicht anders. Ik vind t een mooi drieluik in ieder geval. Welke band kan zeggen dat ze 3 totaal verschillende albums hebben afgeleverd achterelkaar van deze kwaliteit? Ik kan er geen bedenken.

avatar van bikkel2
4,0
1
geplaatst: 9 januari, 22:30 uur [permalink]
Het was voor mij ook de eerste kennismaking met TFF.
Maar The Hurting is indrukwekkender.
Dit is de move naar een groter publiek en dat lukte dan ook heel aardig.
En al met al is dit een geslaagde plaat.
Ik wilde er ook niet aan, maar het zijn in de meeste gevallen geslaagde liedjes.
Beter dan ik aanvankelijk constateerde.