Craig Armstrong - Piano Works (2004)

Ik ben best wel een bewonderaar geworden van Craig Armstrong's werk - nadat ik steil achterover viel nadat een vriend me The space between us uitleende.

Nu ben ik best geïntresseerd om me deze cd dit jaar aan te schaffen.

Mijn vraag: neo, is dit een plaat die klinkt als een soort Satie met elektronische componenten ? (aangezien je 5* schenkt aan dit werk, hengel ik naar een Daarom kopen!-berichtje van jou.)

Het is inderdaad in de lijn van Satie, maar ook bijvoorbeeld Debussy. Al het eerdere albums van Armstrong bezitten dezelfde kwaliteiten, dus mocht je eerder zal je dit ook zeker niet moeten missen. Vele hebben het misschien nooit door gehad maar veel dingen zijn allemaal afkomstig van films waarvoor hij een score schreef. Ook (Philip) Glass achtige technieken beheert de Schot zonder moeite. Ik raad je ook ten zeerste aan om ook eens een score aan te schaffen. Bv Romeo + Juliet Volume 2 (volume 2 is zijn score samen met Marius, dus let op de 2!) of The Bone Collector

Inderdaad

Ben nu al zo'n vier weken deze nummers aan het beluisteren in mijn slaapkamertje ... en werkelijk de verwondering stopt niet

Ik had wel al een vermoeden dat het oeuvre van Armstrong tamelijk pianogevoelig was - maar dat het van zo'n uitgespaarde schoonheid getuigde ... daar had ik het raden naar

Hij heeft dus vaak, vooral bij zijn scores, een soort van kenmerkende melancholieke orchestratie die je denk ik ook zeer aan zal spreken. Op naar het ''echte'' werk dus Zachary

We zullen dit jaar maar 'ns de score van The Bone Collector proberen te scoren, zekers?

Alvast bedankt voor de tip

Wat een geweldig album voor de tijd van het jaar zeg (lekker vroeg donker).
Vele bekende nummers in een (soms bijna niet herkenbaar) jasje. Samen met het af en toe lichte electronische tweaken maakt het een fijn album om naar te luisteren zonder saai te worden.

Het leek mij nog wat moeilijk toen ik vernam dat Armstrong bij dit album wederom weer oudere composities opnieuw zou hergebruiken. Waar hij dat deed is dat vaak intiemer en kleinschaliger dan in diens oorspronkelijk versie. De grootse melancholie van het orkest en bijbehorende electronica wordt gemist, maar de nieuwe invalhoeken zijn werkelijk al even fenomenaal. Zo is Weather Storm nu pas echt iets geworden waar de noten maar vallen en vallen en blijven doorstromen. Of Laura's Theme wat indrukwekkend is met diens arpeggios in deze versie. Meer is niet minder en minder is niet meer; het is beiden even geweldig.

Diens delicate gevoel voor emotie vanachter zijn piano lijkt soms nieuw terrein te verkennen. De electronische tweaken komen uiteindelijk gewoon nog oorspronkelijk uit de piano zelf, direct terwijl spelend hervormd door de zogehete 'Pluggo'. Daarbij verstijft dat apparaat soms klanken van de piano en laat piano akkoord achterste voren lopen terwijl het normale spelen gewoon doorgaat. Dat maakt het experimentele gedeelte van Piano Works. En dat is een verrassing aangezien je bij de titel enkel aan puur de piano denkt.

Uiteindelijk kwam Armstrong met dit album dankzij een stuk wat hij bij een concert live speelde in Parijs. Uiteraard waren de aanwezige onder de indruk, met alle goede gevolgen vandien voor de componist. Later deed zou hij het nog vaker doen. Een vrij groot gedeelte van het album is ook in Parijs opgenomen, wat overigens niet betekent dat buiten de ''al bestaande nieuwe interpetaties' zaken alles geinspireerd was door Parijs. Een track als Leaving Paris zonder twijfel wel natuurlijk.

Zie hier de meester achter de piano in de video van de sublieme track 'Leaving Paris'.

En nou maar hopen dat meneer een keer Nederland aandoet met een optreden....

Wel vrij dichtbij binnenkort: link

OK thanks. Zal er eens flink aan denken om daar naartoe te gaan.

En de persoon aan wie ik die nu zal vragen zat er waarschijnlijk op te wachten tot ik het zou vragen: Bregt, verklaar u nader....

Haha.

Welja. Tis niet meteen de meest overtuigende 'ik geef het direct 5 sterren cd' eigenlijk. Allemaal mooie melodieën en stukjes, maar geen enkel sprong er bij mij echt zo tussenuit als bvb enkele tracks van The Sapce between Us.

Nog ff wachten mss.

Nee maar meneer verhoogt wel stiekem een tikkel op de dag dat ik op vakantie ging!

In december komt er een dvd van Piano Works met daarop; hij spelende tijdens de opnames van de cd, interview materiaal, filmbeelden, wat andere composities en nog veel meer! 4 december in de winkel! Ook wordt de omgeving van Parijs visueel erbij betrokken. Zie hierboven al een link naar een promotie filmpje van het album.

ik twijfel na de luisterbeurt van vanochtend aan een 4,5

Zelfs ik heb toendertijd er ook nog wat over getwijfeld, maar het bleek toch het zoveelste Armstrong meesterwerk te zijn

Werkt vooral voor andere beter als het koud en donker buiten is, en warm binnen, bij de open haard. Zo heb ik gemerkt

Overtuigend 4,5 sterren. Heeft deze week al 4 maal opgestaan (op de ouderwetse - zij het toch flashy - cd-speler --- zal dus niet in mijn last.fm lijst staan). Was deze week in een echte piano-bui.

Dus kzal nog maar eens flink spammen:
Dustin O'Halloran : Piano Solos 1 en 2 (opus 23 van PS2 is gebruikt door Sofia Coppola in Marie-Antoinette). Dit is grote klasse.
Gonzales : Solo Piano. Ook mooi, maar minder geraffineerd. Ook op DVD verschenen, waarin hij piano-battles doet.
Peter Garland : The Days Run Away. De 2 ultralange tracks zijn zo simpel opgebouwd ivm Craig zijn werk, maar het werkt en ze zijn ontzettend mooi.

En de raarste tip: wil je weten hoe een piano zou klinken onder water: Andrew Liles : The Dying Submariner. Zeer complexe pianodrones plaat.

PS : En binnenkort koopt ondergetekende zeker de DVD van craig armstrong

Had je nog meer geluister behalve deze en WTC? Hij heeft echt nog zoveel meer juwelenen

ja, ik heb the clearing op cd, en the quiet american ligt ook nog ergens en dan nog eentje waarvan de naam ontsnapt. allemaal wel vrij hoog qua kwaliteit

Wat ik opmerkelijk vind, nu ik deze cd een aantal keer heb beluisterd, is dat je filmmuziek meteen kan herkennen, ook al heb je geen idee welke beelden erbij horen

Maar dat is niet per se een goed punt. Af en toe mist de muziek een beetje eigen karakter vind ik; het biedt me te weinig echte inhoud die me raakt. En soms komen er zelfs een beetje van die typische sentimentele wendingen in voor.

Bovendien vind ik de vergelijking met Satie en Debussy overtrokken, daar is deze muziek veel te conventioneel voor. De reeds bovengenoemde Gonzales heeft met zijn platen veel meer raakvlakken met deze geniale componisten.

Ik zal hem nog wel een paar keer een kans geven, voordat ik stem.

In de lijn van doelde ik meer op ''heeft wat weg van'', en de echte harde vergelijking met Debussy ging ik dan ook niet aan. Maar in de oogschijnlijk simplistische klanken, zit wel dat Satie, Debussy etc gevoel naar mijn idee.

Overigens is lang niet zoveel filmmuziek als je denkt. Tevens componeert Armstrong op zijn eigen kenmerkende manier sentimenteel.

na de verassende ontdekking van "the space between us" heb ik deze eens geprobeerd (film works heb ik nog niet gevonden...). En deze beviel mij aangenaam, zoals verwacht alleen maar piano. Maar zo heb ik het graag.
Hier staan prachtige sfeervolle melodieen op die lang in je hoofd blijven nazinderen, en dan verwijs ik naar nummers als leaving paris en laura's theme.
Wat ik mooi vind zijn de effecten op de piano op nummers als childhood 2, delay en diffuse. Dit deed mij direct aan een nummer denken van chick corea's laatste album met zijn electric band, genaamd www.musicmeter.nl/album/37326. Daar hoorde ik voor het eerst deze effecten.
Dit album is uitermate geschikt als achtergrondmuziek (bij mij tijdens het blokken), of om even tot rust te komen. Het straalt echt een rustgevende sfeer uit en leidt je even weg van de alledaagse realiteit.




Ik heb zelf veel pianowerken gespeeld van debussy (mijn favoriete componist) en ik snap de link zeker wel. Beide muziek draait vooral om de klanken en de sfeer die de klanken je brengen. Maar als je het technisch zou vergelijken zou je natuurlijk veel verschillen terugvinden, debussy's impressionistische werken waren ook geen filmmuziek maar klassieke muziek. Er zit natuurlijk ook een eeuw tussen beide.

voorlopig een 4,0* maar dat kan alleen maar stijgen...

Geweldig album, dikke 4,5 waard.

Mooi album, 4,5*. Lijkt me wel moeilijk om al die pianonoten te spelen en te onthouden.

Daar heb je bladmuziek voor

Oja, maar toch knap dat je het kan spelen weet je of hij het zelf heeft gedaan?

Natuurlijk deed ie dat zelf. Armstrong is een formidabel piano speler. Ook in vele van zijn scores speelt hij de piano noten zelf.

Je bent een behoorlijke fan van hem neo (zie het aan je top 10, plaats 1.....). Hij is inderdaad een geweldige componist. Met de meeste scores maakt hij prachtige melodien op de piano dat vind ik prachtig. De piano blijft het mooiste instrument, vooral omdat die klanken zo lekker klinken!

Hij is een van mijn favoriete componisten. Zou vooral ook eens de Piano Works dvd bekijken.