Craig Armstrong - Piano Works (2004)

Het leek mij nog wat moeilijk toen ik vernam dat Armstrong bij dit album wederom weer oudere composities opnieuw zou hergebruiken. Waar hij dat deed is dat vaak intiemer en kleinschaliger dan in diens oorspronkelijk versie. De grootse melancholie van het orkest en bijbehorende electronica wordt gemist, maar de nieuwe invalhoeken zijn werkelijk al even fenomenaal. Zo is Weather Storm nu pas echt iets geworden waar de noten maar vallen en vallen en blijven doorstromen. Of Laura's Theme wat indrukwekkend is met diens arpeggios in deze versie. Meer is niet minder en minder is niet meer; het is beiden even geweldig.

Diens delicate gevoel voor emotie vanachter zijn piano lijkt soms nieuw terrein te verkennen. De electronische tweaken komen uiteindelijk gewoon nog oorspronkelijk uit de piano zelf, direct terwijl spelend hervormd door de zogehete 'Pluggo'. Daarbij verstijft dat apparaat soms klanken van de piano en laat piano akkoord achterste voren lopen terwijl het normale spelen gewoon doorgaat. Dat maakt het experimentele gedeelte van Piano Works. En dat is een verrassing aangezien je bij de titel enkel aan puur de piano denkt.

Uiteindelijk kwam Armstrong met dit album dankzij een stuk wat hij bij een concert live speelde in Parijs. Uiteraard waren de aanwezige onder de indruk, met alle goede gevolgen vandien voor de componist. Later deed zou hij het nog vaker doen. Een vrij groot gedeelte van het album is ook in Parijs opgenomen, wat overigens niet betekent dat buiten de ''al bestaande nieuwe interpetaties' zaken alles geinspireerd was door Parijs. Een track als Leaving Paris zonder twijfel wel natuurlijk.