Max Richter - Memoryhouse (2002)

Sarajevo

is deze nog ergens te krijgen?

Voor veel geld wel ja

Ik heb wel geruchten opgevangen dat een heruitgave van deze plaat op FatCat aanstaande zou zijn.

Oren en ogen openhouden dus

In augustus 2008 komt deze inderdaad opnieuw uit (tevens op vinyl).

(maar eerst krijgen we op 16 juni een nieuw album, 24 postcards in full colour, vinyl-only)

Memoryhouse is een heel ander soort album dan the Blue Notebooks. De belangrijkste redenen daarvoor zijn dat het album veel minder samenhangend is. Bij the Blue Notebooks heb je de vrouw die een soort lijn in het geheel aanbrengt, maar de instrumentatie en composities zijn ook vergelijkbaar met elkaar. Er worden twee uitstapje gemaakt naar het orgel, maar voor de rest voeren de piano als basis en een of enkele violen als solisten de boventoon.

Op Memoryhouse zijn al deze elementen veel diverser. Ten eerste zijn er niet echt terugkerende samples (zoals de vrouw bij notebooks), maar staat elke sample op zichzelf en heeft die alleen betekenis voor het nummer zelf. (bij the blue notebooks zijn de samples bepalend voor het geheel)

Ook wat betreft composities is Memoryhouse veel diverser. Van zeer minimalisische electronica (the twins) en pianostuk-ken/tjes (the twins, andras en embers met ook een viool) tot haast bombastische symfonieen (november. last days). Daarnaast zijn er veel verschillende soloinstrumenten, in de eerste plaats de piano en de soloviool, maar ook klassieke zang, klavecimbel, strijkorkesten, xylophoon en meer instrumenten die af en toe naar de voorgrond treden.

Maar maakt dit Memoryhouse tot een goed album? Helaas moet ik zeggen dat al die extra instrumenten en diversiteit Memoryhouse geen goed doen. De kracht van Max Richter zit in simplistische melodieen, die tot hun recht komen bij een minimale instrumentatie.

De mooiste tracks vind ik dan ook de piano en soloviool georienteerde composities. Ongelofelijk hoeveel emotie een simpel pianolijntje kan bevatten van deze man. Bij the blue notebooks is mijn favoriet ook horizon variations. Op dit album staan drie vergelijkbare composities, het al eerder genoemde 'the twins', 'andras' en 'embers'. Bij die laatste heb je ook een viool, maar het is de pianolijn die et em doet bij mij. Deze drie overtreffen wat mij betreft zelfs het niveau van de andere tracks van the notebooks.

Twee andere nummers die ik vind tippen aan het hierop volgende album zijn sarajevo en maria the poet (1913). Vooral de laatste vind ik heel erg bijzonder. Een geweldige sample in een taal die ik niet versta van een man die iets heel belangrijks te vertellen heeft en steeds meer in vervoering raakt door zijn eigen verhaal. Ondertussen drone-achtige orkestpartijen op de achtergrond die een languitgerekte climax bewerkstelligen.

Memoryhouse is voor mij toch vooral een voorbereiding op Richter's werkelijke meesterwerk dat hierna komt, maar er staan een aantal pareltjes op die van ongekende klasse zijn.

Kan iemand mij wel uitleggen waarom dit wel toegelaten word op musicmeter en (bijvoorbeeld) Arvo Pärt niet?

Het heeft wel heel erg lang geduurd voordat ik me eens in de heer 'Max Richter' ging verdiepen. Vaak de naam zien ronddwarellen bij een enkele klassieke ambient project, dus 't moest wel in m'n straatje liggen, maar proberen werd het nooit. Tot voor kort, Memoryhouse werd mijn eerste van de man. Voorlopig weet ik het nog niet zo. Zitten een aantal schitterende emotievolle stukken muziek tussen, als de opener, Interior die je zo terugbrengt naar de Barok met die klavecimbel en het opzwepende, zeer intense November. Sarajevo heeft zelfs al, na twee luisterbeurten, een heel diepe betekenis gekregen voor me. Alsof de beelden van gruwelijkheden van de verschikkelijke oorlog aldaar zo naar boven komen drijven. Dat doet diep van binnen zeer, maar de muziek zelf is wonderschoon.
Helaas staan tegenover dit soort meesterwerkjes weer een aantal tracks die wat voorbijgaan zonder dat je het merkt of gewoon saai zijn. Meer dan 3,5* wordt het voorlopig niet, maar ik denk dat dat kwartje bij de rest ook wel een keer gaat vallen. Binnenkort is The Blue Notebooks aan de beurt.

is of net heruitgegeven of er komt een heruitgave aan als ik me niet vergis.

Zojuist het bericht gekregen dat de heruitgave (zowel LP als CD) in de herfst gepland staat...

... vraag me af of deze nog langer uitgesteld gaat worden als ik lees dat bubbachups een jaar geleden hetzelfde nieuws aankondigde (maar dan een jaar eerder).

26 oktober is de release datum en zo te zien beschikt deze uitgave ook over nieuw artwork: Memoryhouse

Heeft mooie momenten, maar ook veel mindere. Dat doet de aandacht soms wat inzakken, bij mij dan.

Zonder meer een indrukwekkend album volgens mij.
Mijn eerste muzikale ear-opener van 2010, hoewel het hier een album uit 2003 betreft. Wonderschone en ontroerende muziek. Helemaal mijn ding.
Om stil van te worden.

inderdaad een indrukwekkend album. uiterst contemplatieve haast meditatieve momenten wisselen af met quasi bombastische stukken, zoals in november. mooi ook hoe ondanks het gebruik van zeer diverse instrumenten, zang en samples het album toch een consistente feel heeft gekregen.

laat je niet misleiden door wat hierboven door sommigen gezegd wordt. dit is één van de fijnste hapjes uit de nieuwe lichting moderne componisten.

Mijn god...wat een schitterende plaat! November

Het is toch wel bizar dat dit album binnen de groep electronica valt. Hoog tijd voor de intrede van klassieke muziek op MuMe, want dit zit er heel dicht tegenaan. Maar ook als score had het album niet misstaan, als dit echte filmmuziek was geweest. Ben inmiddels zwaar verslaafd aan dit prachtige, melancholieke, maar niet erg toegankelijke album. Doet me soms denken aan Gorecki of aan de filmmuziek van Preisner. Indrukwekkend is het allemaal en mooi dat zo´n album hier 37 stemmen en een 4,09 scoort.
Eens komt deze mijn top 10 binnen.

Ik vroeg me dat ook wel eens af ja. Eigenlijk bizar dat dit op musicmeter staat, en dan ook nog onder 'Electronic'. Het valt namelijk nauwelijks onder een van de genres die deze site hanteert.

Jawel, avant-garde lijkt me nog de beste benaming hiervoor.

Rustige strijkers- en pianomuziek die tegen klassiek aanligt, avant-garde? I doubt

Ik ben deze plaat onlangs weer meer gaan waarderen. Enerzijds is het muzikaaltechnisch dik in orde, anderzijds fungeert het zeer treffend als een memoryhouse. Het is muziek die makkelijk te binden is aan bepaalde gebeurtenissen en dan vervolgens een waas van nostalgie over zich heen draagt, niet in de laatste plaats door de fantastische sfeer die gecreëerd wordt: perfect aansluitend bij de hoes en de thema's, betreffende oostelijk europa in vervlogen tijden. Een kunststukje.

Ik stoor me teveel aan de violist die bijna het hele lied door behoorlijk 'sloppy' speelt, tegen het valse aan eigenlijk. En das zonde want verder is het een machtig lied!

Deze staat nu in de toplijst van Electronic

Prachtige plaat.
De grijze, donkere sfeer wordt prachtig neergezet.
Er is voldoende afwisseling, en de melodieën zijn heerlijk!

Ben de afgelopen week in het werk van Marx Richter gedoken. Kwam via via terecht bij zijn muziek. Ik heb een zwak voor de Ambient kant van zijn werk. Vind de soundscapes fantastisch verwerkt in de composities. Soms net een beetje teveel naar de klassieke kant. Bijzonder deze Memoryhouse. Laat 'm nog even bezinken en ga verder met het luisteren naar wat andere cd's van hem. Erg origineel en sfeermakend. Vooralsnog ruim voldoende.

Klasseplaat. In mijn gedachten zit ik op een oude trein en passeren er landschappen van uitgestrekte bossen tot verlaten industriegebieden met hier en daar een verlaten station. Een album dat een coherent geheel vormt en een bepaalde sfeer in zich draagt die ik nergens anders terugvind. NOVEMBER is wat mij betreft het beste dat ik ken van deze componist, zielsmooi nummer.

Wel, ik moet mijn mening toch voorzichtjes herzien. Ik was altijd wat neerbuigend tegen over deze plaat. Nu pas besef ik hoe wonderschoon deze Memoryhouse wel is. Een volle ster erbij dan maar. Wonderschoon...

Tijdens het beluisteren van Memoryhouse waan ik me telkenmale in een kapotgeschoten Europa. Het grenzeloze optimisme thans plat gebombardeerd. We leken voor zoveel meer bestemd. Onze architecturale wonderen bleken niet bestand tegen zoveel irrationalisme. Evenmin ons zorgvuldig opgebouwd fatsoen. Het stelt onze natuur in een nieuw daglicht - zijn we de oerfase wel écht ontgroeid, of is het slechts een façade?

Wat rest ons nog meer dan kiezen voor extremen en op deze manier opnieuw een Wereldoorlog ontketenen. Ach, de mijmeringen naar de gouden jaren. Laat me schuilen in mijn gedachtehuis. Waar strijkinstrumenten ieder gevoel van gemis weten te vertalen, waar Maria's geprevel gewichtloosheid opwekt.

Tussen oorlogen. Voor altijd tussen oorlogen.

Wat een ontdekking vandaag dit voor mij. Eerste keer luisteren en ik sta echt versteld van hoe onwerkelijk goed nummers als Sarajevo en November zijn. Ik ben ooit eens dankzij Nils Frahm in aanraking gekomen met neoklassieke muziek en dit behoort voor mij tot het ultieme het wat het genre te bieden heeft. Als mensen tips hebben voor vergelijkbare albums, hou ik me van harte aanbevolen. Van Max Richter ga ik ze in elk geval allemaal af.

Olafur Arnalds al eens geluisterd? Het is voor mij altijd een gevecht tussen hem en Richter voor de titel van beste in dit genre.