Max Richter - Memoryhouse (2002)
mijn stem
118 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Neoklassiek
Label: Late Junction
-
Europe After the Rain (6:13)
-
Maria, the Poet (1913) (4:47)
-
Laika's Journey (1:30)
-
The Twins (Prague) (1:58)
-
Sarajevo (4:03)
-
Andras (2:42)
-
Untitled (Figures) (3:27)
-
Sketchbook (1:54)
-
November (6:21)
-
Jan's Notebook (2:41)
-
Arbenita (11 Years) (7:04)
-
Garden (1973) / Interior (3:24)
-
Landscape with Figure (1922) (5:14)
-
Fragment (1:26)
-
Lines on a Page (One Hundred Violins) (1:22)
-
Embers (3:38)
-
Last Days (4:18)
-
Quartet Fragment (1908) (3:03)
1
geplaatst: 4 oktober 2010, 23:42 uur
Ik ben deze plaat onlangs weer meer gaan waarderen. Enerzijds is het muzikaaltechnisch dik in orde, anderzijds fungeert het zeer treffend als een memoryhouse. Het is muziek die makkelijk te binden is aan bepaalde gebeurtenissen en dan vervolgens een waas van nostalgie over zich heen draagt, niet in de laatste plaats door de fantastische sfeer die gecreëerd wordt: perfect aansluitend bij de hoes en de thema's, betreffende oostelijk europa in vervlogen tijden. Een kunststukje.
0
geplaatst: 23 augustus 2014, 03:30 uur
'Het is niet echt' moet ik mij continue vertellen. Vanaf het begin, als de melancholische filmische deken over mij heen valt. Sarajevo sleurt mij een diep besneeuwde suicidale hel binnen, terwijl Untitled (Figures) mij zwaar beneveld in een ravijn laat afdalen. Sketchbook ziet mij volledig gedrogeerd mijn eigen levensverhaal in prenten uittekenen bij kaarslicht. Dansen deed ik nooit voor mijn plezier, maar op November dans ik in het Russische winterpaleis met Tsarendochter Anastacia...
Nee, het is niet vrolijk wat Richter hier doet. Harde, maar nergens te harde grijze kristalheldere muziek schotelt hij je voor. Sneeuw, kaarslichten en schemerige oude gebouwen doemen op bij dit theatrale schouwspel dat Richter zich meester maakt. De enige fout die hij begaat voor mij is is dat weinig stukken echt op elkaar zijn aangesloten, de thematiek is hetzelfde maar de nummers vloeien niet over. Echter is dat anderzijds geen probleem omdat ieder nummer zijn eigen filmische verhaal verteld'
De zon is ver weg, letterlijk
Voor nu, een 3.
Nee, het is niet vrolijk wat Richter hier doet. Harde, maar nergens te harde grijze kristalheldere muziek schotelt hij je voor. Sneeuw, kaarslichten en schemerige oude gebouwen doemen op bij dit theatrale schouwspel dat Richter zich meester maakt. De enige fout die hij begaat voor mij is is dat weinig stukken echt op elkaar zijn aangesloten, de thematiek is hetzelfde maar de nummers vloeien niet over. Echter is dat anderzijds geen probleem omdat ieder nummer zijn eigen filmische verhaal verteld'
De zon is ver weg, letterlijk
Voor nu, een 3.
* denotes required fields.