Aspera - Ripples (2010)

Een erg goed debuut-album van deze jonge, Noorse band.
Een fantastische mengeling tussen Dream Theater en Symphony X met volwassen songs en een goede opbouw en uitvoering.

Deze band wordt groot.

Dit voegt niks toe aan de hele progressive metal, allemaal al eens eerder gehoord. Nergens origineel en het is me allemaal wat te glad, maar voor liefhebbers van Dream Theater is dit wel een aanrader, ik daarentegen ben een beetje uitgekeken op dit genre.

Zoals trebremmit al aangeeft, het voegt niet echt iets toe aan het genre. Toch is het een mooi album en vooral goed geproduceerd en dynamisch opgenomen. Ook de zeer jonge leeftijd van deze heren wekt enige bewondering bij mij op. Wellicht is daar in de toekomst nog wel meer van te verwachten. Voorlopig een 3,5

Ik sluit me aan bij de voorgaande commentaren. Goed uitgevoerde, klassieke progressieve metal à la Dream Theater, Symphony X, Andromeda, Shadow Gallery,... Nergens echt spannend, want je hebt het allemaal wel al een keertje gehoord.

Het grote aantal releases in dit genre draagt niet echt bij aan de kwaliteit. Feit is wel dat Dream Theater een zeer invloedrijke band blijkt te zijn. Ook Aspera doet alles goed, maar het ontbreekt aan originaliteit. Hoewel ik het Prog Metal genre een warm hart toedraag, heb ik nog geen nieuwe band gehoord die hun idolen weten te overtreffen.

Het is natuurlijk hoe je kwaliteit omschrijft.. Ik vind de kwaliteit van dit album erg hoog. Technisch goed, productioneel is het zelfs van een erg hoge kwaliteit, maar de originaliteit is niet bovengemiddeld inderdaad. En ik vind de invloed van Dreamtheater nog wel meevallen eigenlijk. Deze jongens houden het wat minder virtueel en blijven redelijk bij het muzikale aspect. Dat kan ik van die aanstellers van Dreamtheater helaas niet zeggen. Onlangs al mijn Dreamtheater cd's maar eens via Marktplaats verkocht. Mooie prijs gekregen voor cd's die ik toch nooit meer draaide.

Lekkere progressieve metal, niet al te zwaar uitgevoerd. Dat is ook mijn voornaamste kritiek: het album had wel iets heaviër mogen zijn. Vooral qua gitaar mis ik wat. Niettemin zit de plaat fraai in elkaar met sterke, avontuurlijke songs. Prima zanger ook. Productioneel dik in orde; al met al een zeer verdienstelijk debuut.

Alle begin is moeilijk.

Welkom bij mijn eerste stukje op MM. Ik hoop dat ik u niet teleurstelt.

Zoals zo vaak begint men bij het begin. De nul achterwege gelaten is de 1 zo'n begin. De letter A is ook een begin. De A van Aspera bijvoorbeeld. Inderdaad, niet geheel chronologisch maar waarom niet? Je moet toch ergens beginnen?

Aspera dus.

Dit vrij jonge band waarbij de gemiddelde leeftijd rond de 20 is, komt na een leuk oefen periode waarbij de band onder de naam Illusion zo'n 3 EP's heeft uitgebracht, dan eindelijk met een volwaardig product. Nou is eindelijk wel een gevaarlijk woord want met dit woord schep je natuurlijk wel een hoop verwachtingen. Immers, ondanks dat deze release uitkomt via Inside Out, wil dat natuurlijk niet zeggen dat we op prog-metal gebied te maken hebben met het ei van Columbus.

Toch mag men wat mij betreft best onder de indruk zijn van dit schijfje.

Geen baanbrekende progmetal, want eerlijk is eerlijk, we hebben muziek als deze vaker gehoord maar de heren mogen best trots op hunzelf zijn.

De bronnen waar Aspera uit heeft geput kun je omschrijven als de usual suspects:

Wat Pain Of Salvation, een snufje Threshold, een toefje Evergrey, gemixt met wat Symphony X en een tikkeltje Dream Theater. Een tikkeltje want over het algemeen vind ik Aspera toch wat melodieuzer dan Dream Theater, vandaar dat snufje Threshold.

Het puur ontleden van de nummers op Ripples laat ik met alle plezier aan andere over maar nummers als Ripples, Do I Dare?, Between Black & White (schitterend nummer) en Traces Inside, dat sterk door middel van drums en bas begint, mogen zeker niet onvermeld blijven en behoren tot het beste van deze cd.

Zijn er dan geen minpuntjes? Jazeker wel.
Zo vind ik het best jammer dat de zang van Atle Pettersen soms wat schreeuwerig overkomt. Vooral in de rustige melodieuzer momenten is hij toch ijzersterk en maar laat hij zich in de stevige gedeeltes net iets te vaak gaan. Toch zit daar wel een goede combinatie in. Het is niet of het één of het ander maar een goede mix. Ook vind ik de intro van de nummers Ripples en Remorse iets té veel op elkaar lijken.

Verder zijn de nummers vrij goed uitgedacht en is er meer aandacht besteed aan de songgedeelte in plaats van het alsmaar technische doordraverij, zoals bijvoorbeeld bij Dream Theater. Nou ben ik een grote Dream Theater fan maar met zoveel DT-klonen raakt deze stroming best verzadigt en wat dat betreft doet Aspera het met Ripples toch niet slecht.

Nou is het jaar nog jong maar samen met Nature | Existence van Echoes levert Aspera voor mij het debuut van dit jaar af.

Ondanks het gebrek aan echte orignaliteit kan dit zo maar in mijn eindejaarslijst komen. Jammer dat de band inmiddels al niet meer bestaat en er dus ook geen vervolg meer komt. Ik had nog wel één en ander verwacht.

Fout, goede vriend Ruard.

Inmiddels is bekend geworden (al een tijdje overigens maar ik weet het dan weer sinds erg kort) dat de band vanwege juridische problemen (lees: andere band genaamd Aspera) hun naam hebben omgedoopt in Above Symmetry en is de re-release van Ripples inmiddels een feit.

Met andere artwork en een paar leuke extraatjes.

Inmiddels was ik daar ook van op de hoogte;-) Goeie zaak, want ik hoop nog meer van deze heren te horen!

Toch wel een heel behoorl;ijk album in het genre.