Aspera - Ripples (2010)
mijn stem
19 stemmen
Noorwegen
Metal
Label: Inside Out
-
Intro (1:30)
-
Ripples (6:33)
-
Do I Dare? (5:31)
-
Remorse (6:21)
-
Between Black & White (8:12)
-
Catatonic Coma (5:44)
-
Torn Apart (4:58)
-
Traces Inside (7:51)
-
Reflections (2:03)
-
The Purpose (5:58)
-
Trails of Clarity * (5:42)
-
Traces Inside [Edit] * (4:13)
-
Ripples [Edit] * (4:48)
toon 3 bonustracks
totale tijdsduur:
54:41
(1:09:24)
Links
Last.fm
0
geplaatst: 1 maart 2010, 18:56 uur
Lekkere progressieve metal, niet al te zwaar uitgevoerd. Dat is ook mijn voornaamste kritiek: het album had wel iets heaviër mogen zijn. Vooral qua gitaar mis ik wat. Niettemin zit de plaat fraai in elkaar met sterke, avontuurlijke songs. Prima zanger ook. Productioneel dik in orde; al met al een zeer verdienstelijk debuut.
0
geplaatst: 29 maart 2010, 21:03 uur
Alle begin is moeilijk.
Welkom bij mijn eerste stukje op MM. Ik hoop dat ik u niet teleurstelt.
Zoals zo vaak begint men bij het begin. De nul achterwege gelaten is de 1 zo'n begin. De letter A is ook een begin. De A van Aspera bijvoorbeeld. Inderdaad, niet geheel chronologisch maar waarom niet? Je moet toch ergens beginnen?
Aspera dus.
Dit vrij jonge band waarbij de gemiddelde leeftijd rond de 20 is, komt na een leuk oefen periode waarbij de band onder de naam Illusion zo'n 3 EP's heeft uitgebracht, dan eindelijk met een volwaardig product. Nou is eindelijk wel een gevaarlijk woord want met dit woord schep je natuurlijk wel een hoop verwachtingen. Immers, ondanks dat deze release uitkomt via Inside Out, wil dat natuurlijk niet zeggen dat we op prog-metal gebied te maken hebben met het ei van Columbus.
Toch mag men wat mij betreft best onder de indruk zijn van dit schijfje.
Geen baanbrekende progmetal, want eerlijk is eerlijk, we hebben muziek als deze vaker gehoord maar de heren mogen best trots op hunzelf zijn.
De bronnen waar Aspera uit heeft geput kun je omschrijven als de usual suspects:
Wat Pain Of Salvation, een snufje Threshold, een toefje Evergrey, gemixt met wat Symphony X en een tikkeltje Dream Theater. Een tikkeltje want over het algemeen vind ik Aspera toch wat melodieuzer dan Dream Theater, vandaar dat snufje Threshold.
Het puur ontleden van de nummers op Ripples laat ik met alle plezier aan andere over maar nummers als Ripples, Do I Dare?, Between Black & White (schitterend nummer) en Traces Inside, dat sterk door middel van drums en bas begint, mogen zeker niet onvermeld blijven en behoren tot het beste van deze cd.
Zijn er dan geen minpuntjes? Jazeker wel.
Zo vind ik het best jammer dat de zang van Atle Pettersen soms wat schreeuwerig overkomt. Vooral in de rustige melodieuzer momenten is hij toch ijzersterk en maar laat hij zich in de stevige gedeeltes net iets te vaak gaan. Toch zit daar wel een goede combinatie in. Het is niet of het één of het ander maar een goede mix. Ook vind ik de intro van de nummers Ripples en Remorse iets té veel op elkaar lijken.
Verder zijn de nummers vrij goed uitgedacht en is er meer aandacht besteed aan de songgedeelte in plaats van het alsmaar technische doordraverij, zoals bijvoorbeeld bij Dream Theater. Nou ben ik een grote Dream Theater fan maar met zoveel DT-klonen raakt deze stroming best verzadigt en wat dat betreft doet Aspera het met Ripples toch niet slecht.
Nou is het jaar nog jong maar samen met Nature | Existence van Echoes levert Aspera voor mij het debuut van dit jaar af.
Welkom bij mijn eerste stukje op MM. Ik hoop dat ik u niet teleurstelt.
Zoals zo vaak begint men bij het begin. De nul achterwege gelaten is de 1 zo'n begin. De letter A is ook een begin. De A van Aspera bijvoorbeeld. Inderdaad, niet geheel chronologisch maar waarom niet? Je moet toch ergens beginnen?
Aspera dus.
Dit vrij jonge band waarbij de gemiddelde leeftijd rond de 20 is, komt na een leuk oefen periode waarbij de band onder de naam Illusion zo'n 3 EP's heeft uitgebracht, dan eindelijk met een volwaardig product. Nou is eindelijk wel een gevaarlijk woord want met dit woord schep je natuurlijk wel een hoop verwachtingen. Immers, ondanks dat deze release uitkomt via Inside Out, wil dat natuurlijk niet zeggen dat we op prog-metal gebied te maken hebben met het ei van Columbus.
Toch mag men wat mij betreft best onder de indruk zijn van dit schijfje.
Geen baanbrekende progmetal, want eerlijk is eerlijk, we hebben muziek als deze vaker gehoord maar de heren mogen best trots op hunzelf zijn.
De bronnen waar Aspera uit heeft geput kun je omschrijven als de usual suspects:
Wat Pain Of Salvation, een snufje Threshold, een toefje Evergrey, gemixt met wat Symphony X en een tikkeltje Dream Theater. Een tikkeltje want over het algemeen vind ik Aspera toch wat melodieuzer dan Dream Theater, vandaar dat snufje Threshold.
Het puur ontleden van de nummers op Ripples laat ik met alle plezier aan andere over maar nummers als Ripples, Do I Dare?, Between Black & White (schitterend nummer) en Traces Inside, dat sterk door middel van drums en bas begint, mogen zeker niet onvermeld blijven en behoren tot het beste van deze cd.
Zijn er dan geen minpuntjes? Jazeker wel.
Zo vind ik het best jammer dat de zang van Atle Pettersen soms wat schreeuwerig overkomt. Vooral in de rustige melodieuzer momenten is hij toch ijzersterk en maar laat hij zich in de stevige gedeeltes net iets te vaak gaan. Toch zit daar wel een goede combinatie in. Het is niet of het één of het ander maar een goede mix. Ook vind ik de intro van de nummers Ripples en Remorse iets té veel op elkaar lijken.
Verder zijn de nummers vrij goed uitgedacht en is er meer aandacht besteed aan de songgedeelte in plaats van het alsmaar technische doordraverij, zoals bijvoorbeeld bij Dream Theater. Nou ben ik een grote Dream Theater fan maar met zoveel DT-klonen raakt deze stroming best verzadigt en wat dat betreft doet Aspera het met Ripples toch niet slecht.
Nou is het jaar nog jong maar samen met Nature | Existence van Echoes levert Aspera voor mij het debuut van dit jaar af.
* denotes required fields.
* denotes required fields.