Bill Evans - The Solo Sessions, Volume 1 (1989)

Bill Evans - eigenlijk maakt het geen verschil uit in welke bui ik verzeild (eigenlijk ben ik te arm voor gedurige gemoedswisselingen - het lijkt me meer iets voor de happy few ) ben wanneer ik een langspeler van hem opzet.

Er zijn zo van die muzikanten die ik koester al betrof het een blik sperziebonen in tijden van hongerschaarste (niet dat ik meteen tuk ben op sperziebonen, maar in tijden van honger zie ik me zomaar karrevrachten sperziebonen achterover slaan. Gezonde voeding, me dunkt ): Bill Evans is er één.

De kennismaking verliep via blabla, wanneer ik het me juist weet te herinneren. Ik was jandorie danig enthousiast over dit werk, dat ik een soort wervingscampagne opstartte voor Bill Evans tijdens mijn solicitatiegesprek.

"En wat zijn je hobby's?"

"Ik hoor nogal graag muziek"

"Zoals?"

"Bill Evans ! - ik kan u verzekeren wanneer je zijn "The Solo Sessions" aanschaft dat je je voor uren luisterplezier in huis haalt."

En ik kan jullie verzekeren: ze leken meer geïntresseerd in de muziek van Bill Evans dan in mijn potentiële capaciteiten

Terug naar de muziek an sich: "Less is more", dat soort uitspraak is immens populair bij mensen die designertafels & latere langspelers van Sting adoreren

Toch gaat die vlieger volledig op voor deze Bill Evans. Kijk naar de hoes: een zwarte piano. That's it. Er zijn geen gecorrigeerde portretten van Evans te bezichtigen, er vallen geen Italiaanse kostuums te bespeuren - hallo! hoor ik de sensatiezuchtigen onder jullie kreunen. Is er wél iets te beleven?

Jawel hoor, twijfelende pianoklanken van het soort intimiteit waar ik nooit genoeg van kan krijgen. Er lijkt zich niets te bevinden tussen Bill Evans en zijn piano. Er is geen attitude, er is geen MeesterPlan - just some guy and his piano. Op sommige momenten lijkt het zelfs haastwerk - snel-snel op tape gekeild.

Dat is het net het immense winstpunt hier: je hoort dat er een mens aan de piano zit. Het soort mens dat een soort prachtige fragiliteit tentoon spreidt, iemand die zonder reserve of tongue-in-cheek geconcentreerd het beste van zichzelf geeft.

Het is iets waar ik altijd op zoek naar ga in muziek. En af en toe vind ik het ook - zoals in deze Bill Evans

Door zo'n prachtig bericht als deze van jou ( ) krijg ik interesse in dit album, binnenkort eens op zoek gaan naar je #1. Bedankt Zachary

Dat is het fijne van deze site. Die wisselwerking Toen ik als drieëntwintige jarige hier aankwam - was ik nogal erg muzikaal eenzijdig.

Maar dankzij de vele enthousiaste berichten hier (Onderhond, ElMeroMero en nog velen die ik nu vergeet. Sorry jongens ) , ben ik andere horizonten gaan verkennen. En dat allemaal dankzij de gebruikers hier (én vooral omdat hier weinigen rondsurfen die denken De Juiste Mening te verkondigen)

Aanstekelijk verhaal van Zachary, ga hem zaterdag proberen te traceren bij Concerto en luisteren. Wordt vervolgd.
Tegendraads lijstje [top 10] trouwens Z !

Het is simpelweg wat ik graag hoor

En man een man een woord een woord. Liep zaterdag binnen bij Concerto aan de Utrechtsestraat en na uren buigen over bakken met CD's op weg naar de jazz sectie. Die Evans heeft veel gemaakt zeg, verbaasde me weer. En daar stond hij de Solo Sessions Volume 1. Ik denk laat ik eens gek doen en die schijf aanschaffen in plaats van laf aan zo'n paal te gaan hangen. Thuis wel snel gedraaid natuurlijk, en al bij de eerste klanken windt Bill mij al om zijn vinger. Wat een spel, Dit is van die muziek waarbij je op een regenachtige avond uit je raam staart, denkend aan moeilijke beslissingen of juist voldaan terugkijkend op iets moois.
Mijn favoriet "When I Fall In Love" , een meesterwerkje van 3 minuten en 1 seconde.
Thanx Zachary !

Graag gedaan

Vat dit niet op als stalkergedrag Zachary, maar wat is er gebeurd met je voormalige nummer 1 (Turn on the Bright Lights Tonight)? Of heeft het vele studeren van de afgelopen dagen een ernstige kronkel in mijn geheugen geslagen?

Er zijn niet veel jazzliefhebbers op deze site, maar gelukkig wel genoeg om tot luisteren aan te zetten. Ik besef dat ik ook eens verder moet gaan kijken dan Miles Davis...

O - die langspeler van Richard & Linda Thompson vind ik (denk ik) nog steeds uitstekend.

Maar klinkt het belachelijk wanneer ik stel dat ik bepaalde muziek niet meer wens te horen? Niet omdat de muziek plotseling inferieur is, wel omdat bepaalde herinneringen vastkleven aan die langspeler

Dat lijkt mij zelfs de beste reden om een plaat uit je top 10 te gooien

Krijg hem bijna niet uit mijn CD speler.
Oh wat is dit goed !

Iets te veel Evans naar mijn idee...breekbaar, eenzaam, depressief.

Mis de bezieling. Het kabbelt wat voort... je vergeet haast dat je muziek op hebt staan. Ik ken wat andere albums van Evans (geen soloalbums) en die spreken me iets meer aan.

Op zich geen slecht album, echter niet mijn stijl...toch nog 3,5*

Na het intensief beluisteren van dit album kan ik niet echt positief zijn. Om te beginnen wil ik als kanttekening meegeven dat piano nooit mijn lievelinginstrument is geweest. Alleen piano horen gedurende 41 minuten is me dan ook wat te veel. Verder vind ik de muziek wel geschikt als achtergrond muziek en vind zelfs dat menige hotel-lobby er goed aan zou doen dit te spelen dan compleet nietszeggende easy-listening, maar als luisteraar verwacht ik wat meer instrumentale afwisseling. Dit klinkt mij vaak als ras-echte improvvisatie sessie in de oren. Ik denk dat een halfweg geniale pianist zo iets elke week uit zijn mouw kan schudden (een gewaagde stelling, I know). Als laatste punt zou ik willen vermelden is dit volgens mij een jazz-stijl die volgens mij wat aanleunt aan (en hier ontbreekt mij de juiste term) bluesy/crooner stijl en wat minder aan bv. Miles Davis of zelfs de vorige week besproken John Handy gerelateerde jazz. Al bij al voorlopig 3* (omdat ik wel voel dat dit een speciale artiest is, maar mijn hart niet in hetzelfde ritme klopt).

Heel intieme plaat van Evans, deze 'Solo Sessions, Vol. 1', die de luisteraar zijn volledige aandacht opeist. Bill Evans doet geen moeite om via dynamiek-veranderingen of plotse tempowisselingen de aandacht van zijn luisteraar vast te houden, hij is - zoals Zachary zegt - "just a guy with a piano". De gevoelens die hij vertolkt stromen als het ware recht uit zijn hart, en zijn logischerwijs niet overduidelijk gerangschikt volgens een soort rondostructuur (thema - improvisatie - thema - ...).
Dat maakt het uiterst moeilijk om oordelen, en brengt met zich mee dat de luisteraar naar elke track afzonderlijk toe moet groeien. Met het prachtige 'Medley: Spartacus Love Theme / Nardis' heb - na slechts 2 luisterbeurten - nu al een hechte band. Dat de rest nog moge volgen...

Geniaal album, ik leg dit meerdere keren per dagen op.
Welja, dat is zo ongeveer de beste beschrijving die ik gelezen heb bij dit album. Proficiat daarvoor.Het absolute sterktepunt van deze plaat, ik ken tot nu toe maar 2 echte Piano-Cd's, de andere is The Köln Concert, Jeremie maakte eens de opmerking en jij ook van dat "Meesterplan", hier speelt gewoon een begaafd man leuke stukken. Bij Keith Jarret is het echt een soort Jazz-God die bezig is, zoals Coltrane met de sax. Maar maakt dit daarom Bill Evans minder goed? Zeker en vast niet, deze plaat klinkt gewoon erg realistisch.

Wel grappig feit:
Bill Evans had snel geld nodig, besloot dan snel wat albums op te nemen, welja hier speelt hij letterlijk bekende compositie-stukken na gevuld met eigen improvisatie.

Die #2 Medley bevalt me het meest, je herkent bv. dat stukje uit My Favourite Things, ofwel ken ik het stuk niet goed genoeg. (Het origineel dan, ik ken die van Coltrane), ofwel speelt Bill Evans daar maar een klein beetje van en is een groot deel improvisatie.

Ik moet Zachary echt bedanken voor deze indirecte tip, eigenlijk koekeloerde ik gewoon in je account en was verbaasd met je nieuwe #1, valt me wel op dat deze plaat groeit. Eerst was het zo'n 3,5*-album, na tijdje merk ik dat ik dit gewoon 3 keer per dag luister. Intussen zit ik zeker en vast aan de 4*.

Prachtige rust, lekker eenvoud maar toch niet simpel genoeg om te gaan vervelen. Een Pianist naar mijn hart .

Dit is hoe piano hoort te zijn. Zo mooi, zuiver gespeeld. Heerlijk. Zo speelde mijn oude pianoleraar het ook. Alleen Evans doet het beter.
4,0*

Een plaat voor een herfstdag. Opvallend mooi opgenomen voor 1963; een gedetailleerd klinkende vleugel (dus geen gladgestreken sound). Het zoekende is inderdaad goed te horen, dus geconcentreerd luisteren loont enorm; er wordt ter plekke gemusiceerd of of het dan Miles Davis, Paco de Lucia of Bill Evans is; de geluiden zijn altijd muzikaal!

Ik heb deze plaat nu twee keer beluisterd, maar moet toch tot de conclusie komen dat hij niet voor mij bestemd is.
Dat ligt waarschijnlijk eenvoudigweg in het feit dat alles hier draait om de man en zijn piano... heel mooi allemaal, maar ik betrap mezelf continu op de gedachte: "kom op nou met die saxofoon".
Misschien probeer ik het later nog eens, maar dan met een koptelefoon op en een fles wijn bij de hand...

Het spijt me mensen, maar dit doet me nog even helemaal niets. Ik hoor wel dat het knap is gespeeld, maar met een enkele uitzondering (gedeelten van Spartacus Love Theme) is mijn oordeel als dat van Grovonion; leuk bij een etentje, maar niet op de voorgrond. Zeker bij zo´n nummer als ´When I fall In love´ (je herkent het ook al na 3 toetsaanslagen) denk ik al na een paar maten ´schiet nou eens op´. Grappig is wel weer dat ´My Favorite things´ hier ook op staat omdat dat kennelijk een jazznummer moet zijn sinds Coltrane dat op de plaat had gezet (hij was toch de eerste?).

Deze muziek bij een etentje? Dat klinkt als een fles Pommard 1954 bij een zak Doritos. Allebei prima an sich, maar dan is de Bill Evans voor bij de zondagochtend uit het raam naar de herstluchten staren en is Larry Carlton of Grover Washington fijn voor bij het etentje.
My Favourite Things is een 'standard'; een musical-deuntje die (zoals zoveel andere musical-deuntjes) door jazz-musici werd gebruikt als opstapje voor allerlei improvisaties. Coltrane was voor deze song de bekendste 'vertolker' (als in dat Jimi Hendrix een 'vertolker' was van het amerikaanse volkslied).

Misschien een fles Pommard 1954 tijdens deze cd dan maar?

Piano-Jazz zoals het moet zijn, een simpele man die bekende stukken naspeelt gevuld met eigen improvisaties. Dit klinkt ook meer alsof hij oefent dan echt er werk van maakt, alsof hij zijn best moet doen want de leermeester staat naast hem, hij herspeelt dan de stukken die hij de voorbije weken in de les hoorde. Om een eigen beeld te vormen van hoe deze Cd zou zijn voor mij:

Simpele jonge pianist, begint na een middagmaalt om 12.00 ergens boven in een witte kamer (zie cover) ergens in een groot wit huis piano te spelen, ofwel voor de meester zoals ik al aan gaf, of omdat hij zich nog eens grondig moet voorbereiden voor iets vanavond of natuurlijk omdat hij er gewoon verdomd veel zin in had natuurlijk. 15 voor 13.00 is het dan eindelijk af, opgenomen en verzonden. Snel albumpje gefixt, was ook degelijk zo, (zie allmusic-comment). Bill had snel geld nodig, dus in 1 dag muziek maken en dan nog van deze kwaliteit is méér dan mogelijk.

Doet me denken aan mijn wetenschap-experimenten op school: gewoon je best doen, ook al begrijp je het maar deels (hier de bekende stukken), je doet je uiterste best (de improvisatie), je ziet wel wat er van komt (het eindwerk).

Wanneer leg ik dit album dan op? Nouja deze week zo 2 a 3 keer per dag, in de ochtend/middag/avond, komt erop neer dat ik dit album gewoon bewonderingswaardig vind door de leuke, bekende melodieën en Bill's eigen stukken weten me ook knap te boeien.

Medley: Medley: My Favorite Things / Easy to Love / Baubles, Bangles and Beads vind ik veruit de beste hierop, What Kind of Fool Am I (Take 1) is ook echt briljant, eigenlijk elke track hier, deze Cd komt vooral als geheel gewoon erg sterk. Misschien dat dit op alle Piano-albums zo is, ik weet het niet, ik ken tot nu toe alleen deze en The Köln Concert, bij die andere leek me het geheelsprincipe eerder logisch: een opgenomen optreden. Maar hier valt er geen touw aan vast te knopen.

Mijn eerste kennismaking met Bill Evans en ik ben flink onder de indruk van de man zijn talenten, ik hoorde al zijn fantastische stuken op Kind of Blue (dan vooral Blue In Green), Coltrane, Miles en Mr. Evans op 1 wonderlijke compositie, kwam dan later nog uit dat hij die eerder had geschreven. Komt er op neer dat ik zowat alles in huis moet halen van Mr Evans, alleen doet hij er wel serieus minder lang over om dit te maken dan ik om het te luisteren, kennen en te beoordelen.

Ik zit nu ergens aan een 7de of 8ste luisterbeurt en merk dat ik gewoon niks van dit album in me hoofd kan onthouden. Meestal lukt me dit erg goed met Jazz-stukken, hier totaal niet, blijft zo heerlijk boeiend en mysterieus voor me. Ik ga voorzichting beginnen met 4* maar dit kan nog stijgen.

6 Wondermooie stukken, elk apart een pareltje en tesamen een schatkist rijk aan geniale Jazz.

4*

Leuk plaatje, maar ook niet heel veel meer. Ik mis regelmatig een beetje spanning. Hetloopt lekker door en hij is wel erg goed, maar het is een beetje te relaxed en het had wel iets sneller gemogen.

Ideale plaat om lekker op de achtergrond te draaien voor mij, maar neit iets om vol aandacht naar te luisteren (wat ik met veel andere piano-stukken wel heb). Ik heb dan liever het werk van zijn trio

Op zich is dit album niet reuze bijzonder. In het begin klinkt het als weinig spannend, totdat je merkt dat (zoals hier al eerder aangegeven) er een soort intimiteit in zit. Als dan eenmaal het balletje rolt, word de band met dit album steeds sterker en ga je je langzaam een beeld vormen van een man die in een grote zwarte luie stoel uitgezakt een glas wijn zit te drinken en telepatisch pianoklanken naar je uitzend. Hoe meer ik naar dit album luister hoe meer ik die man hoor muziek maken uit het niets, lekker intiem genietend van zijn glas wijn. En dat is wat ik bijzonder vindt aan Bill Evans, zijn muziek is zo muzikaal dat je hem hoort zitten in die luie stoel, je hoort hem gewoon zitten ... Geweldig.

Ik betrap mij er op dat ik dit album nog steeds draai op mijn mp3 speler (een kleintje, ruimte voor 2 kleine albums), en dat ik vandaag op weg naar huis Interpol (er staan 3 nummers op van hun laatste, ik ben niet bepaald een fan) zelfs doorspoelde. Ik heb bij lange na niet zo´n ervaring als Jesse, maar msschien moet ik mijn eerdere mening toch wat herzien. Ik zou er nu wel 3,5 voor geven denk ik.

In het begin vond ik het een geweldig album, maar na een aantal luisterbeurten wordt het wel wat minder. Pianospel is geweldig, maar op sommige momenten na ontstaat er weinig. Het geeft mijn niet overal een 'gevoel'. Net als Scientist niet echt om aandacht naar te luisteren (wat bij EST wél zo is ) Maar door hier en daar wat mooie momenten nog een 3,5* . Al zal het eerder stijgen dan dalen.

Bij het draaien van dit album dwalen mijn gedachten naar andere albums van Bill Evans die ik een stuk sterker vind (trio 64 bijvoorbeeld). Zeker geen onaardige plaat, maar het weet me niet te pakken. In de wereld van de pianojazz is er een hoop spul gemaakt (ook door Evans) dat mij beter smaakt.
Zo kom ik op een gemiddelde 3*

In het kader van het topic 'Jazz album van de week' heb ik dit album meerdere malen ten gehore gehad.

Helaas moet ik de vele positieve reacties hieronder tegenspreken. Het klinkt voor mij als 'de betere liftmuziek' (en dat is al zo vanaf de 1e luisterbeurt). Ondanks dat de piano toch wel gezien kan worden als het instrument dat mij het meest aanspreekt vind ik dit maar een saai en eentonig jazzplaatje.

Jammer, helaas en de volgende beter.

(2 sterren)

Na een dubbele beluistering van dit werkje snap ik je hoge waardering hiervoor heel goed. Evans' spel lijkt je op het lijf te zijn geschreven (voorzover ik je meen te kennen): lyrisch maar toch ingetogen, wars van enige pretentie, poëtisch en met een uitgesproken passie voor muziek, met oog voor detail en met een voorliefde voor het kleine, het bescheidene. Die topnotering is dan slechts nog een formaliteit.

Mijn favoriete Evans-plaat is het niet (dat is denk ik toch Explorations), maar dat doet er niet toe. Waarderen kan ik dit album zeker. Dit is een zeer fijn plaatje voor de late avonden. Pilsje d'r bij, misschien nog een toastje, en keuvelen maar. Maar ook zonder gezelschap bijzonder genietbaar natuurlijk.

Wees gelukkig dat je me niet werkelijk kent