Bill Evans - The Solo Sessions, Volume 1 (1989)

In het kader van het topic 'Jazz album van de week' heb ik dit album meerdere malen ten gehore gehad.

Helaas moet ik de vele positieve reacties hieronder tegenspreken. Het klinkt voor mij als 'de betere liftmuziek' (en dat is al zo vanaf de 1e luisterbeurt). Ondanks dat de piano toch wel gezien kan worden als het instrument dat mij het meest aanspreekt vind ik dit maar een saai en eentonig jazzplaatje.

Jammer, helaas en de volgende beter.

(2 sterren)

Het is lang geleden dat ik deze plaat nog eens bewust gehoord heb.
Jammer eigenlijk, want vanaf de eerste noten klinkt het allemaal weer zo herkenbaar en mooi. Hij heeft lang op nummer 1 in mijn top 10 gestaan en de enige reden dat hij daar weg is, is omdat ik het fenomeen 'top-10' laatst anders geïnterpreteerd en dus ook ingedeeld heb.

Het verhaal achter deze plaat zou zijn, dat Bill Evans ooit had gezegd dat hij thuis het beste speelde. Daarop schijnen ze de studio te hebben omgebouwd, om vervolgens deze en Solo Sessions Vol. 2 te hebben opgenomen. En het resultaat is er naar!
Maar goed, de muziek. Ik kan de helft van het eerste nummer gewoon mee neurïen, prachtig gewoon. Het brengt rust, en misschien ook wel een beetje innerlijke vrede. Bill Evans begint te spelen en stopt gewoon niet meer. Het is een brij van prachtige noten, die niet klinisch, niet super professioneel maar gewoon menselijk klinken. Ja, er worden foutjes gemaakt. Ja, het spel van Keith Jarrett is technisch gezien beter.
Maar dit klinkt zo mooi, zo natuurlijk. Alsof het zo bedoeld was. Alsof de melodieen al jaren bestonden, maar dat Bill Evans ze heeft opgenomen. Het neemt je niet mee naar mooie grasvelden in de natuur, nee integendeel. Het neemt je mee in je eigen gedachten, in je eigen rust. Het is daarom misschien ook wel de 'lift-muziek' waar Reijersen het over had. Maar bij mij was het liefde op het eerste gezicht. Het brengt me tot rust dit. Ik ga zitten en ik luister. Er speelt van alles door mijn hoofd, en langzaamaan wordt ik rustiger en rustiger. Compleet bewust heb ik het album dan ook nooit gehoord, maar is dat nodig? Volgens mij niet.