Athlete - Tourist (2005)

Athlete wordt nog wel eens afgeschilderd als een Coldplay kloon. Dat is niet helemaal eerlijk. Ondanks de muzikale raakvlakken heeft deze Londense band op eigen kracht veel bereikt.

In 2003 werd debuutplaat Vehicles & Animals genomineerd voor de Mercury Music Prize en de prachtige single Wires van het tweede album Tourist won de prestigieuze Ivor Novello Award.

Wires is een aangrijpend verhaal over de premature geboorte van het zoontje van zanger/gitarist Joel Potts. Kippenvel gegarandeerd.

Tourist is gewoon een mooi album. Net als genregenoten Keane en Thirteen Senses strooit de groep met melancholische hoogtandjes met pakkende melodieën en fragiel gitaar- en toetsenwerk (Chances, If I Found Out, Yesterday Threw Everything At Me).

Het titelnummer klinkt heerlijk easy, als het relaxte muziekje op de i-Pod van een backpacker.

Maar waar het aan ontbreekt is pit, peper, spierballen! Het klinkt allemaal zo voorzichtig. Alleen bij Half Light en Modern Mafia veren we even uit onze zetel. Met wat forsere gitaren had dit album wel eens voor een grote doorbraak kunnen zorgen.

Mijn favoriete album van Athlete. Het pakt van het begin tot het einde. Dat de nummers wat eentonig zijn is misschien een beetje waar, maar ik vind het niet storend en daardoor saai worden. Favoriete nummers:
-Chances, het album begint hiermee. Begin rustige piano, melodieuze zang en dan is er in de rest van het nummer overwegende overgangen van de piano en (wat drukkere) strijkinstrumenten/gitaren. Prachtig deze overgangen. Zit goed in elkaar. 'Verhevend nummer'.
-Half Light, vervolgnummer op Chances met de meer aanwezige gitaren. Je wordt als het ware wakker geschud door deze gitaren t.o.v. het vorige nummer.
-Wires, voor velen hier het favoriete nummer. Inderdaad mooi, een paar leuke effecten. Persoonlijk begon dit nummer toch na een tijdje al te vervelen, iets dat bij de andere nummers niet zo snel gebeurde. Wel een prachtig nummer, dat wel.
-Twenty Four Hours, een werkelijk overweldigend nummer. Grote invloed van gitaren, vooral op het laatst. Dit nummer is eigenlijk weer heel anders dan alle andere nummers op het album. Melodieuze zang, vervolgens een rustige gitaarsolo, dan weer zang (nu iets feller) voor de uiteindelijk ruim een een minuut-durende outro. Dit is eigenlijk vrij ruig t.o.v. de rest van het album, maar werkelijk prachtig. Het nummer zit erg goed in elkaar. Pak wel het 5:02 durende nummer, de andere (verkorte) versie, is ten onrechte verkort.