The Irrepressibles - Mirror Mirror (2010)

Jamie McDermott is de naam. Een naam die we hopelijk niet snel meer gaan vergeten in 2010.
Hij is de voornaamste man van The Irrepressibles, een gezelschap uit Londen dat naast McDermott nog bestaat uit 8 leden die instrumenten als piano, viool, altviool, cello, bas, dwarsfluit, klarinet en hobo bespelen.
Niet echt rock mogen we wel stellen. Baroque is het toverwoord, en wat blijkt zodra je dit album opzet? McDermott zingt als Antony Hegarty met een hoop vibrato en durft de hoogte in te gaan. Minder krachtig dan Antony (die blijft voorlopig niet te evenaren) maar het komt er wel in de buurt, net als de compositie zelf.
My Friend Jo ademt Antony & the Johnsons, alleen durft McDermott wat meer te gieren en uit te halen, en spelen The Irrepressibles misschien nog even wat heftiger dan The Johnsons.
Zo, deze binnenkomer zit. Een ruime 2 minuten waarmee duidelijk gemaakt wordt dat dit ballen heeft op geheel eigen wijze.
I'll Maybe Let You is als een sprookje met een naar trekje. Stoute kinderen die in de speeltuin dingen doen die mammie niet ziet. En hiermee kan ik wel zeggen dat The Irrepressibles misschien wel in het Antony-hokje gestopt mogen worden maar wel een geheel eigen kleur hebben, alhoewel............. ook McDermott is duidelijk over zijn homo-zijn en verkleed zich op aparte wijze (het heeft wat weg van Pierrot de clown).
Op In Your Eyes gaat zijn stem heen en weer van falsetto naar laag, onder begeleiding van een haast middeleeuwse begeleiding vertaald naar nu. Ik wil best geloven dat veel mensen dit te veel over the top vinden, te kitsch wellicht. Maar users die mij kennen weten dat ik daar altijd voor val. En mijn hemel wat is dit toch mooi. Kippenvel alom! Ik kan dit echt niet meer met woorden omschrijven. Dit moet je voelen. Herstel: ik hoop dat jullie lezers het ook gaan voelen.
Anvil start hierna lekker bombastisch. Alsof Antony Mika ten huwelijk vraagt en waar de Hidden Cameras zijn uitgenodigd om als huisorkest op te treden. Waar haalt de beste man deze inspiratie vandaan?! U zegt over the top? Ik antwoord ja, maar als je het dan doet doe het dan goed zoals in dit nummer.
Forget the Past start weer wat rustiger met piano in de hoofdrol. Juist op dit soort nummers valt op dat McDermott aardig zingt maar lang niet zo indringend als Antony en toch weet hij me te raken. Hij weet zijn stem alle kanten op te laten slingeren en durft er vol voor te gaan. En die strijkers maken het helemaal af. Baroque ten top: zwier lekker mee zou ik zeggen. De achtergrondzang is overigens ook heel mooi verweven binnen het nummer: het mag wel even vermeld worden.
Knife Song zit ingenieus in elkaar: baroque wordt hier gemengd met ietwat jazzy klanken. Hoe sterk kan muziek klinken zonder de aloude opstelling van gitaar, bas en drums. Dit is zeker net zo heftig alleen dan van een geheel andere orde.
Zei ik wat over gitaar? Okay, een akoestische gitaar duikt ook op en wel in My Witness. Het gaat rustig van start maar zoals op alle nummers hiervoor is dat maar van korte duur want al snel slingert het al tokkelend heen en weer tussen ingetogenheid en bombast wat een vervreemdend effect heeft. Een beetje vreemd maar wel lekker zeggen we dan.
Nuclear Skies gaat gewoon door. Misschien is dat wel een klein puntje van kritiek want zou het niet mooi zijn om hier nu juist een ontroerende, klein gehouden ballad te laten horen? Ik denk dat het effect van dit album dan nog veel harder zou aankomen. Het is wat 'gemopper in de marge' want op zich kan ik dit soort nummers voorlopig niet vaak genoeg horen. Maar goed: we moeten gaan oppassen voor overkill. Drama is in elk geval verzekerd.
Splish! Splash! Sploo! is een vrolijk getint nummer, haast clownesque. Op een nummer als dit zie ik het gezelschap al helemaal optreden in hun pakjes (hoe die er uit zien is d.m.v. google wel uit te vinden). Sowieso ben ik erg benieuwd hoe dit live klinkt. Buiten het clownesque hangt er ook een serieuzere toon in waar langzaam naar een climax toe gewerkt wordt. Alsof Freddie Mercury weer even op aarde is teruggekeerd en een potje meedoet.
The Tide opent majestueus. McDermott laat zich vocaal ook weer gaan en doet dat loepzuiver. Ook hier weer een licht jazzy ondertoon. Natuurlijk is er niet echt sprake van jazz want daarvoor plamuren de strijkers de boel te veel dicht maar ergens in de verte hangt er wel een dergelijke sfeer. Dit is tevens het eerste nummer waar alles redelijk in banen geleid blijft en daarmee kunnen we heel voorzichtig spreken van een rustpuntje op het album. Tijd om even op adem te komen dus. Op dit nummer mogen The Irrepressibles de achtergrondvocalen weer verzorgen en dit doen ze fantastisch d.m.v. de cadens aan het einde van het nummer.
Dit loopt gelijk over in het instrumentale Transition Instrumental waarmee het een brug vormt naar het slotakkoord van deze bijzondere cd genaamd In This Shirt.
Alsof de hoogmis van start gaat zo begint dit nummer op orgel. Je voelt de spanning langzaam opbouwen; de explosie kan er elk moment aan komen. Er wordt steeds meer toegevoegd aan instrumenten die het gevecht met de zanger aangaan die rustig door blijft zingen (opeens moet ik een beetje aan Jeff Buckley denken). En als dan de muziek even een seconde stilvalt denk je 'nu begint het', om vervolgens niet te exploderen maar rustig verder te gaan met opbouwen. Als in een soort echo ebt het nummer de laatste minuut weg. Geen explosie maar wel verbijstering bij deze luisteraar over het gebodene de afgelopen drie kwartier!

Dit album is flink aangekomen bij mij. Het was echt even bijkomen toen ik dit gehoord had. Ik kan me heel goed voorstellen dat dit heel veel controverse teweeg gaat brengen. Mensen gaan hier van gruwen of zijn er dol op. Meer nog dan bij genoemde Antony & the Johnsons, daar dit echt nog een stap verder gaat.
Dat Jamie McDermott durft lijkt me wel duidelijk en dat het een bijzondere man is blijkt ook uit zijn uitspraak over wat deze band voor hem betekent:

Hoe je het went of keert: dit album zorgt voor een wervelende start van het nog te komen 2010, en zal vele voor- en tegenstanders gaan vergaren.
Laat ik me alvast bij de voorstanders aansluiten dan

Inderdaad, een prachtplaat! En dat 'over the top' vind ik eigenlijk best meevallen. De foto's die ik van de band zag zijn dat wel, en zouden voor mij reden zijn om niet het initiatief te nemen om hiernaar te gaan luisteren. Maar als aERo tipt, dat weet ik dat ik er niet omheen kan en wil. Ook in dit geval. Ik begin met 4*.

Net de clip van I'll Maybe Let You gezien - omdat ik nieuwsgierig was - en wat een vreselijke muziek is dit. Die man die het zingt komt daar wel erg slecht voor de dag. Na elke regel een pauze houden om te laten zien hoe interessant hij wel niet is en ook de instrumentatie hapert zijn best. Slechts als er wat violen inkomen wordt het een beetje mooi. Maar dit geneuzel, nee dat laat ik maar links liggen, vind het licht komisch en daar blijft het bij.

Geweldige tip van aERo! En absoluut wèl over de top en nee, dat over de top valt ook niet mee. En het is ook geen album dat mee wil vallen. Het is hemeltergend en medogenloos. Marc Almond, Othon en Antony Hegarty in hun meest compromisloze humeur verdwaald in een gitzwart maar beeldschoon sprookje.

Aero heeft mijn interesse ook gewekt na het lezen van zijn recensie. Ben het nu aan het binnenhalen, kan haast niet wachten!

Oei, ik raak ook benieuwd!! Nadat ik de laatste van Antony en zijn vrienden kado heb gekregen en het zeer veel draaibeurten duurde voordat het kwartje viel ben ik me toch meer gaan verdiepen in 's mans muziek. Naar deze plaat raak ik dan ook zeker nieuwsgierig!!!

Let wel: dit gaat verder dan Antony en zal daarom (nog) meer weerstand bij velen krijgen.

archangel9 heeft de juiste mix te pakken denk ik:


Want nu hij het zegt...........Othon hoor ik er ook wel in terug alleen is die weer veel ontoegankelijker dan The Irrepressibles.
Ik las ook dat mensen er wat Arcade Fire in terug horen. Zou zomaar kunnen natuurlijk want ook die zijn niet vies van een hoop toeters en bellen.

Maar wat ik al eerder zei: dit zal een onvervalste love/hate plaat van dit jaar gaan worden zoals ook een artiest als Rufus Wainwright dat vaak is.

Ik vind zijn stem wel meevallen eigenlijk. Toch wel wat minder intens dan Antony. Hij haalt wel meer uit, zeker waar. Maar goed, ben dan ook wel wat gewend inmiddels Maar ik denk ook wel dat dit een hate it of love it-plaat gaat worden. Indrukwekkend wil ik het vooral noemen en als ik een genre voor deze plaat mag bedenken, dan kom ik uit op: zwieresque!

Vooral de muzikale begeleiding is echt genieten, folk met ballen en die zanger Jamie McDermott is voor mij nu al een held

Da's een goed begin van 2010

Dit in combinatie met de kort, maar krachtige beschrijving van archangel9 en we zijn er helemaal uit
Schitterende term: mag een blijvertje worden musicfriek!


Het zal voor jou verder niet veel gaan uitmaken maar de clipversie is iets anders dan de versie op het album.

Zwieresque houden we er in! Sterker nog, ik zou iedereen hier een zwieresque 2010 willen wensen met dank aan musicfriek .

Ben hier zeer benieuwd naar. Ga het vandaag voor het eerst even rustig in zijn geheel luisteren. Jammer van de hoes..

Het nummer Forget the Past is momenteel favoriet. Hier hoor je hoe geweldig zijn stem is. Piano, strijkers... hmmm, fijn hoor

Ik vind dit erg goed zo op het eerste gehoor. Af en toe zelfs wat 'eng', ik weet nog niet zo goed hoe ik het moet plaatsen, maar de combi van de hoes en 'I'll Maybe Let You' heeft wat freaky achtigs. Begin maar eens met 3,5*

Ik vind de muziek helemaal niet bij het label V2 passen eigenlijk...

Er zijn hierboven al enkele vergelijkingen gemaakt en ik zou daar graag The Associates aan toe willen voegen (je weet wel, van die fantastische eightiesklassieker Breakfast). Okee, de muziek van The Associates is lang niet zo zwieresque (ja, die houden we erin), maar wel zeker net zo flamboyant en theatraal. Daarnaast heeft Jamie McDermott al net zo'n markante hoge stem als Billy MacKenzie.

Antony hoor ik er (gelukkig) een stuk minder in en ik vind dit album eerlijk gezegd ook een stuk toegankelijker en beter verteerbaar dan het werk van Antony. Na Teen Dream is dit al de tweede topper van 2010.

Ik heb het er totaal niet in terug gehoord maar ik zal eens een album van hem opzetten en eens kijken of ik daar in mee kan gaan.
Verrassend dat jij dit goed vind (had ik totaal niet verwacht eigenlijk).

edit: inderdaad heeft het er iets van weg maar het werk van MacKenzie is niet zwieresque (mag dit dé term van 2010 gaan worden?!)

Ach, ik ben best dol op een portie dramatiek (al is het dan vooral de bombastische kant ervan) en heb ook al Rufus op de tweede plaats van mijn jaarlijst van 2007 staan.

Ik denk bij de vergelijking met Billy Mackenzie overigens vooral aan dit nummer: YouTube - Party Fears Two The Associates

Een electronische versie inderdaad (en daarom niet zwieresque ).

Vorig jaar live gezien op Haldern. Zeer indrukwekkend. En erg ehhh ... zwieresque!

Kitscherig, over-the-top, inderdaad. Waar ik barokke invloeden bij bijvoorbeeld Sufjan Stevens' Illinoise heel erg waardeer, is dit mij in combinatie met zo'n opera-stem niet bepaald right-up-my-street. Alsof ik naar een soundtrack luister van zo'n irritante musical zeg maar.
Verder is het mijns inziens wel knap gemaakt en heeft de zanger inderdaad een indrukwekkend bereik!

Het nummer ''In This Shirt'' pakte me meteen toen ik het op youtube hoorde, wat een nummer. Maar wat ik nog meer van dit album heb gehoord op youtube deed me nog vrij weinig.. Helaas

Bedankt voor je interessante recensie......dat maakt het altijd leuk om iets nieuws te ontdekken. Finn. - The Best Low-Priced Heartbreakers You Can Own (2008)
Had graag geweten of je dit al eens gehoord had en ben dan ok uitermate benieuwd naar je reaktie?

Mannen met hoge stemmen vind ik (bijna) altijd goed.
Heerlijke stem, goede producties, veel variatie.
Ik geef dit 4.5*

Tot ziens

Dan moet je zeker eens naar het album van Othon luisteren waar een paar nummers dan in jouw categorie vallen.


Ik ga het gelijk eens opzoeken; klinkt goed. Mag ik je wel een tip geven om dit soort lange stukken niet in z'n geheel te quoten: het maakt de boel wat onoverzichtelijk zo

Inderdaad, heb de quote even ingekort.

Verslavend album!
Ik wissel het vaak af met Antony and the Johnsons.
Gister in tranen om You Are My Sister van die formatie, maar on topic. Ik sluit me volledig aan bij Aero als het gaat om de beschrijving per nummer op dit album.
Soms zit je te wachten tot de uithaal komt, dat die strot volledig open gegooid wordt en je weggeblazen wordt, helaas komt dit maar op enkele nummers enigszins voor (My friend Jo, My Witness).
Ik luister het album steeds in z'n geheel, iets wat ik bij andere albums niet vaak heb.
Trouwens wat een jaar al! Ongelovelijk wat ik in m'n Itunes heb mogen inladen, 14 februari en reeds de 1000 nr's gepasseerd. Eind van de maand de Plato leeghalen, heb al een lijstje opgesteld welke albums ik in de kast moét hebben.
Ik volg gewoon de stemmen van Aero en alles komt goed!

Ben jij dan mijn officiële stalker?

Haha, nee, ik kan me vooral erg vinden in je muzieksmaak.
Ik ben benieuwd of jij al je muziek luisterd, dit is bijna niet te doen.
Luister jij altijd een geheel album, voordat je met sterren gaat smijten?
Je hebt mij Othon als tip meegegeven, als man met hoge stem. Ik heb nog niet alle nummers gehoord, maar er komt niet echt veel hoogs in voor? Soms vooral heel laag. Wel stukjes hoog, maar dit neigt dan direct naar opera. Ik geef later mijn stem over dat album. Nu even On Topic:

Ik wilde jullie graag meedelen dat ik op dit moment sta te dansen op London Town (de track) met mijn vriendin.

Uiteraard luister ik alles voordat ik stem en ik luister sowieso heel veel muziek (kijk b.v. nauwelijks tv). Actief muziek beluisteren doe ik nu bijna 30 jaar dus ach........
Othon is de pianist en slechts gastmuzikant Ernesto Tomasini gaat inderdaad de hoogte in, maar zingt absoluut ook laag. Een veel pittiger album ook dan dit van The Irrepressibles waar ik ook niet altijd even makkelijk naar kan luisteren (m.u.v. de tracks met Marc Almond).

On topic: London Town is ook mijn favoriete nummer waar ik elke dag toch echt een paar keer naar geluisterd moet hebben!

Goed album! Het theatrale aspect spreekt me erg aan, de stem van de zanger bevalt me wel. Stoort me veel minder dan bijvoorbeeld de vocalist van Anthony and the Johnsons, die op mij veel eerder als een zeur overkomt. Voorlopig vier sterretjes voor Mirror Mirror.