The Irrepressibles - Mirror Mirror (2010)

Inderdaad zeer theatraal, maar goed gedaan, Ben zelf ook wel liefhebber van Antony, Marc Almond, Gavin Friday en dit past zeker ook in dit straatje, Jammer dat-ie in NL pas volgende maand uitkomt, kreeg er via import gisteren 4 binnen en meteen 3 verkocht, dus het borrelt al zoals wij in vakkringen zeggen

Mooi dat het borrelt! Het gaat ook hier op musicmeter best hard eigenlijk.

Nu The Magic Theatre nog, dat wel een beetje in deze lijn ligt (iets toegankelijker door de zang denk ik).

Ik kan er niet omheen.
De plaat begint voor mij kracht te verliezen.
Nummers als My Friend Jo en Splish Splash Sploo worden irritant. Nummer beginnen op elkaar te lijken en ik mis daarbij wat variatie in instumentgebruik. Nummers als My Witness en Nuclear Skies blijven zeer, zeer goed, maar die luister ik dan ook alleen los, op een dag als vandaag.

4.5*-0.5= 4*

Dit album eens vanuit een ander perspectief beluisterd. Maar wat voor perspectief dan? En is dat niet de allergrootste onzin? Ik ben het meer gaan beluisteren vanuit een theatraal oorpunt. Mirror Mirror is voor mij namelijk nog meer theater dan dat het muziek is. Of het onzin is? Daar laat ik me maar niet over uit, feit is dat het voor mij heeft geholpen.

Wat ik nu hoorde was meer spanning, een wat overdreven hoofdrolspeler en sterke muzikale ondersteuning. Maar als geheel valt alles wel prima inelkaar, het theatrale van de zanger en de dramatische instrumentale begeleiding matchen wat mij betreft perfect.

Mirror Mirror is zeker geen alledaags album geworden, het is een project dat je niet snel vergeet maar misschien (in mijn geval dan) ook niet heel snel nog een keer gaat beluisteren. Misschien een theaterstuk dat eens per jaar de moeite waard is om te beleven. Daarnaast vind ik het ook wel passen bij deze tijd van het jaar (en dan ook nog eens lekker in het donker).

Mirror Mirror aan een beoordeling koppelen vind ik lastig. Het laat een stevige indruk achter, maar zorgt nog net niet voor genoeg amusement. Alle spelers blijven sterk in hun rol, maar blijven misschien iets te veel binnen hun boekje en/of mogelijkheden spelen. Wel blijft het ten alle tijden een sterk geheel, ik zou niet één stuk los willen zien van het andere. Zo zijn er dus veel plus- en minpunten te benoemen.

Ik snap nog steeds niet echt hoe je dat bedoelt. Uit je eerdere bericht over dit album, concludeer ik dat je juist het theatrale aspect en het uitbundige artyfarty gedoe van de zanger zag als de grootste minpunten en zelfs als licht komische factoren.
Hoe heb je het dan voor elkaar gekregen om dit album te gaan luisteren als theater? Sowieso vraag ik me af hoe je dat doet, hoewel de muziek natuurlijk theatrale trekjes heeft, blijft het muziek (misschien kan alleen een live-performance als theater gelden).
Toch vind ik het fijn dat je je er nog een keer aan gewaagd hebt.

En naarmate de bekendheid groter wordt van deze cd zie je de splitsing als verwacht ontstaan: love or hate dus

Hm, ik ben er nog niet helemaal uit. Bij momenten erg mooi, maar het kan me nog niet de gehele speelduur boeien. Ik weet eigenlijk niet of dat aan mij of aan de nummers ligt. Er staan in ieder geval een paar pareltjes op, met Anvil voorop.

Ik hou het voorlopig bij een voorzichtige 3*, maar ik hoop dat er nog wel een halfje bijkomt eigenlijk.

Vergelijkingen met Antony vind ik wel terecht, maar Marc Almond, Gavin Friday of Rufus (die ik alledrie vreselijk vind) hoor ik er gelukkig niet in terug. Misschien ook theatraal, maar hele andere muziek.

Wat een heerlijk Aero-isme weer

Dit zal wel niets voor mij zijn, schat ik. Gaat toch meer richting bombast dan het wat spaarzamere van Anthony, als ik het goed begrijp?

Door middel van fantasie, het mooiste wat er is. Ik bedenk mijn eigen beelden er bij.

Uhm, Antony spaarzaam?? . Zo zou ik de vergelijking niet willen trekken. Ik zou eerder zeggen dat Antony een introverte persoonlijkheid is die theatrale muziek brengt en The Irrepressibles extravert theatraal zijn. Maar ze zijn wat mij betreft beiden even weinig spaarzaam in expressie.

Akkoord . Wat ik bedoelde is dat ik meer heb met de wat spaarzamere arrangementen van Anthony (bv. Hope There's Someone, met alleen piano en stem) dan met het volgepropte, bombastische van bv. Rufus Wainwrights Want-platen. Bij hele orkestrale, bombastische dingen haak ik meestal af. Ik gok dat dit toch meer in de laatste categorie valt?

Ik vind niet dat het qua arrangement zoveel 'bombastischer' is dan bij Antony. Er speelt geen enorm orkest mee of zo. Het is een intiem combo zoals bij Antony. Het blijft verder natuurlijk heel persoonlijk hoe het overkomt.
Iets anders: In de clip deed de zanger Jamie McDermott mij uiterlijk trouwens ineens aan Gerard Joling denken LOL. Maar misschien moet ik dat helemaal niet vermelden, ik kreeg daar zelf even een kleine 'terugval' van qua waardering of trap ik Jolingliefhebbers op de tenen? .

Hoor je de aarde beven? Dat zijn de massa's en massa's Jolingfans op deze site, die onderweg zijn om je te lynchen

Bedankt voor de info.

Ik begrijp wel een beetje wat je bedoelt te zeggen en daarom verwacht ik ook niet dat dit je zal aanspreken Sandokan-veld.

Schaam me diep dat ik dit nu pas echt goed ontdekt heb(het hoesje deed me aan Kiss denken) en komt bij mij als een mokerslagbinnen, Grappig genoeg zelfde titel als Ghinzu's laatste ook niet slechte album. Mijn vriendin wordt alleen gillend gek als dit op de stereo wordt gedraaid. Exclusief mp3 speler dossier dus.. en je moet ervoor in de stemming zijn

Heb de clip van In Your Eyes eens bekeken en ik vond dat toch wel mooi klinken. Mooi filmpje ook, al is het niet erg realistisch: ik denk niet dat het normaal gesproken zo goed afloopt als je een jongen met horens achterna loopt een donker bos in...

De berichten over het optreden van T-I op Motel Mozaique verplaatst naar The Irrepressibles

Even een halve ster erbij voor dit prachtige album!
Jamie en zijn Irrepressibles weten mij zwaar te raken!

3,52 *.

Onwaarschijnlijk lage score heeft dit album trouwens. Voor velen te bombastisch en theatraal denk ik.

Het zal mij er niet van weerhouden heel intens van dit album te genieten

Wow aERo geeft zelfs 5 sterren weg, AMEN!
En ja, ik geniet ook al een week lang intens van dit schitterende album.
Kan niet wachten op een volgend optreden!

Op zich niet zo heel verwonderlijk: al bij eerste beluistering in december voelde ik dat al aankomen alleen wilde ik dat zeker weten voor mezelf.
Sinds die tijd heb ik dit album heel erg veel gedraaid en er is geen moment geweest dat het me verveelde of dat ik er toch even geen zin in had. Daarbij blijft het me raken en dan moet je gewoon eerlijk zijn naar jezelf toe en zo'n album de volle mep gunnen. En gunnen doe ik het ze!

Wat jammer dat ik het niet eerder ontdekt heb maar nu het wel zo is (na Mozaique) ben ik 100% devoted naar de Irrepressibles! wat een superalbum is dit.
Toch maar 2 tickets geboekt voor het optreden in Brussel want je weet maar nooit hoe lag het duurt voordat ze weer komen.

Deze heb ik ook al heel de tijd links laten liggen. Het is dus dan ook tijd geworden om deze plaat eens onder de loep te nemen...

en...ben benieuwd wat je ervan vond?

Dit album wordt zwaar ondergewaardeerd!!

Kan jou het schelen joh.... het gaat er om wat je er zelf van vindt nietwaar.
Ik vind het al heel verwonderlijk dat er zoveel stemmen genoteerd staan.

Blijf het een 'lastig' album vinden. Aan de ene kant zitten er elementen in de me zeer bevallen, maar door het theatrale vind ik het wat lastig te verteren en zet ik het ook niet snel op.

Grappig. Ik heb een partner die niet echt met muziek bezig is. En als er dan echt voorkeuren uitrollen kom je een beetje bij Laura Pausini, Donna Lewis, Colbie Caillat etc. terecht. 'Veilige muziek' dus.
Maar The Irrepressibles zijn ongelooflijk goed in de smaak gevallen en mag zeer vaak in repeat (wat ik uiteraard totaal niet erg vind).

Terwijl ik gister typte dat ik het een lastig album vindt, heb ik het maar weer es opgezet. De laatste tijd draai ik albums van achter naar voren, dit omdat ik vaak maar de eerste 3, 4 nummers luister en dan verder zap naar een volgend album.
Dus begonnen met 'In this Shirt' en dat is zo mooi en spannend dat het niet moeilijk is om de rest ook te luisteren. Blijf het ook een goed album vinden, maar toch heb ik niet de neiging om meteen op repeat te drukken.

Poeh, Laura Pausini, Donna Lewis, Colbie Caillat, snap dat je verheugd bent dat The Irrepressibles goed in de smaak valt..