Dessa - A Badly Broken Code (2010)

Gewoon omdat het er even uit moest, noem het een ode aan 1 van mijn favoriete artiesten van dit moment (val niet over rare benamingen en vergelijkingen, ik schrijf ook maar wat):

Mensen die me een beetje kennen zien in mij niet direct een Hiphop fan. Artiesten als Dalek, P.O.S. , Sage Francis en El-P (om een paar voorbeelden te noemen) geven mij wel steeds meer waardering voor het genre. Daarover later meer.

Nog zo'n artiest is Dessa. Sinds het uitkomen van het album werd ik helemaal omver geblazen. Ze deed weer wat nieuws, iets fris. Dan kom je daar als blanke vrouw in de scene en meng je zomaar even Rap, Rnb en Spoken Word tot een vloeiend geheel. Nu is hiphop allang niet meer zo gedomineerd door de donkere huidskleur als eerst (althans de verandering is bezig), maar wat zij doet is nog steeds erg fris en vooral ook vloeiend te noemen.
De naam Lauryn Hill heb ik al in menig recensie horen vallen en persoonlijk kan ik daar wel inkomen. De makkelijke brug is te leggen in de rap-zang combinatie (die gaat niet eens zo heel erg op aangezien Hill toch iets toegankelijker is), maar nog meer ligt de vergelijking in de verhalende stijl. Elke song heeft zo weer zijn eigen verhaal, dat erg persoonlijk overkomt, of het nu waar gebeurd is of deels verzonnen. Dit heeft als gevolg dat het album wel je aandacht opeist. Bij het schrijven van recensies zet ik graag het album in kwestie op, maar hier ging dat ten koste van mijn concentratie. Telkens weer word je meegezogen in de verhalen van Dessa. Eerlijkheid en emotie voorop. Daarnaast legt ze een loepzuivere uitspraak aan de dag. Uitspraak in combinatie met zinnen die ik niet eens over mijn lippen krijg. Ondanks de gigantische woordenstroom die elke song bevat, komt alles ook nog eens zeer melodieus haar mond uit.
Dit alles over beats die verre van gebruikelijk zijn. Waar ik me nogal eens aan stoor bij hiphop is dat alles zo klinisch klinkt. De beats uit een doosje, zeg maar. Label genoot P.O.S. deed het een stuk beter, maar ook hier wordt er weer niet standaard met de beats omgesprongen. Gitaar, cello, viool, en achtergrondzang worden onder andere gebruikt om hier een organisch geheel van te maken.

Persoonlijk en slim, iets wat ik vaak mistte in Hiphop. MTV hielp goed mee om het imago "Bitches, Money & Weed" op de kaart te zetten. De pest voor artiesten die serieus iets te vertellen hebben, lijkt me. Als je de tv aanzet en je krijgt de ene "Suck me bitch" of Pass me that joint"na de andere om je oren, dan denk je als buitenstaander inderdaad dat de scene maar oppervlakkig is, terwijl mensen als P.O.S., Dessa en nog vele anderen zich in het zweet lopen te werken om serieus hun verhaal en emoties over te brengen. Zoals Dessa het zelf zegt in The Bullpen:

"it's been assumed I'm soft or irrelevant
cause I refuse to down play my intelligence
but in a room of thugs and rap veterans
why am I the only one
who's acting like a gentleman".

Een rhyme van iemand die zich toch niet altijd thuis voelt in de scene waarin ze zich beweegt, of misschien wel gewoon het publiek wil veranderen? Wil ze mensen meer laten nadenken over hun eigen gedrag, woorden en emoties? Zo zag ik eens een live video waarin iemand heel hard en overdreven schreeuwde: "I love your face!" waarop Dessa zei: "It's not the face that is important, it's what's behind your face that matters, alright". De rust en de zelfbewustheid die deze opmerking uitstraalde sprak boekdelen.

Dessa heeft mij dus weer een stukje meer vertrouwen gegeven in het bestaan van goeie, slimme en emotievolle Hiphop. . Echter zolang labels als Doomtree, Definitve Jux, Rhymesayers en andere soortgelijken bestaan zit dat wel goed denk ik.
Ik ben benieuwd naar haar volgende stap, maar voorlopig ben ik nog lang niet uitgeluisterd!