Tim Knol - Tim Knol (2010)

Tim Knol is het zelf

Tijdens de afscheidstournee van Johan werd het publiek verrast met een nieuw talent uit de Excelsior stal. De twintigjarige Tim Knol uit Hoorn liet begeleid door Anne Soldaat horen dat een nieuwe singer-songwriter was opgestaan, waar liefhebbers niet aan voorbij mogen gaan.

“Om op je twintigste al je eigen plaat te mogen opnemen met zulke mensen is natuurlijk uniek en iets waar ik enorm trots op ben.”
(Bron: www.timknol.nl)

Tim Knol heeft op zijn debuutalbum (Tim Knol) het zichzelf niet te moeilijk gemaakt. Ondersteunt door een aantal grote jongens (eveneens afkomstig van platenmaatschappij Excelsior) waaronder Jacco de Greeuw (Johan) worden de gitaarliedjes uitgebouwd tot popnummers waarin de roots invloeden van Amerikaanse grootmeesters zijn terug te horen.

Tim Knol heeft z’n naam mee. Of zoals hij het zelf zegt: ik ben het zelf. En dat is ook precies wat je hoort als je naar zijn album luistert. Een heldere zangstem begeleid door zijn eigen gitaarspel op een bedje van jarenlange popervaring.

Mijn grote voorkeur gaat uit naar het nummer. Or So I’m Told. Dit liedje bleef al in mijn geheugen hangen, toen ik het live hoorde in het Patronaat (Haarlem) en de studio uitvoering doet daar nog een schepje bovenop. De releaseparty is op 3 februari in de bovenzaal van het Paradiso. Ik hoop dat Tim Knol het succes krijgt dat hem toekomt.

De CD luisteren kan hier.

Tekst overgenomen van mijn nieuwslog.

Het beeld dat ik een beetje van Tim Knol krijg is dat het een sympathieke artiest zou zijn. Daar weet ik uiteraard niets van (heb hem nog niet live aan het werk gezien) dus ik moet het gewoon met deze cd doen.
En laat ik sympathiek nu ook een prima term vinden die deze muzikale lading prima dekt. Dat de naam Johan valt is niet zo heel vreemd, maar toch vind ik Knol anders: lichter, luchtiger, en dat zeker niet in negatieve zin. Ik denk zelf ook richting een artiest als Solo (J.Perkin, Michiel Flamman zo u wilt). Ook deze artiest van eigen bodem maakt nummers die makkelijk en losjes aanvoelen.
Elk liedje op dit album heeft charme. Elk liedje voelt behaaglijk en vertrouwd.
Ik snap de opmerking 'iets meer boterhammen met pindakaas Knol ' van user muziekobsessie best wel. Het lijkt alsof Knol iets te bescheiden te werk gaat en dat er nog een hoop moois in de man zit dat er ooit hopelijk nog uit gaat komen. Maar voor mij is die bescheidenheid op dit moment gelijk ook zijn kracht: het is wat lieflijk misschien maar daardoor heeft het ook wel wat pakkends.
Mij doen deze liedjes dus wel wat. Tim Knol komt eerlijk over en ondanks dat we niet veel nieuws te horen krijgen weet hij toch te overtuigen. Zeker een belofte voor de toekomst.
Ik zet nu nog even bescheiden in, geheel in lijn van dit debuut, maar het zou me niet verbazen als Tim Knol zo'n album gaat worden dat wat langer meegaat en dat me meer en meer in z'n greep krijgt. Als dat het geval gaat zijn zal ik dat zeker met een verhoging belonen.
Voor nu: petje af voor dit leuke album!

Tim Knol debuteert met een verrekt goede plaat

Dit is het jaar van Tim Knol, buiten twijfel. Zijn titelloze debuutplaat kwam begin dit jaar uit en langzamerhand verovert hij de muziekharten van steeds meer mensen. Je zou van een stil groeiende hype kunnen spreken. Hij lijkt steeds vaker bij radio en televisie op te duiken. Zo ontstijgt hij al snel de alternatieve indie-hoek, waarin het Nederlandse label Excelsior natuurlijk uitblinkt. De muziek van Tim Knol is toegankelijk genoeg om ook bij een breed 3FM-publiek in de smaak te vallen.

Het allereerste dat opvalt aan zijn plaat is dat die met grote zorg is gemaakt. Er is duidelijk liefde én tijd gestoken in het opnemen en produceren ervan. Knol kreeg dan ook vakkundige hulp van andere Excelsior-kanonnen als Anne Soldaat en Jacco de Greeuw. Knol is een singer/songwriter, maar heeft geen kale plaat afgeleverd. Er staat een mooi bandje om hem heen en de sound is ronduit warm te noemen.

Bij DWDD is Knol eerder dit jaar al binnengehaald als de nieuwe Neil Young. Natuurlijk is dat een veel te groteske vergelijking, maar in die hoek moet je zijn muziek wel zoeken. En dan vooral de Young van de rustiger en melodieuzere liedjes, beetje CSNY-stijl. Maar meer dan aan Young doet Knol aan Daryll-Ann denken, de Nederlandse band van Anne Soldaat en Jelle Paulusma die helaas alweer een tijdje ter ziele is. Daryll-Ann was misschien wat verrassender en vernieuwender, maar de warme Americana-klank delen ze. En als je bij de Amerikaanse band Wilco de experimentele kant wegdenkt dan zit je qua referentie ook aardig in de richting (Sky blue sky uit 2007 doet enigszins aan dit debuut denken).

Knol wisselt melancholische, verstilde liedjes af met meer uptempo-nummers (zoals de huidige single Sam). Beide stijlen zijn mooi, maar overduidelijk gaat mijn voorkeur naar het rustiger werk uit. Dan komen de warme, bijna lieve stem van Knol en zijn mooie melodieën prachtig samen. Music in my room, een ode van een vroeg overleden jongen aan zijn ouders, grijpt je in al zijn eenvoud naar de strot. Driving home is ronduit aandoenlijk en Sounds familiar geeft een warm sixties-gevoel.

Uit al deze verwijzingen en referenties is al op te maken dat de inspiratie van Knol niet diep verborgen ligt. Hij vindt de popmuziek dan ook niet bepaald opnieuw uit. Maar Knol luister je vanwege de sfeer, de warmte en de ongekende kwaliteit. On-Nederlands goed, zegt men dan. Dat vind ik altijd een beetje een onzinnige uitdrukking vanuit een misplaatst Calimero-syndroom. Verrekt goed, laat ik het daar maar op houden.

Als je heel veel muziek in je leven heb beluisterd , dan heb je ook veel vergelijkingsmateriaal. Tim Knol is voor de beginnende luisteraar geweldig goed en voor de doorgewinterde luisteraar leuk vergelijkingsmateriaal waar je een kwisje mee kan spelen : "waar heb ik dat meer gehoord".

Met zijn debuut album profileert Tim Knol zich direct uitstekend. De liedjes op dit titelloze album klinken ondanks Knol’s jonge leeftijd opvallend volwassen. Die volwassenheid komt mijn inziens mede ook door de invloeden uit de folk en country. De stem van Tim Knol klinkt soepel en erg prettig in het gehoor. De liedjes zijn afwisselend uptempo en ingetogen. Die ingetogenheid komt ook tot uiting in het gitaarspel, maar deze klinkt tegelijkertijd erg smaakvol en bijzonder mooi. Met name in de sobere rustige liedjes hoor ik regelmatig een lapsteel gitaar die het eerdergenoemde countrygevoel versterkt. Op een dergelijk debuut kan Tim Knol trots zijn ,en ik denk dat we zonder twijfel kunnen vaststellen dat Nederlands een talent rijker is.