José James - Blackmagic (2010)

'Blackmagic' en 'Love Conversation' klinken alweer heerlijk. Het samensmelten van jazz en soul lijkt hier nog een stap verder te gaan. Kan ook moeilijk anders met producers als Flying Lotus en DJ Mitsu the Beats op je album. Ik ben benieuwd naar de rest.

11 januari al

Onnodig te zeggen dat ik hier zeer benieuwd naar ben. Ik mag hopen dat het nog gewoon jazz is? m.a.w. Wat bedoel je met dat samensmelten?

Zijn eerste was heel erg goed hopelijk is deze net zo goed of zelfs beter.......

Tuurlijk is het nog jazz. Het samensmelten gebeurde op z'n eerste album ook al. Toen was het nog hoofdzakelijk jazz, nu ook, met een babystapje naar het midden toe. Luister vooral zelf, want uitleggen kan ik dat toch niet. Op z'n myspace valt ook al wat te horen.

11 januari is onder voorbehoud, dat staat op amazon.co.uk. Ik ben al zo'n 10 verschillende data tegengekomen. De myspace zegt 1 februari de wereldwijde release, dus mss is het dat wel. Hij zal het zelf wel het best weten zeker.

klinkt allemaal iets meer hiphop-soul, maar zeker erg veelbelovend allemaal. kan me ook niet voorstellen dat dit album tegen zal gaan vallen.

Meer soul idd, maar die stem klinkt nog steeds geweldig..

Ik sluit mee aan bij de verwachtingen.

Zou zomaar op het eindejaarslijstje kunnen belanden.

rustig,rustig....het jaar is nog maar net begonnen.

Ik hoop dat de titel op de kwaliteit van de muziek slaat Ben zéér benieuwd of deze plaat in de buurt van zijn debuut kan komen.

Zojuist gevonden via een leak, neem aan vanuit Japan aangezien hij daar maandag al uit kwam. Kan niet wachten om te gaan luisteren

Gelukkig komt de cd 29 januari in Nederland uit

Dat José James bij velen een potje kan breken moge duidelijk zijn. Niet alleen hier op musicmeter maar ook elders was men lovend over het debuut, een debuut dat mij opviel door de cover die deed denken aan Miles Davis.
Mijn beleving van dat album slingerde (en slingert) sterk heen en weer: de ene keer voelt het als een warm bad waarvan ik hoop dat het nooit zal afkoelen en het andere moment is dat bad net even te lauw waardoor ik er ook weer snel uitstap.
Ik denk dat het met Blackmagic niet veel anders zal gaan. Dat is overigens niet eens negatief bedoeld omdat het aan mij zelf ligt.
Blackmagic doet kwalitatief niet erg veel onder voor The Dreamer. Het bevat nu wat meer soul maar dat maakt voor mij niet zo heel veel uit. Wederom is het zeer aangenaam om naar te luisteren en is de stem van James een waar genot.
Maar zoals gezegd zal ik de beleving ervan waarschijnlijk wisselend ervaren: de ene keer is het een heerlijk lange luistertrip, de andere keer zal het rustig voortkabbelen op de achtergrond en ben ik er niet zo voor in de stemming om er intensief naar te luisteren. Daarvoor is mijn interesse in deze muziekhoek waarschijnlijk ook te veel achteruit gegaan de laatste jaren.
Hoe dan ook is het weer een goede cd, en denk ik dat velen er weer net zo enthousiast over zullen zijn als over de vorige (of gaan die balen van het hogere soul-gehalte?!).

Favoriete track tot nu toe: Warrior.

De eerste kennismaking viel niet mee. Vooral Warrior, wat een k.t nummer.

jose james is een man die niet vies is van een beetje experiment.
zijn vorige plaat the dreamer was niet zozeer experimenteel, maar bevatte wel een fris en ander geluid. Veel geprezen door de liefhebber, doch onbekend bij het grote publiek. james wist met the dreamer met zijn diepe zwoele ingetogen jazzy soul op elk vlak te overtuigen.

buiten dit debuut zijn er zeer diverse samenwerkingen geweest die zijn experimentendrift duidelijk maken. zo waren er onder andere samenwerkingen met basement jaxx, jazzanova en die geniale plaat met flying lotus (visions of violet). deze stond onder meer op een remix compilatie van the dreamer met daarnaast ook remixen van ben westbreech en moodymann.
ook de track blackmagic is al uitgebracht op vinyl in een joy orbison(!) en een untold remix.

genoeg redenen voorafgaand aan dit album om de verwachtingen hooggespannen te laten zijn. deze verwachtingen worden door jose james op blackmagic volledig waargemaakt.

blackmagic zal niet iedereen gaan bekoren, en ook zeker niet door iedereen die de vorige plaat zo goed vond. de samenwerkingen van de afgelopen jaren zijn van behoorlijke invloed op het geluid van blackmagic. meer beatgeorienteerd, meer afwisseling, en melodieuzer dan the dreamer.
zo opent blackmagic met een erykah badu achtige hiphopsoul, is touch met zijn jazzy pianootje weer de ouderwetse jose james, waarna track 3 bijna doet denken aan een nieuwe plaat van de hiphopsoul-grootheden van a tribe called quest.

promise in love lijkt een (wel een erg goede) r&b tussenstop om het vervolgens over een hele andere boeg te gooien met warrior. een jose james interpretatie van deephouse waar je misschien even aan moet wennen, maar desalniettemin ontzettend geslaagd is.

hierna lijkt jose james het allemaal iets rustiger aan te doen met genrewisselingen, en blijft het bij hiphop, soul en zijn bekendere jazzy geluid.

daarmee is blackmagic minder een geheel als zijn voorganger, maar zeker niet minder fijn. iets meer uptempo doet jose james goed, maakt hem wellicht ook commercieel iets aantrekkelijker, overigens zonder dat hij daarin concessies doet.

blackmagic zal dan ook zeker veel in mijn cd speler te vinden zijn, misschien nog wel meer als the dreamer, en biedt tevens ontzettend veel verwachtingen naar de toekomst van jose james en zijn muzikale talent.

Mooie recensie tuktak. Herken veel in je beschrijvingen als zelf de cd luister

Net 'Blackmagic' geluisterd, weer een heel ander album dan 'The Dreamer'. Weet nog niet wat ik ervan moet vinden, nog maar even meer luisteren dan!

José James was voor mij dé revelatie van 2008. Hij wist mij helemaal in te pakken met zijn lome jazz soul. Niet alleen de liefhebbers waren lovend, maar ook de critici wisten geen fout woord te melden. Nu is deze ontdekking van de Britse DJ en producer Gill Peterson in 2010 terug met een nieuw album. Het is voor hem tijd om alle verwachtingen in de lossen met zijn nieuwe telg, "Blackmagic" genaamd.

In deze twee jaar tussentijds heeft José James zeker niet stil gezeten. Zo had hij zeer uiteenlopende samenwerkingen bijvoorbeeld een Jazzanova en Flying Lotus. Deze samenwerking en besef van andere muziekstijlen is ook zeker terug te horen in dit zeer anders klinkende vervolg.

Hetgeen wat meteen het meest opvalt is dat het album meer geproduceerd aanvoelt. De nummers zijn een stuk gevulder als op zijn vorige cd. Nu is dit een feit wat misschien wat mensen af kan schrikken, maar het moet gezegd worden dat dit allemaal in de lijn der muzikaliteit is gedaan. De extra productie wordt nooit vervelend.
Ook opvallend is dat veel nummers een eigen stijl hebben. Elk nummer pikt wel iets van een genre meer als het andere nummer. De ene keer is het meer a la hiphop, de andere keer veel soulvoller.
Wat wel buiten kijf blijft staan is dat José James nog steeds volledig weet te boeien met zijn prachtige stem en zijn intigrerende lome manier van zingen.

De album opent vrij vernieuwend. 'Code' is een goed gekozen opener om eens lekker in het album te komen. 'Touch' herkent zich in een funky ingespeeld muzikaal gedeelte. Een nummer dat wel gewoon door José's stem gedragen wordt. 'Lay You Down' had zomaar geproduceerd kunnen zijn door Dwele. Een soulnummer met jazzy producties, producties met een hiphopbasis. Heerlijke track, dat zeker wel.
Bij 'Promise in Love' gaat José een stuk terug de jazz in. Dit sfeertje wordt toch wel mede gecreeërd door het mooie blaaswerk in deze song. En hierna komt misschien wel het meest opvallende nummer van dit album: "Warrior' Een soort electronic meets funk uitstapje van José James. Het was even wennen, maar wat een fantastisch nummer is dat geworden zeg!
'Made for Love' had zo weer op een Erykah Badu album kunnen staan. En dan vooral in de stijl van Erykah's eerste AmErykah epos. Al is de zang van José natuurlijk weer heerlijk herkenbaar aanwezig.
'Save Your Love For Me' is een typische José James song. We gaan weer terug naar het debuut 'The Dreamer' met dit nummer. Prachtig loom gezongen, zoals Chet Baker dat ook altijd zo goed kon. En vooral het spel van de band is super. Het hele sfeertje brengt je terug naar het fantastische debuut.
'The Greater Good' blijft in de jazzsfeer hangen, al doet het een stuk funkier aan als we van James gewend zijn. Mooi blaaswerk ook weer.
En dan titeltrack. Een nummer dat in mijn gevoel het beste nummer van dit album is. Het vat eigenlijk alle stijlen en mogelijkheden van de artiest José James samen. Prachtig uitgevoerd.
'Detroit Loveletter' is weer een ouderwetse 'The Dreamer'-achtig nummer. Jazzy, maar dan wat voller als we gewend zijn. Wat heeft deze man toch een topstem! En wat een lekker drumwerk.
Daarna komt het enige duet van de cd. De song heet 'Love Conversation' en is samen met Jordana de Lovely. Zij is een zangeres die mij wat doet denken aan Jill Scott, al red ze het niet bij haar. Wel zeker een zangeres die we in de gaten moeten houden. Mooi duet ook.
Zo gaan we heerlijk richting het einde van het album. Nog drie nummers te gaan, en als die ook zo goed zijn dan gaat dit album zekers bevallen.
'Beauty' is wat de titel al aangeeft: een beauty van een nummer. Tempo omlaag, lager dan laag, lomer dan loom, sfeervoller dan sfeervol.
'No Tellin' is de officiële albumafsluiter alweer. Piano, stem en klaar. José James kan in deze prachtig ballad zijn vocale mogelijkheden ten volste etaleren. En wat doet hij het prachtig.

Wat dan nog volgt is een ruim 10 minuten durende bonustrack. Een nummer dat ook zo op 'The Dreamer' had kunnen staan qua sfeer.

Concluderend is dit album een minder geheel geworden als zijn debuut. Maar dat is zeker geen nadeel. We horen José nu ook eens veelvuldig van een andere kant. Andere kanten die mij zeker aanstaan. Dus vond je vorige erg goed, of ken je 'm nog niet en wil je het proberen? Ik zeg, kopen!

Net begonnen met luisteren en moet zeggen dat de sound van deze plaat me al een stuk beter aanstaat dan die van zijn voorganger. Promise in Love is alvast heerlijk! Dit beloofd wat .

De babystapjes richting soul die ik in wat previews meende te horen zijn in werkelijkheid gewoon giant leaps, niet alleen richting soul, maar soms ook naar hiphop of zelfs electronic toe. De meeste nummers zijn wel heerlijk wegluisterende jazznummers met thumping drums. 'Code', 'Warrior', 'Made for Love' en ook de eerste single 'Blackmagic' vormen dan weer een reeks grensverleggendere werkjes die wonderwel werken en het album ook bijzonder aangenaam maken om te doorworstelen. Deze nummers zijn meteen ook de absolute hoogtepunten van een zeer goede plaat. Het zou me dan ook niet verbazen mocht James in de toekomst nog meer die experimentele richting uitgaan.
Veel lof gaat ook uit naar de producers. Hij mag dan een groot zanger zijn, door zich steeds te omringen met de juiste mensen wordt hij ook een groot artiest. Met twee totaal verschillende doch even fantastische albums wordt dat nu bewezen.
Een voorspelbaar vervolg op zijn debuut is vermeden, José James heeft bewezen dat hij cojonas heeft. Blackmagic toont dat hij echt zo street is als zijn crooked Yankee-caps al deden vermoeden.

En het muziekjaar lijkt eindelijk goed op gang te komen, mede door dit sterke Blackmagic. Met meer pit dan haar voorganger (The Dreamer) en een hoog liggend tempo is dit een zeer aangename cd. Maar wat aERo zegt heb ik ook een beetje: de ene keer word ik erg enthousiast als ik dit hoor, terwijl andere luistersessies mij minder weten te bekoren. Waar dat aan ligt? Dat weet ik niet, blijkbaar moet ik gewoon zin hebben in José James zijn nieuwe album en als ik me niet voldoende kan focussen op zijn muziek dan vind ik het meteen een stuk minder. Als nadeel zou ik ook nog kunnen noemen dat Blackmagic wellicht net even wat te hip is voor het soort muziek dat José James maakt. Sommige electronische tierelantijntjes hadden weggelaten mogen worden van mij. Het tweede gedeelte van de plaat is dan weer wat oudbolliger, maar mist net weet dat beetje pit. Verder is het nog even afwachten of dit een cd is die bij weet te blijven, meer dan dat The Dreamer gedaan heeft. Want dan gaat het helemaal goed komen en verwacht ik dat de drie sterren die ik nu ga geven nog wel eens kan groeien naar vier sterren.

Zoals hierboven al meerdere malen vermeld hebben we het niet meer over jazz hooguit over "jazzy" soul. Als jazzliefhebber (van het principiele soort ) doet mij dat verdriet...

Als soul-liefhebber (van het niet al te principiele soort) durf ik echter te beweren dat we hier te maken hebben met een toppertje van het topperigste niveau..zeg maar

Fijn en veelzijdig soul album dus met Warior als opmerkelijk hoogtepunt

Videoclip van Code toegevoegd. Had nog nooit van deze artiest gehoord maar dat nummer smaakt naar meer! Mooie productie van Flying Lotus overigens.

Alhoewel ik de nieuwe creaties van een goed niveau vind, komt het album naar mijn mening niet in de buurt van het geniale geheel dat The Dreamer vormde. Ik mis de diepe, zuivere sfeer met zijn opbouw naar Desire. Misschien fel ik mijn oordeel na 2 luisterbeurten te snel, maar ik kan de authenticiteit van The Dreamer hier niet terugvinden..

3 Sterren tot nog toe voor de creaties die los van elkaar toch sterk staan.

Ik vind het een beetje een tegenvaller. Het kan m.i. in ieder geval niet tippen aan de geweldige voorganger.

Tsja. Ik ben nog altijd niet helemaal overtuigd van José James. Hoewel hij me op sommige tracks echt ontzettend doet genieten ben ik hem vaak al zat voordat zijn platen zijn afgelopen. Dat laatste is bij deze plaat wel minder dan bij zijn vorige. Het drumwerk op deze plaat is geweldig, waarvan Warrior een van de grootste getuigen is. Wat me denk ik het meest gaat storen op een gegeven moment zijn de te veilige pianosolo's. Die blijven allemaal vrij vlak en voegen zelden echt iets toe. Dat lijkt een klein minpunt maar het drukt toch een aardige stempel op mijn luisterervaring. Ook ben ik niet zo onder de indruk van zijn stem. Een mooie stem maar hij heeft weinig bereik en weet mij dan ook nooit kippenvel te bezorgen. Als je dat vergelijkt met een D'Angelo dan valt ie duidelijk door de mand. Ik snap wel dat het ook een stijl is zo ingetogen te zingen, maar hij maakt het wel erg flets zo nu en dan.
En wat voor zijn stem geldt geldt ook voor zijn muziek: het gaat zelden of nooit een toontje hoger of lager. Alles blijft wat aan de vlakke kant en kan daarom nooit écht beroeren. Zo blijft The Greater Good doorkabbelen totdat het gewoon saai wordt.
Enfin, ik ben nu wel erg negatief, want de muzikale basis waarop elk nummer gebouwd is, is van groots niveau. Jammer dus dat het nooit echt tot aan zijn plafond uitgewerkt wordt. Code en Promise in Love zijn wat mij betreft de twee hoogtepunten van deze plaat. Wat P-DawG zegt: Code is een geweldige productie. Ik ken Flying Lotus niet zo goed (sprak me nooit echt aan), maar nu ik dit gehoord heb ben ik wel benieuwd geraakt. Wat heeft ie nog meer geproduceerd hiervan of anders in de soulhoek?

Ik vond zijn vorige album erg mooi. Vooral door de jazz in combinatie met zijn zachte stem. Dit meer soul georienteerde album sprak mij in eerste instantie wat minder aan maar na het paar keer gehoord te hebben begin ik deze ook steeds meer te waarderen. (Als dit niet van Jose James was, was ik snel afgehaakt denk ik) 3,5* maar sluit niet uit dat dat nog omhoog kan gaan.

Het lijkt me moeilijk het niveau van zijn voorganger te evenaren of overtreffen, maar na een aantal slordige luisterbeurten op de luisterpaal moet ik wel zeggen dat ik Warrior echt heel vet vind. Dromerig en opvallend genoeg met hele andere middelen (elektronica) dezelfde sfeer oproepend als veel nummers van het eerste album (Love). Onthoud me nog even van een stem.

Zijn debuutplaat The Dreamer was en is nog steeds een geweldig album met dit album evenaard hij de standaard van zijn debuut met gemak of is deze zelfs beter?

Dit album is een mix van Soul, Jazz, en Dance dat is ook niet zo verwonderlijk hij is terug gegaan naar zijn eigen roots die voor de Soul zorgen. Voor Jazz heeft hij zelf een grote voorliefde dus is het ook niet zo vreemd dat dat in zijn muziek is terug te horen en de Dance invloeden komen voornamelijk door de samenwerking met Dj's en Dance acts.
Black Magic is een bonte uitgebalanceerde mix geworden van dit alles, maar het is wel één geheel gebleven die blijft boeien tot het einde.

Jose James zijn stem is nog steeds mooi ingetogen en de muziekale begeleiding degelijjk. Dit album is wel meer geproduceerd (voller) dan zijn voorganger, maar het is nergens over de top of te nadrukkelijk aanwezig. Ook over de kwaliteit van de musici niets dan lof.
Het hele album ademt sfeer uit en alles is mooi in ballans.

Dit album evenaard zijn voorganger zeker wel en omdat dit album een diverser aanbod aan musicale variatie aanbied ben ik geneigd om Black Magic iets beter te wardeeren als Dreamer.

Een nieuwe richting voor José James, wat een verrassend fris album oplevert. Helaas kan 'Blackmagic' niet tippen aan 'The Dreamer'.

Uitgebreide recensie.