José James - Blackmagic (2010)

Dat José James bij velen een potje kan breken moge duidelijk zijn. Niet alleen hier op musicmeter maar ook elders was men lovend over het debuut, een debuut dat mij opviel door de cover die deed denken aan Miles Davis.
Mijn beleving van dat album slingerde (en slingert) sterk heen en weer: de ene keer voelt het als een warm bad waarvan ik hoop dat het nooit zal afkoelen en het andere moment is dat bad net even te lauw waardoor ik er ook weer snel uitstap.
Ik denk dat het met Blackmagic niet veel anders zal gaan. Dat is overigens niet eens negatief bedoeld omdat het aan mij zelf ligt.
Blackmagic doet kwalitatief niet erg veel onder voor The Dreamer. Het bevat nu wat meer soul maar dat maakt voor mij niet zo heel veel uit. Wederom is het zeer aangenaam om naar te luisteren en is de stem van James een waar genot.
Maar zoals gezegd zal ik de beleving ervan waarschijnlijk wisselend ervaren: de ene keer is het een heerlijk lange luistertrip, de andere keer zal het rustig voortkabbelen op de achtergrond en ben ik er niet zo voor in de stemming om er intensief naar te luisteren. Daarvoor is mijn interesse in deze muziekhoek waarschijnlijk ook te veel achteruit gegaan de laatste jaren.
Hoe dan ook is het weer een goede cd, en denk ik dat velen er weer net zo enthousiast over zullen zijn als over de vorige (of gaan die balen van het hogere soul-gehalte?!).

Favoriete track tot nu toe: Warrior.

José James was voor mij dé revelatie van 2008. Hij wist mij helemaal in te pakken met zijn lome jazz soul. Niet alleen de liefhebbers waren lovend, maar ook de critici wisten geen fout woord te melden. Nu is deze ontdekking van de Britse DJ en producer Gill Peterson in 2010 terug met een nieuw album. Het is voor hem tijd om alle verwachtingen in de lossen met zijn nieuwe telg, "Blackmagic" genaamd.

In deze twee jaar tussentijds heeft José James zeker niet stil gezeten. Zo had hij zeer uiteenlopende samenwerkingen bijvoorbeeld een Jazzanova en Flying Lotus. Deze samenwerking en besef van andere muziekstijlen is ook zeker terug te horen in dit zeer anders klinkende vervolg.

Hetgeen wat meteen het meest opvalt is dat het album meer geproduceerd aanvoelt. De nummers zijn een stuk gevulder als op zijn vorige cd. Nu is dit een feit wat misschien wat mensen af kan schrikken, maar het moet gezegd worden dat dit allemaal in de lijn der muzikaliteit is gedaan. De extra productie wordt nooit vervelend.
Ook opvallend is dat veel nummers een eigen stijl hebben. Elk nummer pikt wel iets van een genre meer als het andere nummer. De ene keer is het meer a la hiphop, de andere keer veel soulvoller.
Wat wel buiten kijf blijft staan is dat José James nog steeds volledig weet te boeien met zijn prachtige stem en zijn intigrerende lome manier van zingen.

De album opent vrij vernieuwend. 'Code' is een goed gekozen opener om eens lekker in het album te komen. 'Touch' herkent zich in een funky ingespeeld muzikaal gedeelte. Een nummer dat wel gewoon door José's stem gedragen wordt. 'Lay You Down' had zomaar geproduceerd kunnen zijn door Dwele. Een soulnummer met jazzy producties, producties met een hiphopbasis. Heerlijke track, dat zeker wel.
Bij 'Promise in Love' gaat José een stuk terug de jazz in. Dit sfeertje wordt toch wel mede gecreeërd door het mooie blaaswerk in deze song. En hierna komt misschien wel het meest opvallende nummer van dit album: "Warrior' Een soort electronic meets funk uitstapje van José James. Het was even wennen, maar wat een fantastisch nummer is dat geworden zeg!
'Made for Love' had zo weer op een Erykah Badu album kunnen staan. En dan vooral in de stijl van Erykah's eerste AmErykah epos. Al is de zang van José natuurlijk weer heerlijk herkenbaar aanwezig.
'Save Your Love For Me' is een typische José James song. We gaan weer terug naar het debuut 'The Dreamer' met dit nummer. Prachtig loom gezongen, zoals Chet Baker dat ook altijd zo goed kon. En vooral het spel van de band is super. Het hele sfeertje brengt je terug naar het fantastische debuut.
'The Greater Good' blijft in de jazzsfeer hangen, al doet het een stuk funkier aan als we van James gewend zijn. Mooi blaaswerk ook weer.
En dan titeltrack. Een nummer dat in mijn gevoel het beste nummer van dit album is. Het vat eigenlijk alle stijlen en mogelijkheden van de artiest José James samen. Prachtig uitgevoerd.
'Detroit Loveletter' is weer een ouderwetse 'The Dreamer'-achtig nummer. Jazzy, maar dan wat voller als we gewend zijn. Wat heeft deze man toch een topstem! En wat een lekker drumwerk.
Daarna komt het enige duet van de cd. De song heet 'Love Conversation' en is samen met Jordana de Lovely. Zij is een zangeres die mij wat doet denken aan Jill Scott, al red ze het niet bij haar. Wel zeker een zangeres die we in de gaten moeten houden. Mooi duet ook.
Zo gaan we heerlijk richting het einde van het album. Nog drie nummers te gaan, en als die ook zo goed zijn dan gaat dit album zekers bevallen.
'Beauty' is wat de titel al aangeeft: een beauty van een nummer. Tempo omlaag, lager dan laag, lomer dan loom, sfeervoller dan sfeervol.
'No Tellin' is de officiële albumafsluiter alweer. Piano, stem en klaar. José James kan in deze prachtig ballad zijn vocale mogelijkheden ten volste etaleren. En wat doet hij het prachtig.

Wat dan nog volgt is een ruim 10 minuten durende bonustrack. Een nummer dat ook zo op 'The Dreamer' had kunnen staan qua sfeer.

Concluderend is dit album een minder geheel geworden als zijn debuut. Maar dat is zeker geen nadeel. We horen José nu ook eens veelvuldig van een andere kant. Andere kanten die mij zeker aanstaan. Dus vond je vorige erg goed, of ken je 'm nog niet en wil je het proberen? Ik zeg, kopen!

Zijn debuutplaat The Dreamer was en is nog steeds een geweldig album met dit album evenaard hij de standaard van zijn debuut met gemak of is deze zelfs beter?

Dit album is een mix van Soul, Jazz, en Dance dat is ook niet zo verwonderlijk hij is terug gegaan naar zijn eigen roots die voor de Soul zorgen. Voor Jazz heeft hij zelf een grote voorliefde dus is het ook niet zo vreemd dat dat in zijn muziek is terug te horen en de Dance invloeden komen voornamelijk door de samenwerking met Dj's en Dance acts.
Black Magic is een bonte uitgebalanceerde mix geworden van dit alles, maar het is wel één geheel gebleven die blijft boeien tot het einde.

Jose James zijn stem is nog steeds mooi ingetogen en de muziekale begeleiding degelijjk. Dit album is wel meer geproduceerd (voller) dan zijn voorganger, maar het is nergens over de top of te nadrukkelijk aanwezig. Ook over de kwaliteit van de musici niets dan lof.
Het hele album ademt sfeer uit en alles is mooi in ballans.

Dit album evenaard zijn voorganger zeker wel en omdat dit album een diverser aanbod aan musicale variatie aanbied ben ik geneigd om Black Magic iets beter te wardeeren als Dreamer.

Een nieuwe richting voor José James, wat een verrassend fris album oplevert. Helaas kan 'Blackmagic' niet tippen aan 'The Dreamer'.

Uitgebreide recensie.

José James: soulgevooisde jazz-zanger(s)

Het lijkt wel of Radio 6 opgericht is om de muziek van José James ten gehore te brengen. De zanger brengt en repertoire van soul, hiphop en jazz en zijn recente werk is uitgebracht op zijn tweede album Blackmagic.

James found his way into the genre through the loops of Daisy Age-era hip hop acts like De La Soul and A Tribe Called Quest before discovering Ellington and Coltrane and enrolling on New York’s forward-thinking New School for Jazz and Contemporary Music Vocal Program. (bron: bbc.co.uk)

De in NYC woonachtige James, die in 2008 zijn debuut maakte met The Dreamer, probeert met zijn nieuweling met succes een aantal nieuwe muzikale wegen te betreden. Dat maakt het album anders en voor wie er van houdt een welkome aanvulling in de eigen muziekcollectie.

Vooral de blazers en de piano op het album maken er een echte jazzsound van en dat bevalt mij prima. José James lost wat mij betreft de verwachtingen die je mag hebben op basis van zijn eerdere eigen werk en gastoptredens (onder andere Jazznova en Basement Jaxx) volledig in. Met Blackmagic levert hij een proeve van bekwaamheid af die in mijn gemoed in standje relax zet. Al is de 10 minuten durende bonustrack (The Light) mij iets te lang.

Mijn favo-nummer is Lay You Down waar het lijkt of James een duet met zichzelf zingt. En wat is er beter dan Jose James? twee José James-sen in dit geval.

30 maart te bewonderen in de Melkweg (Amsterdam) en 31 maart in Tivoli (Utrecht)

Tekst overgenomen van cd-recensies.nieuwslog.nl

Bevredigd worden is, hoewel een passieve activiteit, niet altijd makkelijk. De dubbelzinnigheid in de vorige zin is een bewuste keuze, want in de wereld van de liefde zijn er, net als in de wereld van de muziek, diverse keuzes te maken. Kiezen we voor jong of ervaren? Hip of tijdloos? Een geliefde waar je een intelligent gesprek mee kan hebben, of dierlijke passie?

En dan is er zo’n nummer als Warrior, dat een paar maanden lang in een lijst van nieuwe nummers stond op mijn computer. Shuffelend tussen de andere nieuwe liedjes die ik om een of andere reden wilde horen. Wat hippe rock, hiphop, soul, veel oppervlakkig spul, vaak ‘best leuk om naar te luisteren.’ Liedjes als gewillige minnaars of minnaressen, allemaal vragend om aandacht van de overbelaste muziekliefhebber.

En dan is er zo’n nummer als Warrior, waar op een bepaald moment je hele onderbewustzijn op reageert, zich ronkend en spinnend nestelt rondom de groove van het nummer, totdat ook je afgestompte, bewuste geest ineens pas op de plaats maakt, en de vertaalslag maakt naar een gedachte in woorden: wat een briljant nummer!
Het onderbewuste knikt goedkeurend omdat het logge lijf eindelijk iets heeft verwoord wat hij zelf allang wist.

Het album dus in zijn geheel beluisterd. Blackmagic. Erg glad album. Soul met vele vocale jazz-elementen, geschoeid volgens een leest die al meer dan een halve eeuw kwaliteitsmuziek heeft opgeleverd (en een hoop troep), maar dat niet blind is voor de ontwikkelingen binnen de elektronische muziek, hiphop en nu-soul van de laatste jaren. We horen weinig geforceerd geflirt met retro-thema’s op deze plaat. De dienstdoende zanger tast in plaats daarvan het hele spectrum van de soul, vocale jazz en hiphop af, subtiel een web spinnend om de luisteraar in te pakken, te verleiden. De luisteraar is zijn meisje van keuze, en moet en zal zijn wereld binnen worden gesleept. Echte baanbrekers als Warrior zijn verder zeldzaam op deze plaat. Rustig schakelt James heen en weer van rinkelende jazzpiano’s naar gladde blazers, van minimale beats naar hemelse zangharmonie, van noisy geluidjes naar soepel samenspel, van een intelligent gesprek naar hijgerige, oneerbare voorstellen.

Mijn oren zijn hulpeloos, moeten wel achterover gaan liggen in deze muziek als op een luxe tweepersoonsbed met satijnen dekens. Als mijn oren konden roken, zouden ze na deze plaat een sigaretje opsteken, kijkend naar de sterren en met een grote, verzadigde glimlach.

José James. Wat een verleider. Wat een meesterwerk.