Shining - Blackjazz (2010)

Ik heb toevallig al een promo kopietje van dit album in mijn bezit, en laat mij u vertellen Dames en Heren: het is een monster geworden. Een monster dat schopt, stoot, brult, spastisch om zich heen slaat, en vooral... dat constant de fijne lijn betreedt tussen kitscherige parodie en zichzelf te serieus te nemen.

Het album bouwt voort in de evolutierichting die werd uitgestippeld door zijn twee voorgangers, maar slaat meteen een halte of twee over. De klank is veel, maar dan ook veel heftiger, en er worden amper rustpauzes ingelast. De titel Blackjazz is dan ook bijzonder goed gekozen. De blackmetal elementen zijn veelvuldig aanwezig, maar toch slagen de heren er op één of andere mysterieuze manier in om het geheel toch te doen grooven zoals alleen zij dat kunnen.

Voornaamste hoofdrolspelers in deze muzikale slachternij zijn die heerlijke sawtooth en square pads, alsook het rijkelijke gebruik van distressors in de mix fase (dat laatste kan ik weliswaar niet bevestigen, maar zo klinkt het toch). En oh ja, er komt ook wel eens een gitaartje bij kijken. Eervolle vermelding voor die opgefokte fuzz bass om duimen en vingers bij af te likken ook.

Tekstueel worden we getrakteerd op diepzinnige, filosofische overwegingen als: "You cheat on your own lover / You fuck with your own brother / You fight with one another / Your cold heart will not recover". En dat bedoel ik dus als ik eerder zei dat er een zeker parodie element verbonden lijkt te zijn aan de muziek.

Vergeet al dat Psalm-achtige, über-kitscherige (maar op een andere manier als op deze plaat) arty-farty geneuzel dat maar nergens naartoe wou gaan op de vorige platen, hou de "metal" nummers over, maak ze 10x extremer en vul er een album mee, en u heeft de nieuwe van Shining. Terloops, we worden hier ook getrakteerd op een "remake" van REDRUM, en eentje die er best wel mag wezen.

Bij voorganger "Grindstone" schreef ik nog dat ik ergens hoopte dat ze op een dag een album zouden uitbrengen met enkel "Goretex Weather Report" achtige nummers. Ik kan alleen maar zeggen: be careful what you wish for.

Korte en krachtige samenvatting: dit album is vèt, héél erg vèt!

Ik kreeg dit album aangeraden door Don Cappuccino, en aangezien hij me al eerder goede tips had gegeven, vertrouwde ik er bijna blind op dat dit het album van het jaar zou worden. Het openingsnummer had ik al beluisterd via Youtube en die vond ik wel oké, maar wel enigszins herrie.

Maar nu ik deze plaat meerdere keren heb beluisterd, kan ik er gewoon niet omheen. Dit vind ik gewoon echt lelijk.
De openingstrack vind ik nog altijd wel oké, maar de rest!
De opnamekwaliteit is (expres?) erg slecht, de teksten zijn belabberd, de drums rammen maar door zonder enige opbouw, het doet gewoon pijn aan mijn oren.
Het toppunt van slechtheid vind ik nog 21th Century Schizoid Man. Heiligsschennis.
De eerder genoemde adrenalinestoot krijg ik ook niet, ik word er alleen maar erg chagrijnig van.

Een krappe 1,5*.

Blijft bij elke beluistering maar beter worden (en heb hem toch al zo'n 'tig maal gedraaid). Een van de weinige hedendaagse metal albums waar ik als vanouds helemaal tering-gek op uit de bol zou kunnen gaan, als ik nog die fitheid en energie had van mijn tienerjaren.... Maar vanuit mijn luie zetel, met dit album op max. volume, herleef ik in mijn hoofd weer die wilde, gekke en rebelse uitspattingen van mijn tiener-weekends. We want more! (tips welkom)

Een hele belevenis dit album, dat is wel het minste dat je kan zeggen. Dat dit album niet licht verteerbaar is, is een understatement. Als niet-metalfan is het moeilijk om hiervan te houden, maar dit album bevat wel een aantal leuke stukken vind ik. De eerste 2 nummers (ook de meest toegankelijke) vind ik wel redelijk goed. Ook de 'Hysteria'-achtige bass-riffs in Exit Sun (Part 1) kunnen me (als Muse-fan ) wel bekoren. Of de cover '21st Century Schizoid Man' (het begin toch). Maar even vaak als stukken die ik graag hoor, zijn er stukken die ik helemaal niet goed vind. Soms in hetzelfde nummer. Dan denk je even 'oh ja, dit is best wel goed', waarop het nummer in een chaos ontaardt waarbij ik een gevoel krijg van 'help, wat is dit voor iets'. Nogal wisselvallig dus, al zullen sommige echte metalfans de hele plaat wel kunnen waarderen.

Dat de heren van Shining talent hebben, maken ze met dit album wel duidelijk. Toegankelijk is het absoluut niet, Blackjazz is dus maar voor een klein publiek weggelegd. Maar wie van dit soort experimentele muziek houdt, kan aan dit album heel veel plezier beleven.