The Knife in Collaboration with Mt. Sims and Planningtorock - Tomorrow, in a Year (2010)

Hm, erg benieuwd wat dit nou weer gaat worden.

Het is een rockopera gebasseerd op het leven van Charles Darwin. (en natuurlijk op The Origin Of Species)

OOR.nl

Colouring Of Pigeons klinkt in ieder geval erg goed

Inderdaad, deze lijkt me zeer interessant.

Als grote fan van The Knife, moet ik deze absoluut hebben. Ik hoop ook dat er nog een DVD van die opera verschijnt. Laten we samen onze vingers kruisen!

idd mij lijkt ie ook zeer interessant!

Dit album is nu volledig te beluisteren op: THE KNIFE - theknife.net

Je kan het daar ook tegen betaling downloaden of pre-orderen.

Aah, daar is ie dan eindelijk. Morgen eens proberen. Als de rest zo goed is als Colouring Of Pidgeons, kun je van mij een hoog cijfer verwachten

Hmm ik ben zeer benieuwd. Morgen als ik wakker ben ga ik een luisterpoging wagen . Hopelijk ben ik wat positiever dan die koekebakker die al 2* gegeven heeft..

Ik ben het nu aan het luisteren (bij no. 6 nu), maar ik kan niet zeggen dat ik het fijn vind. Hopen dat de rest van het album beter is.

Ben net begonnen met luisteren. Het klinkt in ieder geval anders dan we van The Knife gewend zijn. Ik weet nog niet of dat goed of slecht is, maar het klinkt zeker als een interessant album.

puur electronische psychedelica. er komt ook nauwelijks een ritmesectie in voor. laat de betiteling "pop" maar achterwege. een album om even goed voor te gaan zitten. in lotushouding welteverstaan. voor elke andere setting pas luisteren vanaf Colouring of Pigeons of vanaf Tumult, als intro naar CoP.

Variation of Birds, daar had ik The Knife nou niet achter gezocht... Verder wat StuF zegt.

Even wennen hoor! Ik denk dat dit ter plekke (opera) veel meer indruk maakt.

Inderdaad erg wennen. Heeft heel weinig te maken met wat we kennen van The Knife, op misschien Colouring of Pigeons na. De rest is erg experimenteel, ambient, sferisch... Daarvoor luister ik toch naar andere artiesten, ik had het niet verwacht. En ik hoopte meer van Karin te horen... Maar goed, ik ga hem eens nog een aantal keer goed beluisteren en dan mijn oordeel vellen.

Hmm, allemaal wel heel abstract hoor, iets te experimenteel voor mij. Misschien inderdaad live als opera wel indrukwekkend...

Variërend van fascinerende soundscapes tot vervelend gefröbel en alles wat daar tussen zit. Lijkt me live meer de moeite waard dan in m'n woonkamer. Voorlopig 3* voor het geheel, met een bonushalfje voor "Colouring of Pigeons".

voor mij combinaties die niet werken. Electronica en opera.

Colouring of Pigeons klinkt fantastisch, nu de rest nog.

oeii... in iedergeval wel duidelijke cijfers .. 2,82
colouring of pigeons vind ik echt zeer geweldig zeg maar..

luister nu cd 1 op luisterpaal.. zwaar hoor . maar erg interessant

Een echte groeiplaat dit, en totaal anders dan we van The Knife gewend zijn. Vooral de eerste cd is doorbijten, maar na enkele luisterbeurten begint de schoonheid zich stilaan prijs te geven. Voorlopig 3,5 maar met veel groeipotentieel.

De vraag die bij mij oprijst: is het niet een enorme zwakte dat bij deze plaat het kwartje niet in één keer valt? Een opera bezoek je toch niet tientallen keren om dan pas enthausiast te zijn?

Anderzijds kun je stellen dat het meemaken van deze muziek in het echt natuurlijk iets heel anders is dan achter de computer.

Dus tot in hoeverre is Tomorrow, in a Year gemaakt om vanuit je luie stoel uit te ontdekken?

Bij een opera is het natuurlijk wel zo dat je wordt 'gedwongen' te luisteren (je hebt tenslotte geld betaald voor dat kaartje!) en ik merk bij mezelf dat ik vaak alleen fragmenten van dit album beluister. Meestal enkel alleen het laatste gedeelte met Pigeons en Seeds.

Bij de sfeermuziek op het begin mis ik gewoon een visueel iets, ik krijg geen beeld voor ogen waar het zich afspeelt, of wat voor personen er bij horen. Silent Shout daarentegen is enorm visueel. Er gebeurd te weinig in mijn hoofd bij de muziek. Wellicht, dat er bij het zien van het toneelgedeelte wel wat zal gebeuren, maar ja, dan moeten ze dat ook snel op DVD uitbrengen.

Kijk, er valt best e.e.a. af te dingen op deze plaat. Maar als je het als een geheel beschouwt en niet bang bent om af en toe een paar nummers met ambientgeneuzel te horen, dan is dit toch wel een mooi werkje.

Soms klinkt het geheel voor wellicht wat te "bedacht" (in de trant van, laat de computer zelf maar muz iek evolueren of laten we het geluid van de Galapogos-vink in de mix kicken) maar ik kan het experiment in dit geval wel waarderen, meestal verstoort het de flow van de plaat niet. De wat meer songstructuur-achtige nummers op disc 2 vind ik zelf tot het betere werk van The Knife behoren

Verhoogd naar 4, cd1 begint zich stilaan te openbaren.

opera stuk in Colouring of Pigeons is heerlijk. Enrico Carusso heeft er sinds een aantal maanden voor gezorgd dat ik Opera steeds meer kan waarderen

Ik heb deze serieus geprobeerd maar het blijft voor mij een experiment dat ook als een experiment klinkt. De electronica én de ´operastem´ komen me overdreven voor; teveel bij elkaar geduwd en vooral te weinig muzikaal. Wel hier en daar even een mooie harmonieuze melodie, maar te weinig.
Ik had op iets gehoopt zoals Fever Ray maar dan met opera-invoed maar dat is dit bepaald niet: hier ga er niet van zweven . Ik lees hier en daar ´interessant´ en zo kan je het wel noemen. De eerste keer dan.

4,5* - Bijzonder mooi!

Het eerste album dat ik beluisterde van deze groep was Silent Shout. Ik was meteen verkocht en kwam meteen in mijn Top10 terecht. Na het ietwat teleurstellende Deep Cuts (stem heb ik ondertussen verwijderd doordat ik nu helemaal verslaafd ben aan The Knife dus verdiend dat album een herkansing) ben ik toch met enigszins hoge verwachtingen aan Tomorrow, in a Year begonnen. Het was duidelijk dat dit album zich zou onderscheidden van de 2 eerder beluisterde albums.

Tomorrow, in a Year is zowat het meest abstractste/ontoegankelijkste album dat ik tot dusver heb beluisterd. Als je voor dit experiment niet open staat zou ik er ook niet aan beginnen. Anders wordt het een heel lange en ondraaglijke rit. Als je wel open staat voor een The Knife zoals je nooit eerder hebt gehoord kan ik alleen maar zeggen: Luisteren die handel!

De combinatie electronica en opera vind ik meesterlijk geslaagd. Het komt niet te geforceerd over, het past perfect bij de song. En er staan toch een paar heerlijke tracks op dit album. Height of Summer is daar eentje van, maar de echte uitspringer is het magnifieke Seeds.

Tomorrow, in a Year is een zeer apart album, een typische Love it or Hate it. Ik persoonlijk: I LOVE IT.

Lang heb ik getwijfeld of ik deze moest kopen of niet: goed, ik hou dan wel van The Knife en ook opera hoor ik graag als dat toevallig ergens opstaat, maar de verhalen deden de rondte dat Tomorrow, In A Year toch meer een bak elektronische herrie was dan wat anders. Twijfel, dus, zeker in combinatie met een (zoals altijd) te kleine portemonnee. Maar eergisteren hakte ik dan toch de knoop door: ik liep dapper naar mijn vaste platenzaak, Sounds in Venlo, waar ik het hoesje al vaak genoeg in mijn handen had gehad, stapte richting de electronicasectie en... weg was 'ie. Nou, mooi was dat.

Het internet biedt gelukkig de oplossing: ik moet dan ook bekennen dat ik deze gepindakaasd heb totdat ik 'm weer ergens tegenkom. Mijn eerste indruk: een bak elektronische herrie... maar wel een verdomd lekkere bak! Heb alleen de eerste CD nog intensief beluisterd, maar godsamme, wat klinkt dat fijn. Epochs en vooral Variation of Birds zijn mijn voorlopige favorieten: een waar kunststukje. Dankuwel, meneer en mevrouw Knife!

Tomorrow, in a Year is een ontzettend experimenteel, ontoegankelijk en daarom ook, weinig verrassend, onderschat album. Nu is electro-opera sowieso al niet het meest populaire genre in de muziekwereld, maar The Knife maakt het hier en daar ook wel erg bont door muziekstukken op hun nieuwste langspeler te zetten waarin amper wat lijkt te gebeuren (Intro) of die uit herrie (Variation Of Birds) bijna volledig uit natuurgeluiden bestaan (Schoal Swarm Orchestra). Dergelijke stukken zijn zo abstract dat ze de gemiddelde luisteraar ernstig kunnen ontmoedigen, maar dat is onterecht, want qua sfeer is dit album onovertroffen: ik kan me maar moeilijk voorstellen dat wie dan ook met een goed stel oren en een open blik/gehoor niet valt voor het beklemmende Epochs, een surrealistische trip door de gangen van een doods, verroest schip*, begeleid onder een kippenvelopwekkend operagezang. Het is een foute verwachting op dit album liedjes aan te treffen: er staan geen liedjes op Tomorrow, in a Year - geen beats, verdeeld in een nette couplet-reffreinstructuur -, er staat louter sfeer op, sfeer die dient te worden geconsumeerd met het volume op zijn hardst en met de ogen dicht: pas dan kun je je mee laten voeren door de verontrustende, duistere reis van The Knife over Darwin...

...althans, dat geldt voor het eerste gedeelte van dit album. Het wonderschone Annie's Box, dat het tweede gedeelte opent, ligt in het verlengde van het eerste deel, al is het nummer toegankelijker en zou het met die prachtige vioolklanken zo op de soundtrack van een Hollywoodfilm kunnen staan. Het nog altijd abstracte Tumult baant de weg vrij voor The Colouring Of Pigeons, een huzarenstukje dat elke keer wel weer opnieuw kippenvel teweeg weet te brengen. Hoewel dit nummer zonder twijfel tot de top van het album behoort, is het duidelijk dat de zuivere sfeerstukken van de eerste disc baan hebben gemaakt voor iets dat meer op muziek lijkt zoals we die kennen: er ligt minder nadruk op psychedelische electronicabliepjes en opera en meer op zang en melodie; er is zelfs een (vrij bombastische) ritmesectie te bespeuren. De titelsong ligt in het verlengde van The Colouring Of Pigeons - al weet het nergens hetzelfde niveau te halen: de intro is te lang en de melodie minder pakkend -, maar wordt gescheiden door het vreemde intermezzo Seeds, dat door zijn strakke beat ("boem-tsss") behoorlijk uit de toon valt. Conceptueel is het echter een ijzersterk nummer: de beat in combinatie met bliepjes doet inderdaad denken aan ontkiemende zaadjes. Van de afsluiter kan dat helaas minder gezegd wordt: daar waar het niet-passende van Seeds nog goed werd gemaakt door de gedachte erachter, lijkt The Height Of Summer haast wel een B-kantje van Deep Cuts met een andere zanger. Toegegeven, hoewel het lang geen onplezierig nummer is met een prima reffrein, is het een wel erg vreemde eend in de bijt, die de beklemmende sfeermuziek op het eerste gedeelte en de bombastische opera op het tweede op een rare manier afsluit.

* Voor de duidelijkheid: ik heb geen idee of de tekst daar over gaat, maar dergelijke beelden doemen bij me op bij het luisteren van dit nummer.

Karl beschrijft deze cd prima. Daar heb ik niet zoveel aan toe te voegen.
"Einsturzende Neubauten" meets "Dead Can Dance" zou ik willen zeggen en dat ik het een geweldig stuk muziek vind. Een plaatje die mij van begin tot eind weet te boeien. Ik begin met 4*, maar ik heb hem pas 2x gehoord. Dit kan zomaar meer worden.

Experimenteel, ontoegankelijk, vergezocht, onsamenhangend, dat komt als een van de eerste dingen in mijn op bij het horen van dit Tomorrow, in a Year. Op sommige momenten heeft het wel een soort van spanningsopbouw en kan het mij als luisteraar betrekken in het spel wat gaande is. Edoch, het is wel gedurft en is ook de basis van muziek maken, niet eindeloos blijven hangen in een kunstje, maar grenzen opzoeken. Dat maakt dit Knife ook wel weer boeiend. Een album die zich denk ik het best laat beluisteren op een goede stereoset en een relaxte stoel.

Variation Of Birds is misschien wel het beste wat The Knife tot nu toe heeft voortgebracht