The Knife in Collaboration with Mt. Sims and Planningtorock - Tomorrow, in a Year (2010)

Ik heb deze serieus geprobeerd maar het blijft voor mij een experiment dat ook als een experiment klinkt. De electronica én de ´operastem´ komen me overdreven voor; teveel bij elkaar geduwd en vooral te weinig muzikaal. Wel hier en daar even een mooie harmonieuze melodie, maar te weinig.
Ik had op iets gehoopt zoals Fever Ray maar dan met opera-invoed maar dat is dit bepaald niet: hier ga er niet van zweven . Ik lees hier en daar ´interessant´ en zo kan je het wel noemen. De eerste keer dan.

Tomorrow, in a Year is een ontzettend experimenteel, ontoegankelijk en daarom ook, weinig verrassend, onderschat album. Nu is electro-opera sowieso al niet het meest populaire genre in de muziekwereld, maar The Knife maakt het hier en daar ook wel erg bont door muziekstukken op hun nieuwste langspeler te zetten waarin amper wat lijkt te gebeuren (Intro) of die uit herrie (Variation Of Birds) bijna volledig uit natuurgeluiden bestaan (Schoal Swarm Orchestra). Dergelijke stukken zijn zo abstract dat ze de gemiddelde luisteraar ernstig kunnen ontmoedigen, maar dat is onterecht, want qua sfeer is dit album onovertroffen: ik kan me maar moeilijk voorstellen dat wie dan ook met een goed stel oren en een open blik/gehoor niet valt voor het beklemmende Epochs, een surrealistische trip door de gangen van een doods, verroest schip*, begeleid onder een kippenvelopwekkend operagezang. Het is een foute verwachting op dit album liedjes aan te treffen: er staan geen liedjes op Tomorrow, in a Year - geen beats, verdeeld in een nette couplet-reffreinstructuur -, er staat louter sfeer op, sfeer die dient te worden geconsumeerd met het volume op zijn hardst en met de ogen dicht: pas dan kun je je mee laten voeren door de verontrustende, duistere reis van The Knife over Darwin...

...althans, dat geldt voor het eerste gedeelte van dit album. Het wonderschone Annie's Box, dat het tweede gedeelte opent, ligt in het verlengde van het eerste deel, al is het nummer toegankelijker en zou het met die prachtige vioolklanken zo op de soundtrack van een Hollywoodfilm kunnen staan. Het nog altijd abstracte Tumult baant de weg vrij voor The Colouring Of Pigeons, een huzarenstukje dat elke keer wel weer opnieuw kippenvel teweeg weet te brengen. Hoewel dit nummer zonder twijfel tot de top van het album behoort, is het duidelijk dat de zuivere sfeerstukken van de eerste disc baan hebben gemaakt voor iets dat meer op muziek lijkt zoals we die kennen: er ligt minder nadruk op psychedelische electronicabliepjes en opera en meer op zang en melodie; er is zelfs een (vrij bombastische) ritmesectie te bespeuren. De titelsong ligt in het verlengde van The Colouring Of Pigeons - al weet het nergens hetzelfde niveau te halen: de intro is te lang en de melodie minder pakkend -, maar wordt gescheiden door het vreemde intermezzo Seeds, dat door zijn strakke beat ("boem-tsss") behoorlijk uit de toon valt. Conceptueel is het echter een ijzersterk nummer: de beat in combinatie met bliepjes doet inderdaad denken aan ontkiemende zaadjes. Van de afsluiter kan dat helaas minder gezegd wordt: daar waar het niet-passende van Seeds nog goed werd gemaakt door de gedachte erachter, lijkt The Height Of Summer haast wel een B-kantje van Deep Cuts met een andere zanger. Toegegeven, hoewel het lang geen onplezierig nummer is met een prima reffrein, is het een wel erg vreemde eend in de bijt, die de beklemmende sfeermuziek op het eerste gedeelte en de bombastische opera op het tweede op een rare manier afsluit.

* Voor de duidelijkheid: ik heb geen idee of de tekst daar over gaat, maar dergelijke beelden doemen bij me op bij het luisteren van dit nummer.