The Magic Theatre - London Town (2010)

Nu Belle & Sebastian niet erg in beeld zijn moet toch iemand zorgen voor mijn 'zet je ramen open en laat de lente binnen komen' momenten?!
Die ramen laat ik voorlopig maar even dicht bij gebrek aan lente, maar het gevoel kan verzorgd worden door de band The Magic Theatre die een heerlijke bries laten waaien door mijn kamer met hun 'Victorian Orchestral 60s Pop', die hier en daar zelfs een beetje Amélie uitstralen. Als ik dit album hoor denk ik in elk geval aan de kleuren uit die film en qua sfeer moet ik onwillekeurig aan Tim Burton denken.
Ze presenteren zich in elk geval ook al goed door hun uiterst verzorgde artwork in de vorm van clipjes van de nummers (in hoofdstukvorm) die op dit album te vinden zijn.
Via hun site te bekijken, maar ook YouTube draagt zijn steentje bij. Niet zo vreemd ook dat dit op deze wijze gebeurt, want hun eigen omschrijving van dit album is als volgt:

'The album is a time-travel love story set in 1968 and 1888, where the young 60s hero falls through a hole in time in The Magic Theatre in the Old Victorian Steam fair, to find his one true love in 1880's London.

The songs follow the story one chapter at a time, charting their meeting and ultimate tragic separation'.

De eerste keer wist ik bij vluchtige beluistering niet zo goed wat ik met dit gezelschap aan moest. De zang van Sophia Churney is weliswaar helder, maar het was mij op een gegeven moment wat te melig allemaal. Te zoet, te poppy.
Dat was na een snelle luisterbeurt; het zoete blijft maar de waardering ging hard omhoog bij nadere beluistering, sterker; werd verslavend.
Als afwisseling op al mijn zwaarmoedige, donkere en sombere albums is London Town haast een weldadigheid voor mijn oren.
Ik wilde dus al richting raam rennen om ze open te gooien en de lente te verwelkomen. De ijzige wind die me haast door de ramen heen tegemoet kwam deed me al snel realiseren dat The Magic Theatre voorlopig nog niet in de openlucht zal kunnen gaan optreden. Laat ze mij maar eens lekker goed vermaken met hun zwieresque pop in mijn warme huiskamer en dan kom ik deze winter wel door. Zien we in de lente wel weer of The Magic Theatre een blijvertje blijkt waardoor ik ze mee naar buiten kan nemen: ik kan al niet wachten!

Een heerlijke sprookje is het in elk geval wel, en voorlopig laat ik me daar graag door betoveren.

Dankzij Aero heb ik mogen kennismaken met de wondere wereld van the Magic Theatre. Hoewel deze band een nieuwe ster aan het popfirnament is hebben de leden Dan Popplewell en Sophia Churney hun sporen reeds lang verdiend. De oude schoolvrienden Popplewell en Andy Flett formeerden in 1997 de band Ooberman waar zangeres en toetsenist Sophia zich al snel bij aansloot, later volgde Andy's broer Steve. Onder de naam Ooberman brachten ze drie albums uit, een mini album, een verzamel album met niet uitgebrachte opnames en diverse singels. Naast Ooberman heeft Dan Popplewell nog een ander project: Symphonika. Hierin leeft hij zich samen met het Royal Liverpool Philharmonic uit in een orgastisch en bombastisch sprookjesavontuur dat de enige echte soundtrack voor The Lord of the Rings had kunnen zijn. Lustig leentjebuur spelend bij Carl Orff. Aero wees er in zijn bijdragen hier al op: vele Symphonika melodieën komen weer langs als je London Town van The Magic Theatre beluistert. In feite komen de belangrijkste elementen van de diverse projecten samen in The Magic Theatre: Vrolijke retropop met een bombastisch randje en sprookjesachtige orkestrale kitsch. En zij gaan hier een gelukkig huwelijk aan. Want waar het Symphonica project soms ver over de schreef gaat wat behapbare bombast betreft is London Town een uiterst gebalanceerd en smaakvol geheel. Popplewell slaagt er met zijn arrangementen in je mee te voeren in zijn technicolor Strawberry Fields sprookjeswereld. Uitschieters zijn de meer energieke nummers Steamroller en London Town. Maar ook Out There weet te bekoren met prachtige melodieën.
Zijn er alleen maar lovende superlatieven te verhalen over dit juweeltje? Helaas niet. Persoonlijk weet zangeres Sophia Churney mij niet helemaal te raken. Haar zang is te vlak om mij net zo mee te voeren als de prachtig gearrangeerde muziek. Haar damesachtige lieflijkheid kan me zeker bekoren maar bij haar mis ik charisma en diepte. Dat neemt niet weg dat dit duo een bijzonder en betoverend werk heeft afgeleverd dat hen hopelijk de lang verwachte commerciële doorbraak zal bezorgen.