Ten Years After - Ten Years After (1967)

Kennelijk min of meer hun podiumrepertoire, met wat korte bluesjes die wel de hoofdmoot van hun set zullen hebben uitgemaakt, en drie lange show-stoppers die nu voor de meeste gebruikers hier (inclusief mijzelf) als de hoogtepunten gelden. Toch moet ik het met mijn betreurde voorganger eens zijn dat ik het gitaarspel tijdens die lange work-outs niet echt geweldig vind: met name op Spoonful bestaat die solo eerder uit korte hektische frasen dan uit lange melodielijnen, en dat levert voor mij eerder een freaky effect op dan dat ik meegesleept word door lyrisch vermogen.
        Dat ik de plaat dan toch een ruime voldoende geef komt omdat het geheel voor mij hierbij groter is dan som der delen: een ontspannen staalkaart van wat deze band allemaal kan, met een heerlijk Hammondorgel, een soepele ritmesectie, een paar verrassende nummers (het jazzy Adventures of a young organ, het up-tempo Losing the dogs met z'n contrasterende deprimerende tekst), het lekkere geluidsbeeld van het geheel, en bovenal de twee krakers I can't keep from crying sometimes en Help me (die allebei zes jaar en acht platen later op Recorded live nog steeds tot de hoogtepunten behoren). Met name het fundament van dat laatste nummer is indrukwekkend: de bas lijkt in de loop van dit nummer steeds dieper te worden, alsof Leo Lyons op magische wijze tijdens het spelen de stemknoppen van zijn basgitaar steeds lager draait zonder dat hij daarmee bij de rest van de band letterlijk "uit de toon" gaat vallen. Help me is echt een uitstekend argument vóór het beluisteren van muziek op een normale degelijke hi-fi-installatie in plaats van via Spotify over de telefoon.
        Overigens heeft Droombolus het in het allereerste bericht over de bleke hoesfoto, maar dan zou hij de kartonnen replica van deze albumhoes in de 10-CD-box Ten Years After 1967-1974 eens moeten zien. De voorkant heeft gewoon de oorspronkelijke foto, maar voor de achterkant hebben ze de hoes van een oude en duidelijk vaak opgelegde vinylplaat gebruikt, inclusief vuile bruine randen, een koffievlek bij de titels, en de welbekende donkere cirkelrand waar de afdruk van de langspeelplaat van binnenuit door het witte karton heenkomt. Authentiek!

Ten Years After heb ik ooit leren kennen door het magistrale nummer 'I'd Love to Change the World' alleen heb ik mezelf er op betrapt dat ik het andere werk van deze band nauwelijks ken. Eigenlijk helemaal niet zelfs, alleen dat ik het album 'A Space in Time' een aantal keren heb opgezet, mede door dat prachtige nummer.

Nu zo in deze dagen heb ik eigenlijk nog geen luister marathon lopen, Pink Floyd loopt tot zijn einde en ik ben de laatste puntje op de i aan het zetten om de 2024 releases af te luisteren. Ik was nog op zoek om toch een echt leuke Blues rock bandje te volgen, en elke keer kwam ik toch ook weer terug bij deze band. Op zich een leuk album om mee te beginnen maar, meer dan dat vond ik het ook niet echt worden. Misschien had ik er soms wat meer pit in willen hebben, het is overigens wel precies wat ik er van had verwacht. Maar met wat er nog gaat komen in het achterhoofd is dit toch wel een vrij tamme start, en ik weet niet of ik het album nog veel vaker zou gaan draaien.