Two Door Cinema Club - Tourist History (2010)

dit zal wel eens kunnen gaan doorbreken dit jaar. Erg aanstekelijke muziek

'Aanstekelijk' als in nietszeggende strakgespeelde up-beat (synth-)pop. Nouja, daar houd ik sowieso niet van dus vandaar.

Net binnen, klinkt toch wel heel aanstekelijk!

Toffe band.. Vernieuwend is het niet, maar hier zit zeker potentie in. Nieuwe single doet het bij mij in ieder geval erg goed! ( Undercover Martyn) Album inmiddels ook beluisterd en moet zeggen dat er wel een aantal knallers tussen zitten! Door BBC worden ze op handen gedragen dus een keiharde doorbraak kan eigenlijk niet uit blijven.

En dan heb je Clor nota bene als username, een band die voorheen nietszeggende strakgespeelde up-beat (synth-)pop maakte

Verder vind ik het ook weinig verheffend, al is die single inderdaad erg aardig. Toch verwacht ik dat die doorbraak er wel komt, het voorprogramma bij Phoenix volgende maand komt de heren goed uit.

het album is toch niet wat ik verwacht had

best lekker plaatje toch

Plaat is beter dan ik had verwacht. Had op voorhand al een klein EP'tje beluisterd en daar sprong alleen I Can Talk bovenuit, vond ik. De andere liedjes op deze plaat van die EP hebben ze aangepast en ze zijn er echt beter op geworden. De nieuwe nummers mogen er ook zeker zijn.
Het is niets wereldschokkends, maar amusant en leuk is het zeker wel: Laat de zomer maar komen !!!

i second the above. gewoon een lekker modern popplaatje. een soortement mix van poppy vampire weekend en uptempo phoenix. 10 leuke songs zonder te veel franjes waarvan geen enkele sof. lekker zomers. autoraampjes open, volume op 10 en bollen maar!

Zal er niet speciaal voor naar een concert of festival gaan
en misschien heeft het een beperkte houdbaarheidsdatum,
maar daardoor klinkt het niet minder lekker..

Wat leuk dat Phoenix een broertje met ADHD heeft .
Over een paar maanden ben ik Two Door Cinema Club vast allang vergeten maar tot dan is het lekker meeblèren met dit aanstekelijke plaatje.

Al die voorspelbare refreintjes gaan snel tegenstaan zeg.
Beluistering van dit album leidt wel naar nieuwe appreciatie voor de laatste Phoenix, dat met soortgelijke middelen na zo'n driekwart jaar nog altijd blijft boeien.

Lekker perfecte popsongs plaatje, daar houd ik wel van

Gezellig plaatje, maar ook niet meer dan dat. Zal live wel een leuk feestje opleveren.

Live is het inderdaad misschien wel de moeite waard, misschien moet ik toch maar terug komen op wat ik eerder neer geplempt heb.. Aangezien ze begin juni in Doornroosje spelen. (mocht de muziek me tegen die tijd nog niet vervelen)

In januari kondigde ik Tourist History aan en afgaande op de singles had ik hoge verwachtingen van het debuutalbum van het Noord-Ierse Two Door Cinema Club. Toch moet je uitkijken met voorspellingen doen op grond van singles, want niet zelden is het album een veredelde b-kant van de singles. Cigarettes In The Theatre is een lekker dansnummer als je al los bent, maar als opener doet het me niets. Wat hierna volgt maakt mij wel iets blijer. Come Back Home straalt energie uit en de band klinkt hier goed op elkaar ingespeeld. Do You Want It All is het meest gevoelige nummer van het album, maar blijft bij mij vooral hangen vanwege het refrein dat slechts de titel van het nummer bevat wat dan zoveel mogelijk wordt herhaalt totdat het volgende couplet toch echt weer moet beginnen. Je kan het makkelijk noemen, en dat is het misschien ook wel, maar het nummer onderscheidt zich in tegenstelling tot de andere nummers die niet uitblinken in hun originaliteit.

Bij This Is The Life zal een groot aantal muziekliefhebbers eerst denken aan het album en de gelijknamige hit van Amy Macdonald. Maar de overeenkomst houdt op bij de titel. Toevallig of niet, het daaropvolgende Something Good Can Work doet me muzikaal wel denken aan de Schotse zangeres en dan voornamelijk het refrein waarin de woorden in sneltreinvaart doorheen worden gejaagd. Een andere overeenkomst is de hitpotentie die het nummer van Two Door Cinema Club heeft. Precies hetzelfde geldt voor I Can Talk en het daaropvolgende Undercover Martyn. Beiden zijn niet origineel maar wel erg catchy. In januari noemde ik Undercover Martyn al een potentiële zomerhit, en met zulke tunes kan ik me niet voorstellen dat de band daar zelf een ander idee over heeft. What You Know borduurt nog een beetje voort op het voorgaande nummer en Eat That Up, It’s Good For You en You’re Not Stubborn sluiten het slechts een half uur durende Tourist History af.

Zonder enige twijfel kan ik hier zeggen dat mijn verwachtingen te hoog waren en dat ik Tourist History op die manier dus wel als teleurstelling ervaar. Maar het is niet eerlijk tegenover deze Noord-Ierse band om het daarbij te laten, aangezien die hoge verwachtingen niet door hen geschapen zijn. Los van die verwachtingen is het zelfs een meer dan redelijk debuut. Het enige wat ik niet helemaal begrijp is de indeling van dit album. Waarom opent het niet gewoon met één van de singles in plaats van een ietwat kleurloos nummer? Misschien dat ze op deze manier origineel over wilden komen, maar het gevolg van die keus is dat de luisteraar er minder makkelijk inkomt. Gelukkig kon het feestje na het openingsnummer wel beginnen met halverwege het absolute hoogtepunt van het album. Muzikaal was het weinig nieuws, toch zijn er genoeg aanknopingspunten voor een wat origineler tweede album en het luisteren van het album was zeker niet onplezierig.

For Music Only

Fijn album, maar het gaat na een paar luisterbeurten iets te snel tegenstaan. Volgens mij maakte Zachary Glass ooit ergens de vergelijking tussen muziek en een zuurstok. De eerste likjes zijn heerlijk, maar ieder likje zorgt ervoor dat de zuurstok opgaat, tot er niets meer overblijft. Ik zet deze plaat voorlopig niet meer op. Over twee maanden weer eens een keertje luisteren en genieten van heerlijke popliedjes. En dan weer twee maanden de kast in.

3,5*

waarom staan hier nog geen tijden bij? wil het wel doen, maar weet niet hoe het moet

Tabje 'Corrigeren' en dan bij de tracks 'Tijdsduur (min/sec):' telkens invullen.

Hee. Lekker, fijn, leuk, ongecompliceerd plaatje. Zuurstok zonder al te veel suiker zodat je er langer van kunt genieten. prima!

Toch wel een fris popplaatje. Staat zeker garant voor een feestje live, wat ik mag hopen mee te maken op Pukkelpop 2010.

erg lekkere plaat!
vrolijk, opzwepend en verveelt niet snel!
3.5 *

Fijne vrolijke synth-plaat. Maar je hoort wel dat het allemaal een beetje simpel in elkaar zit, maar goed dat is niet erg.

Enige (tamelijk grote) nadeel aan deze plaat, is dat de nummers zelfs na menig keer luisteren amper te onderscheiden zijn.

Lekkere debuutplaat! Héél erg aanstekelijke muziek en het moet niet altijd complex zijn

Haalt het niet bij The Whitest Boy Alive, maar wel zo'n plaatje dat waarschijnlijk nog weken op repeat staat. Mocht je met de scheermesjes op je pols op de rand van het dak staan, deze gasten spelen je richting een kleurige polonaise in het buurthuis.

Momenteel nog niet echt rustig het album volledig beluisterd, maar ik vind het wel erg lekker klinken!! De vergelijking met Phoenix is inderdaad snel gemaakt, ook nog zo'n bandje dat ik maar pas heb leren kennen. Normaal ligt deze muziek niet in mijn genre, wel ja nooit de tijd genomen om het "genre" te verkennen, maar door MGMT me wat aan meer upbeat liedjes beginnen wagen en ik heb het sindsdien nooit beklaagd.

Ookal zal Phoenix qua houdbaarheid misschien wel beter de tijd doorstaan, Two Door Cinema Club kan me toch zeker smaken momenteel. Lekker vrolijk en inderdaad misschien wel eenvoudig, maar het luistert leuk weg, al beperk ik me momenteel dus tot paar liedjes: "Something Good Can Work", "Undercover Martyr" en wat is "Costume Party" toch ook wel heerlijk zeg!!! Costume Party raad ik toch wel aan voor diegenen die dit nummer nog niet beluisterd hebben, gezien het niet op elke versie aanwezig is.

Dat nummer What You Know, dat begin lijkt echt sprekend op ... help me? Soortgelijke band..

Matig album, weinig vernieuwend. Na een aantal keer luisteren is mij een patroon in de nummers opgevallen.
Het begint altijd met een intro, die meestal dezelfde akkoorden heeft als het refrein, dan een couplet, refrein, lichtelijk aangepast couplet (eventueel een brugje daarna) en een refreintje weer op het einde. Dus als je zo zou kijken, krijg je dit:
A-B-A-B'-(C)-A

Op ongeveer ELK nummer, die ook nog eens stuk voor stuk van korte duur zijn (langste track 3:30!). Jammer, want de muziek is wel erg lekker, ligt makkelijk in het gehoor en heeft zeker hitpotentieel. maar gaan gauw vervelen en zelfs irriteren. Toch zijn 3,0* verdiend, de nummers zijn allemaal namelijk niet slecht, maar weinig steekt echt eruit en gaat zoals eerder gezegd gauw irriteren.

In een interview heb ik Alex Trimble (de zanger) horen zeggen dat Something Good Can Work het simpelste nummer is wat ze geschreven hebben: 'Light on the lyrics and light on the melody.' Eerlijk gezegd vind ik dat dit voor al hun numnmers wel opgaat. Er zitten geen diepgaande nummers bij, alles klinkt even catchy.
Leuk bandje, leuke muziek. Je moet er alleen niet te veel en te vaak naar gaan luisteren, want dan zou het zomaar eens kunnen gaan vervelen.

Ik vraag me wel af waarom Come Back Home pas 1 stem heeft gekregen. Is toch echt mijn favoriete nummer van dit album! Komt denk ik, doordat dit het enige nummer is dat wat minder 'licht' is dan de rest en daarom toch wat 'uit de toon valt'. Ik vind het nummer juist wat volwassener klinken en de beat is gewoon geniaal!