Two Door Cinema Club - Tourist History (2010)

In januari kondigde ik Tourist History aan en afgaande op de singles had ik hoge verwachtingen van het debuutalbum van het Noord-Ierse Two Door Cinema Club. Toch moet je uitkijken met voorspellingen doen op grond van singles, want niet zelden is het album een veredelde b-kant van de singles. Cigarettes In The Theatre is een lekker dansnummer als je al los bent, maar als opener doet het me niets. Wat hierna volgt maakt mij wel iets blijer. Come Back Home straalt energie uit en de band klinkt hier goed op elkaar ingespeeld. Do You Want It All is het meest gevoelige nummer van het album, maar blijft bij mij vooral hangen vanwege het refrein dat slechts de titel van het nummer bevat wat dan zoveel mogelijk wordt herhaalt totdat het volgende couplet toch echt weer moet beginnen. Je kan het makkelijk noemen, en dat is het misschien ook wel, maar het nummer onderscheidt zich in tegenstelling tot de andere nummers die niet uitblinken in hun originaliteit.

Bij This Is The Life zal een groot aantal muziekliefhebbers eerst denken aan het album en de gelijknamige hit van Amy Macdonald. Maar de overeenkomst houdt op bij de titel. Toevallig of niet, het daaropvolgende Something Good Can Work doet me muzikaal wel denken aan de Schotse zangeres en dan voornamelijk het refrein waarin de woorden in sneltreinvaart doorheen worden gejaagd. Een andere overeenkomst is de hitpotentie die het nummer van Two Door Cinema Club heeft. Precies hetzelfde geldt voor I Can Talk en het daaropvolgende Undercover Martyn. Beiden zijn niet origineel maar wel erg catchy. In januari noemde ik Undercover Martyn al een potentiële zomerhit, en met zulke tunes kan ik me niet voorstellen dat de band daar zelf een ander idee over heeft. What You Know borduurt nog een beetje voort op het voorgaande nummer en Eat That Up, It’s Good For You en You’re Not Stubborn sluiten het slechts een half uur durende Tourist History af.

Zonder enige twijfel kan ik hier zeggen dat mijn verwachtingen te hoog waren en dat ik Tourist History op die manier dus wel als teleurstelling ervaar. Maar het is niet eerlijk tegenover deze Noord-Ierse band om het daarbij te laten, aangezien die hoge verwachtingen niet door hen geschapen zijn. Los van die verwachtingen is het zelfs een meer dan redelijk debuut. Het enige wat ik niet helemaal begrijp is de indeling van dit album. Waarom opent het niet gewoon met één van de singles in plaats van een ietwat kleurloos nummer? Misschien dat ze op deze manier origineel over wilden komen, maar het gevolg van die keus is dat de luisteraar er minder makkelijk inkomt. Gelukkig kon het feestje na het openingsnummer wel beginnen met halverwege het absolute hoogtepunt van het album. Muzikaal was het weinig nieuws, toch zijn er genoeg aanknopingspunten voor een wat origineler tweede album en het luisteren van het album was zeker niet onplezierig.

For Music Only

Matig album, weinig vernieuwend. Na een aantal keer luisteren is mij een patroon in de nummers opgevallen.
Het begint altijd met een intro, die meestal dezelfde akkoorden heeft als het refrein, dan een couplet, refrein, lichtelijk aangepast couplet (eventueel een brugje daarna) en een refreintje weer op het einde. Dus als je zo zou kijken, krijg je dit:
A-B-A-B'-(C)-A

Op ongeveer ELK nummer, die ook nog eens stuk voor stuk van korte duur zijn (langste track 3:30!). Jammer, want de muziek is wel erg lekker, ligt makkelijk in het gehoor en heeft zeker hitpotentieel. maar gaan gauw vervelen en zelfs irriteren. Toch zijn 3,0* verdiend, de nummers zijn allemaal namelijk niet slecht, maar weinig steekt echt eruit en gaat zoals eerder gezegd gauw irriteren.

Lange en complexe nummers staan duidelijk niet op dit album. Wat overblijft is een aardige popplaat, die wellicht te weinig variatie bevat, maar af en toe best lekker in de oren klinkt. Het beste nummer is zonder twijfel Undercover Martyn. Dit nummer leunt het minst op het refrein en klinkt daadwerkelijk als een lopend geheel. Bij andere nummers is dit duidelijk niet het geval en wordt het weliswaar aanstekelijke refrein constant herhaalt. Mede daarom is dit album geen blijvertje.

Ik snap een eerdere vergelijking met Bloc Party niet echt. Dit doet mij meer denken aan Vampire Weekend en Phoenix. Al zijn die bands een stuk beter en vooral gevarieerder.

Toch een heel aardig popalbum, zeker als debuut. Energiek en catchy, maar soms wel wat te braafjes en het valt inderdaad wat te veel in herhalingen. De albummix is iets te poppy, met wat meer electronica zouden de nummers spannender kunnen worden. Sterkste deel is vanaf Something Good Can Work via I Can Talk (erg goed!) & Undercover Martyn naar What You Know, mijn andere favoriet.

Op de DeLuxe Edition staan daarentegen remixen die juist een stuk spannender zijn. En ook langer en juist van die vier sterke songs. Mooie voorbeelden zijn de Moulinex Remix van I Can Talk en de Remixen van Something Good Can Work. Veel meer interessante electronica is toegevoegd en zo ontstaat een minder poppier sound. Eerder jaren '80 electro, gemengd met italo disco (Undercover Martyn Whatever / Whatever Remix) & milde house. De enige mindere mixen zijn de Jupiter Remix van Undercover Martyn & de Myd Remix van Comeback Home. Zeker een aanrader dus deze Deluxe Editie.

Aangename popmuziek met een gitaartje erbij. Klinkt vrij jong en zal wel een publiek kennen. Maar het blijft bij mij toch niet plakken. Album van een half uurtje waar verder niets mis mee is.

Briljant album met alleen maar lekkere high energy top nummers. De combinatie van pop met een ontzettend lekker gitaartje. Een echte een-dags-vlieg. Het bandje heeft nooit meer iets vergelijkbaars weten te produceren, maar deze is raak nummer voor nummer.