Ten Years After - Undead (1968)

Ik ben in het bezit van een uigebreide cd-versie met de volgende tracks:

1 - Rock Your Mama
2 - Spoonful
3 - I May Be Wrong, But I Won't Be Wrong Always
4a - Summertime
4b - Shantung Cabbage
5 - Spider in Your Web
6 - Woodchopper's Ball
7 - Standing at the Crossroads
8a - I Can't Keep from Crying, Sometimes
8b - Extension on One Chord
8c - I Can't Keep from Crying, Sometimes
9 - I'm Going Home

Voorwaar geen slechte uitbreding van dit toch al zeer goede album.

heb de LP
zal hem nooit wegdoen

Psies ! Ik heb m'n oude vinyltje ook nog, maar ik moet zeggen dat de remastered & expanded uitvoering de plaat nog beter maakt dan hij al was ! De tracks zijn ook terug gezet in de volgorde waarin ze gespeeld werden waardoor de flow veel natuurlijker is. Dit is zo'n live registratie waarbij je het gevoel krijgt dat je in de zaal zit en dat zijn de besten !

Fantatische muziek, de drive heerlijk.. Woodchoppers ball wat een nummer, gaat maar door!

Lekker swingend en gedreven rockplaatje vol heerlijke gitaarriffs, minpuntje is dat het hier en daar wat eentonig is en sommige nummers me iets te lang duurde.

Offtopic: Wat een geweldig en ondergewaardeerd gitarist is die Alvin Lee overgens.

3,5 sterren

Ik vind dit een van de beste lp/cd van Ten Years After, zeker naar de remaster en toevoeging van tracks in 2002. Het geluid is zeker perfect!

Ik moet altijd zo lachen om het geschreeuw van Lee tijdens Woodchoppers Ball daar spreekt een hoop speelplezier uit!

Ook niet helemaal mijn TYA plaat. Allemaal een beetje traagjes zonder dat er echt heel veel te beleven valt. 'Summertime / Shantung Cabbage' is dan ook nog eens een saaie, cliché drumsolo. Wel grappig als je deze 'I'm Going Home' naast die van Woodstock en Recorded Live legt. Alvin Lee was hier toch nog een wat mindere gitarist, en dat is nu net waar het hele nummer op leunt.

Mijn fave TYA plaat en dus gisteravond na het lezen van het overlijden van Alvin Lee op orkaanvolume gedraaid ....... RIP Alvin !

Draai de laaste dagen weer veel tya......naat het overlijden van alvin lee.
Heb 3 cd's van hun watt,ssssh en recorded live.

heb n beetje op de positieve berichten van droombolus over dit album deze en ook gelijk maar filmore east live 1970 besteld!
Ze kosten ja haast niets meer tis prachtige muziek.
Horen in mijn collectie.

Ff 'n paar dagen wachten dan zijn ze binnen,dan komt mijn cijfer/waardering..........maar die zal gezien hun bij mij al aanwezige cd's ook wel hoog uitvallen ha.

Blijft een fraai album. Niet voor niets op 50 in de 100 Greatest Albums of 1968. Veel te laag (253) in de Best Ever Albuns chart 1968.
Dat het alweer bijna 8 jaar geleden is dat Alvin Lee is overleden. Helaas nooit live zien spelen.
Het album blijft een aanrader voor blues/rock liefhebbers.
4,5* blijft 4.5*

Gemengde gevoelens hierbij. Het ene moment erger ik me aan die overdaad aan nootjes van Lee's gitaar in vooral Woodchopper's ball, en aan de "verplichte" solo's van eerst gitaar, daarna orgel en dan ook nog even bas in de eerste twee nummers, en aan de al even verplichte drumsolo in Shantung cabbage, maar het andere moment zet ik de koptelefoon op en bevind ik me 38 minuten lang midden tussen het publiek in de Klooks Kleek-club en zweef ik mee met Lee's gitaarsound op I may be wrong en ga ik uit mijn dak op I'm going home. Uiteindelijk is het de sfeer van het duidelijk intieme concert dat mij over de streep trekt.

Vermoedelijk mijn introductie in deze fraaie bluesrockband geweest. Mijn vader had op een cassette een afgebroken versie van I'm going Home op woodstock en had Undead in zijn platenkast. Begin jaren negentig als tiener de plaat opgezet en redelijk snel verkocht.

Op de originele LP-versie: Briliant hoe de band wordt aangekondigd "If I speak like a cockney, it sounds so forced. But they allowed me to say TEN YEARS AFTER". Vervolgens word ik al luisteraar in een overheerlijke bluesrockjazzy livesfeer meegenomen. De ingetogen, niet te snel gespeelde versie van I may be wrong but won't be wrong always laat direct de band in vorm horen: jazzy drums, strakke bass, bluesrockgitaar (niet te luid, niet te snel), stuwende orgel, bandleden die elkaar afwisselen. Drumsolo's, ik ben er niet zo fan van, maar in Shantung Cabbage klinkt het juist heel goed. I'm going home, de UNDEAD versie is mijn favoriete versie: met energie en enthousiasme gespeeld, nog niet te uitgesponnen en nog niet te snel gespeeld. Heerlijk.

Pas door de Bonustrack CD-versie erachter gekomen dat Rock your mama de originele opener is. Via de LP Alvin Lee & Company altijd al het gevoel gehad dat de fijne variant van Crossroads (heerlijke stuwende ritme, fijn hoe Lee hier de slagpartij voor zijn rekening neemt) bij Undead thuishoorde, via de Bonustrack CD de bevestiging.

Voor mij is UNDEAD een prachtvoorbeeld van hoe een Britse bluesrockband medio jaren zestig in clubs geklonken moet hebben. Een standaardwerk die de tand des tijds makkelijk doorstaat. Het is en blijft goed.