Ten Years After - Undead (1968)

Ik vind dit een van de beste lp/cd van Ten Years After, zeker naar de remaster en toevoeging van tracks in 2002. Het geluid is zeker perfect!

Gemengde gevoelens hierbij. Het ene moment erger ik me aan die overdaad aan nootjes van Lee's gitaar in vooral Woodchopper's ball, en aan de "verplichte" solo's van eerst gitaar, daarna orgel en dan ook nog even bas in de eerste twee nummers, en aan de al even verplichte drumsolo in Shantung cabbage, maar het andere moment zet ik de koptelefoon op en bevind ik me 38 minuten lang midden tussen het publiek in de Klooks Kleek-club en zweef ik mee met Lee's gitaarsound op I may be wrong en ga ik uit mijn dak op I'm going home. Uiteindelijk is het de sfeer van het duidelijk intieme concert dat mij over de streep trekt.

Vermoedelijk mijn introductie in deze fraaie bluesrockband geweest. Mijn vader had op een cassette een afgebroken versie van I'm going Home op woodstock en had Undead in zijn platenkast. Begin jaren negentig als tiener de plaat opgezet en redelijk snel verkocht.

Op de originele LP-versie: Briliant hoe de band wordt aangekondigd "If I speak like a cockney, it sounds so forced. But they allowed me to say TEN YEARS AFTER". Vervolgens word ik al luisteraar in een overheerlijke bluesrockjazzy livesfeer meegenomen. De ingetogen, niet te snel gespeelde versie van I may be wrong but won't be wrong always laat direct de band in vorm horen: jazzy drums, strakke bass, bluesrockgitaar (niet te luid, niet te snel), stuwende orgel, bandleden die elkaar afwisselen. Drumsolo's, ik ben er niet zo fan van, maar in Shantung Cabbage klinkt het juist heel goed. I'm going home, de UNDEAD versie is mijn favoriete versie: met energie en enthousiasme gespeeld, nog niet te uitgesponnen en nog niet te snel gespeeld. Heerlijk.

Pas door de Bonustrack CD-versie erachter gekomen dat Rock your mama de originele opener is. Via de LP Alvin Lee & Company altijd al het gevoel gehad dat de fijne variant van Crossroads (heerlijke stuwende ritme, fijn hoe Lee hier de slagpartij voor zijn rekening neemt) bij Undead thuishoorde, via de Bonustrack CD de bevestiging.

Voor mij is UNDEAD een prachtvoorbeeld van hoe een Britse bluesrockband medio jaren zestig in clubs geklonken moet hebben. Een standaardwerk die de tand des tijds makkelijk doorstaat. Het is en blijft goed.