Ten Years After - Rock & Roll Music to the World (1972)

Stiekum een dijk van een bluesrockplaat. Behalve het onstuimige deel in het tweede gedeelte van "Standing at the station" speelt Alvin Lee voor zijn doen behoorlijk ingetogen. Dat komt de kwaliteit ten goede. Het album blijft fris en heeft wat van het standaard bluesrock afwijkende nummers. "You give me loving" heeft een mooi traag opbouwend begin, gevolgd door een fijne afsluiter. "Convention Prevention", hier is Alvin Lee tekstueel op dreef en kiest hij voor een songstructuur die we zelden in de bluesrock horen. "Turned Off TV blues", een nummer waar ik altijd aan moet denken bij slecht weer en er gewoon niets interessants op de TV te zien is. "Standing at the Station", het nummer waarin Alvin zijn live-gitaarkunsten-op-een-snaar in de studio laat horen. Het nummer is mooi opbouwend, lijkt te ontsporen, maar komt gierend toch goed terecht.

"Religion", een langzaam nummer waar Alvin tekstueel compact een omschrijving geeft, die nog steeds als een huis staat:
I never really understood religion//Except it seems a good excuse to kill
I never really could make a decision//I don't surpose I ever really will

I can't relate to any power structure//Where ego is the driving energy
I let mine go long, long time ago, now//When I decided that I would be free

Only thing I understand is living//The biggest sacrifice to make is death
Once you're dead, there's noting left for giving//The life means fighting your every breath"
Al soloënd neemt hij de luisteraar mee. Rustig, fijn spelend, onverstoorbaar alsof de klagers geef vat op hem hebben.

Ik heb een beetje een haat/liefde-verhouding met deze plaat: er staan twee van de beste TYA-nummers ooit op, de juggernaut You give good loving en het intimiderende Standing at the station, op Convention prevention en Religion graven Alvin Lee's teksten dieper (en duisterder) dan gewoonlijk, en gitaarwerk, begeleiding en sound zijn weer dik in orde, maar daar staat tegenover dat bijna heel vinylkant 2 teleurstellende boogie-blues bevat, dat de synthesizer (een Moog?) die Chick Churchill kennelijk heeft ontdekt af en toe nogal storend aanwezig is, en dat Lee qua muzikale inspiratie kennelijk enigszins droog stond. Niet mijn favoriete TYA-plaat, hoewel hij vanwege de twee genoemde hoogtepunten nog vaak genoeg tevoorschijn zal komen, want wat zijn die toch adembenemend sterk. En kan iemand me nog uitleggen wie (of wat) de "big masturbator" is die in Convention prevention Lee in de gaten houdt?