Jimi Hendrix - Valleys of Neptune (2010)

Tja, wat moet je zeggen op dit soort releases. Veel werk dat na z'n dood uitgebracht is had nooit uitgebracht mogen worden. Crash Landing is voor mij zo'n voorbeeld.
Een aantal live-albums konden er eigenlijk best mee door.
Neemt niet weg dat er telkens zo'n vies bijsmaakje aan zit en dat gaat ook op voor Valleys of Neptune.
Normaal hou ik met helemaal niet meer bezig met al die releases dus waarom deze keer wel? Is het het artwork? Zijn het de titels die er op terug te vinden zijn? Ik weet het niet. Er was iets dat mij aantrok om het weer eens een keer te proberen met een 'nieuw' Hendrix album, want dat ik Hendrix hoog heb zitten is misschien nog licht uitgedrukt.
En hoe maf is het als je Valleys of Neptune dan opzet. Het is en blijft heerlijk om de man te horen en om wat andere versies die ik niet kende te beluisteren. Dat het allemaal zeer vertrouwd klinkt is dan ook niet meer dan logisch.
Eerlijk is eerlijk: ik heb behoorlijk kunnen genieten met al die negatieve bijgedachtes even opzij leggend.

Om een creatieve en goed geproduceerde Jimi Hendrix te horen is Valleys of Neptune de aanschaf dubbel en dwars waard. Veel songs op Valleys of Neptune circuleerden al jaren lang op bootlegs volgens mij. Althans, Mr. Bad Luck, Crying Blue Rain, Lover Man, Valleys Of Neptune (in verschillende takes)... ik kende het al.

Dit album geeft een mooie blik in waar Jimi in de studio mee bezig was, en dan met name in februari 1969. Wat me stoort is dat de erve Hendrix dit brengt als een nieuw album, terwijl het gewoon een bij elkaar geraapt zootje Hendrix tapes. Jimi zou dit nooit hebben uitgebracht natuurlijk dus doet het direct of indirect toch altijd afbreuk aan zijn naam en status. Valleys of Neptune bevat juweeltjes, maar ook jams (Lullabye for the Summer is gebaseerd op de Ezy Rider riff) en songs in het precoces van wording (Mr. Bad Luck kennen sommigen ook als Look Over Yonder). Bij het nummer Mr. Bad Luck zijn in 1987 nog eens additionele bas- en drumpartijen opgenomen, iets wat al helemaal heiligsschennis is natuurlijk.

Een goed streven om de wereld kennis te laten maken met de muzikale genialiteit van Hendrix, maar of het op deze commerciële manier moet? Geef mij dan maar de concerten en sessies uit het bootleg circuit, waarbij ik zelf wel bepaal hoe of wat.

Alleen Crying Blue Rain vind ik echt de moeite waard. Verder vind ik dit een puur overbodige release.