Kreator - Pleasure to Kill (1986)

Pleasure to Kill is geen plaat die je in een paar luisterbeurten kunt doorgronden. Ik niet in elk geval. Ik ken de plaat al best lang, maar pas sinds enkele maanden begin hem steeds meer te waarderen. Het is snel en chaotisch, maar toch vliegt het niet volledig uit de bocht. Kreator heeft haar eigen snelheid maar nauwelijks onder controle en hierdoor ontstaat er een soort spanning die ik zeer kan waarderen. De productie is rauw, maar het geluid verzand nergens in een brij. Voor mij staat Pleasure to Kill inmiddels naast en wellicht zelfs boven Reign in Blood.

Geen idee of dit nog werkt als je het anno nu leert kennen. Ik lees hierboven wat opmerkingen over slordig e.d. En dat klopt uiteraard, er rammelt nogal een en ander aan spel en productie.
Maar dit kwam op mijn pad in de tijd dat ik zo rond de jaren 1986-1988 op ontdekkingstocht was (ergens toen ik Reign in Blood grijs gedraaid had vermoed ik) en de grenzen aan het zoeken was in de extremere metal. Puur jeugdsentiment dus, en met name Pleasure to Kill em Riot of Violence blijven geweldig. Kreator is hierna uiteraard een veel betere band geworden en ze hebben ongetwijfeld betere albums gemaakt (ergens na Extreme Aggression ben ik wel afgehaakt), maar dit blijft een Thrash klassieker voor mij.

Stiekem staat deze hier best vaak op, ja Mille heeft een Duits accent, de productie is niet top (nooit aan gestoord overigens), alles is min of meer in hetzelfde tempo. Het boeit allemaal niets, heerlijke thrash beuker.

Kijk, deze opvolger klinkt al stukken aangenamer!
Kreator is naar mijn mening de sterkste van de Teutonic 4 en wint het in dit jaar dan ook makkelijk van Destruction en Sodom.
Naast de titeltrack zijn Ripping Corpse, Riot of Violence en Under the Guillotine heerlijke beukers.

1. Pleasure to Kill
2. Endless Pain

Jaa, lekker chaotisch en agressief. Over the top teksten en modderig geluid, maar wel puur en authentiek, zeker niet gelikt of plezierig, maar wel heel echt.

Een oer trashmetalplaat van jewelste. Lekker om te horen, vraagt naar meer, en dat kwam ook in de twee fantastische opvolgers.

Deze doet er echter niet veel voor onder: lekker rauw en agressief, zoals je kan verwachten van Kreator.

De volgende platen zijn beter geproduceerd, maar hier druipt het enthousiasme er nog van af. Dat pure en onbezonnene vind je hierna helaas niet meer terug.