Canned Heat - Canned Heat (1967)

"Catfish Blues' is toch een TOP nummer! Heel de plaat is eigenlijk geweldig.

Destijds vond ik Canned Heat leuke muziek maakte. Pas een paar jaar geleden ontdekte ik dat het ook nog eens heel goede muziek is. Fantastische gitarist. Had ik nooit gehoord. Vrijwel elke week draai ik wel een album van Canned Heat.

Nog eens aan het herbeluisteren, wat blijft dit toch heerlijk lome blues. Uitstekende songkeuze ook.

Hoewel ik sommige nummers op dit album ken in andere uitvoeringen (Going Down Slow, Dust My Broom, Rich Woman), is dit een van de weinige bluesalbums die ik ken. Dat is vooral omdat ik dit album eens meekreeg van een kennis om te luisteren.
Dit album gaat me geloof ik niet bekeren tot de blues. Sommige nummers vind ik best mooi, andere doen me niet zoveel, en in nog weer andere nummers irriteert het geluid van de mondharmonica.

(Nog?) niet echt mijn ding, dit album. Daarom 3*.

Je zal niet van het instrument houden ? Al Wilson's geluid skoort over het algemeen zeer hoog bij de liefhebbers ( zoals ik )

Heerlijk basic plaat van de Heat. Ze waren hier nog strak in de blues leer en ondanks dat de zaak muzikaal regelmatig rammelt, zetten ze een heerlijk sfeertje neer door hun organiese benadering van het materiaal. Bob Hite zingt gewoon zoals hij gebekt is en probeert nergens te klinken zoals zijn grote voorbeelden klonken op de krakende platen van hun legendariese 78-toeren platen kolleksie.

Ja, het kan best zijn dat ik niet van het instrument houd, maar aangezien ik heel weinig muziek met mondharmonica ken, is dat misschien een iets te voorbarige conclusie. Ik vind het instrument hier soms wat te luid/overstuurd klinken, en wat rommelig. Maar dat kan aan mij liggen.

Tja wizard, laat dit nou net de sound zijn waar wereldwijd vele mondharmonica spelers naar op zoek zijn. Er worden forse bedragen neergeteld voor oude jaren veertig en vijftig microfoons en vintage versterkers om de sound van zoals hier Alan Wilson te imiteren of te benaderen.
Dat geluid, vaak 'veroorzaakt' door de zogenaamde bullet microfoon, was op een gegeven moment zo populair dat ze zelfs weer in productie zijn genomen.
Ik vind het een heerlijk lo fi geluid; het geeft de mondharmonica die emotie en de scheur van een saxofoon of een elektrische gitaar.
Als zang microfoon worden ze ook wel gebruikt vanwege dat wat brakke geluid; bijvoorbeeld een Jack White gebruikt ze.

Het is natuurlijk niet zo zeer de "bullet" vorm als het soort elementen wat er in zat wat HET geluid maakt. De mondharmonica speler uit mijn band kan er hele lyriese verhandelingen over geven en zit nog regelmatig evilBay af te struinen naar van die ouwe meuk .........




Mark Sandman van Morphine was er ook gek op, luister maar eens naar You Look Like Rain op Good

Dank Oldfart, dat is interessant om te weten. Het geluid spreekt mij dus niet zo aan...

....klopt natuurlijk, ik schrijf dan ook ' vaak'.
Maar de bullet vorm is bij veel harmonica spelers ook favoriet vanwege de vorm; ligt makkelijk samen met een harmonica in de handen. Je kunt als het ware eenvoudiger met je handen een klankkast vormen en daarmee allerlei geluidseffecten maken.
Anderen prefereren bijvoorbeeld een soort metalen houder, een beetje in trapeziumvorm, waar aan de onderkant een langwerpige microfoon in past, met aan de bovenkant een gleuf waar je de harmonica in doet. Maar dan ook vaak met een microfoon met een wat rudimentair klinkend element. Maar dat klinkt toch echt anders.

Prima bluesalbum. Geweldig gitaarwerk in Catfish Blues. Gevolgd door het eveneens sterke Dust My Broom en Help Me. Ook de mondharmonicapartijen (wat een geweldig woord) zijn top.
Album dat van begin tot einde boeit deze nummer 74 in de Greatest Albums of 1967 en 226 in Best Ever Albums. Beide een stuk te laag!
4*

Het gitaarwerk vind ik maar zo zo. In Engeland liepen er rond deze tijd betere blanke bluesgitaristen rond. Ook de zang is niet geweldig, vooral als de zanger Howlin' Wolf probeert na te doen is het huilen met de pet op. Maar de nummers zijn in essentie goed, dus daar zit de kwaliteit in voor mij, al zijn het dan mindere pogingen dan de originelen.

De bluesrock band Canned Heat met hun gelijknamige debuutplaat in natuurlijk de sterke originele samenstelling. Dus met Alan - Blind Owl - Wilson en Bob - the Bear - Hite. Mooi op dit album is de afwisseling in het tempo van de verschillende songs en soms binnen de songs, hoewel de Boogie toch wel wat prevaleert bij Canned Heat. Intense muziek maken is ook iets wat je aan Canned Heat wel kon overlaten.

Deze band trekt regelmatig alle registers open en dat is gelijk goed te horen op de prima openingssongs Rollin' and Tumblin', Bullfrog Blues & Evil Is Going On. Eén van de hoogtepunten is het lange en intense Catfish Blues, met een overheerlijke gitaar. Andere fijne songs zijn Dust My Broom, Big Road Blues, Help Me & Story of My Life. Er zouden in de jaren hierna nog een aantal prima albums en live platen volgen.

Vandaag weer eens gestreamd en ik blijf bij mijn 4*. Dit album, uitgebracht in de late jaren zestig, vormt een belangrijke en bijzondere mijlpaal in de blues- en rockgeschiedenis, een symbool van de psychedelische muziek-era. De schijf onthult een amalgaam van rauwe, ongefilterde blues melodieën verweven met de rokerige sfeer van de Amerikaanse Zuidstaten. Elk nummer op 'Canned Heat' dient als een odyssee, een muzikale reis door het ruige landschap van liefde, leed, en de strijd voor vrijheid.

De band manifesteert een unieke beheersing over hun instrumenten, waarbij de gitaarriffs niet enkel snaren beroeren, maar ook zielen ontvlammen. De harmonica, gespeeld met een diepgewortelde passie, voegt een extra dimensie toe aan de al rijke muzikale tapestrie. De zang, doordrongen van emotie en ervaring, vertelt verhalen van weemoed en verlangen, die de luisteraar onverbiddelijk meeslepen in de golven van hun melodische betoog.

Bijzonder opvallend is de wijze waarop Canned Heat de conventionele grenzen van de blues overstijgt, elementen uit jazz en rock integrerend, om zodoende een ongeëvenaarde sound te creëren. Dit album is niet simpelweg een verzameling van liedjes; het is een historisch document, een echo van een tumultueuze periode in de Amerikaanse geschiedenis, vastgelegd in de universele taal van de muziek.

Het is dan ook geen wonder dat 'Canned Heat' als album een onuitwisbare impact heeft gehad op de muziekwereld. Het dient als inspiratiebron voor vele muzikanten en blijft, tot op de dag van vandaag, een onmisbaar bestanddeel in de collectie van elke ware muziekliefhebber. In de annalen van de muziekgeschiedenis, zal dit werk ongetwijfeld herinnerd worden als een klasse album, een fonkelend juweel in de kroon van de Amerikaanse muziek

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Na de ronkende loftuitingen van mijn voorganger moet ik bekennen dat ik hier toch echt niet warm voor kan lopen. Aan het materiaal ligt het natuurlijk niet, maar ik vind de gitaarsolo's nergens echt spannend, het geluid is dun en braaf met de ritmesectie vaak in één oor en de ingetogen slaggitaar in het andere, en de vergelijking met de debuutplaat van CCR dringt zich steeds op omdat daarop wèl een spannend en broeierig geluid hand in hand met een gedreven performance gaat. Wat overblijft zijn de sterke stemmen van Bob Hite en op Help me Al Wilson, en die geven de muziek z'n karakter waardoor ik Canned Heat kan beschouwen als "an electric R&B band, whose records were fast, loud and exciting when Bob Hite was singing, yet strange and other-worldly when Al Wilson sang lead", zoals het boekje bij mijn boekje bij Beat Goes On Records-2-on-1-CD vermeldt, maar aan dit debuut hoor ik dat eigenlijk niet af. Te pijnloos.