Canned Heat - Canned Heat (1967)

De bluesrock band Canned Heat met hun gelijknamige debuutplaat in natuurlijk de sterke originele samenstelling. Dus met Alan - Blind Owl - Wilson en Bob - the Bear - Hite. Mooi op dit album is de afwisseling in het tempo van de verschillende songs en soms binnen de songs, hoewel de Boogie toch wel wat prevaleert bij Canned Heat. Intense muziek maken is ook iets wat je aan Canned Heat wel kon overlaten.

Deze band trekt regelmatig alle registers open en dat is gelijk goed te horen op de prima openingssongs Rollin' and Tumblin', Bullfrog Blues & Evil Is Going On. Eén van de hoogtepunten is het lange en intense Catfish Blues, met een overheerlijke gitaar. Andere fijne songs zijn Dust My Broom, Big Road Blues, Help Me & Story of My Life. Er zouden in de jaren hierna nog een aantal prima albums en live platen volgen.

Vandaag weer eens gestreamd en ik blijf bij mijn 4*. Dit album, uitgebracht in de late jaren zestig, vormt een belangrijke en bijzondere mijlpaal in de blues- en rockgeschiedenis, een symbool van de psychedelische muziek-era. De schijf onthult een amalgaam van rauwe, ongefilterde blues melodieën verweven met de rokerige sfeer van de Amerikaanse Zuidstaten. Elk nummer op 'Canned Heat' dient als een odyssee, een muzikale reis door het ruige landschap van liefde, leed, en de strijd voor vrijheid.

De band manifesteert een unieke beheersing over hun instrumenten, waarbij de gitaarriffs niet enkel snaren beroeren, maar ook zielen ontvlammen. De harmonica, gespeeld met een diepgewortelde passie, voegt een extra dimensie toe aan de al rijke muzikale tapestrie. De zang, doordrongen van emotie en ervaring, vertelt verhalen van weemoed en verlangen, die de luisteraar onverbiddelijk meeslepen in de golven van hun melodische betoog.

Bijzonder opvallend is de wijze waarop Canned Heat de conventionele grenzen van de blues overstijgt, elementen uit jazz en rock integrerend, om zodoende een ongeëvenaarde sound te creëren. Dit album is niet simpelweg een verzameling van liedjes; het is een historisch document, een echo van een tumultueuze periode in de Amerikaanse geschiedenis, vastgelegd in de universele taal van de muziek.

Het is dan ook geen wonder dat 'Canned Heat' als album een onuitwisbare impact heeft gehad op de muziekwereld. Het dient als inspiratiebron voor vele muzikanten en blijft, tot op de dag van vandaag, een onmisbaar bestanddeel in de collectie van elke ware muziekliefhebber. In de annalen van de muziekgeschiedenis, zal dit werk ongetwijfeld herinnerd worden als een klasse album, een fonkelend juweel in de kroon van de Amerikaanse muziek

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Na de ronkende loftuitingen van mijn voorganger moet ik bekennen dat ik hier toch echt niet warm voor kan lopen. Aan het materiaal ligt het natuurlijk niet, maar ik vind de gitaarsolo's nergens echt spannend, het geluid is dun en braaf met de ritmesectie vaak in één oor en de ingetogen slaggitaar in het andere, en de vergelijking met de debuutplaat van CCR dringt zich steeds op omdat daarop wèl een spannend en broeierig geluid hand in hand met een gedreven performance gaat. Wat overblijft zijn de sterke stemmen van Bob Hite en op Help me Al Wilson, en die geven de muziek z'n karakter waardoor ik Canned Heat kan beschouwen als "an electric R&B band, whose records were fast, loud and exciting when Bob Hite was singing, yet strange and other-worldly when Al Wilson sang lead", zoals het boekje bij mijn boekje bij Beat Goes On Records-2-on-1-CD vermeldt, maar aan dit debuut hoor ik dat eigenlijk niet af. Te pijnloos.