Emancipator - Safe in the Steep Cliffs (2010)

Ah daar is hij dan eindelijk.
Emancipator kan hiermee zijn debuut zeker niet evenaren, laat staan overtreffen. Daarvoor is het bij momenten iets te cliché. De bijdrages van Uyama Hiroto passen ook niet in de algemene sfeer van het album.

Laat ik me eens begeven in een hoek waar ik niet vaak te vinden ben. Ik zag de omschrijving van dit album en dat trok me wel: een combinatie van trip-hop, electronic en downtempo..... tja, dat deed me denken aan Archive en laat ik die nu net behoorlijk waarderen.
In zulke gevallen is MySpace niet ver weg en slechts enkele seconden waren genoeg mij ervan te overtuigen dit in z'n geheel te beluisteren.
Al in opener Greenland valt het vioolspel op dat je eigenlijk niet zo snel verwacht maar wat mij betreft wonderwel goed past. Dit nummer zorgde er in elk geval voor dat ik klaarwakker was, want dit beloofde een hoop moois.
Zonder beledigend over te willen komen moest ik bij Black Lake heel erg denken aan Andreas Vollenweider (het zou me niet verbazen of er een sample gebruikt is; dat kunnen de kenners misschien ophelderen?!). Nu heb ik niet zo veel meer met Vollenweider maar dit nummer pakt me des te meer.
Jet Stream zorgt er voor dat ik gelijk naar de hoes van dit album kijk: op de een of andere manier vind ik die perfect bij dit nummer passen. Heerlijke sfeer en het geheel komt op mij natuurlijk over: nergens ervaar ik het als geforceerd. Cliché? Misschien wel, maar daarvoor ben ik te weinig thuis in dit genre en dan denk ik dat ik ook wat sneller tevreden ben. Ik kan me voorstellen dat velen dit niet echt spannend vinden.
Kamakura opent op piano en krijgt al snel een rustige flow mee. Je zou bijna terug de tijd in gaan en beweren dat lounge 'back' is. Gelukkig zou ik dit nummer met die term ernstig tekort doen dus laten we dat ook maar snel weer vergeten. Dat het laidback is mag een feit zijn (althans voor mij wel). Doet me gelijk naar nieuw werk van Yonderboi verlangen als ik dit zo hoor.
All Through the Night gaat vrolijk door in dezelfde mellow flow en even dreig ik een beetje af te haken omdat ik zit te wachten op spannender momenten. De cello klinkt natuurlijk schitterend maar er gebeurt net even te weinig om mij genoeg te triggeren.
Old Devil doorbreekt dit gelukkig wat en zorgt er voor dat ik zeker nog niet afhaak. Dit nummer bevalt me wel. Ondertussen begint er wel het besef te komen bij mij dat mijn verwachtingen toch wat hoger waren. Ik hoopte op een hoop nieuwe dingen; dingen uit een muzikale wereld die ik niet ken en dat valt toch wel een beetje tegen. Natuurlijk is dit geen Yonderboi, natuurlijk is dit geen Archive (en zo kan ik nog wel wat dingen noemen) maar heel erg afwijkend is het ook allemaal niet. Maar een nummer als dit Old Devil vind ik wel degelijk erg prettig luisteren en weet me genoeg te bieden. Dus gewoon door naar Nevergreen. Meest opvallende in dit nummer is de gitaarsolo in combinatie met de cello. Niet wereldschokkend maar verder ook weinig over op of aan te merken. Het begint haast het manco van dit album te worden zou je denken: misschien toch te braaf allemaal?!
Ares is een nummer met heel liefjes op de achtergrond een dromerige sprookjesachtige sound dat telkens in gevecht gaat met de beats die ook een hoofdrol opeisen. Het geeft een mooi contrast dat tegelijkertijd ook aantoont dat het prima samengaat. Mooi nummer!
In Rattlesnakes ervaar ik eigenlijk pas voor het eerst oosterse invloeden. Het hele album straalt wel iets werelds uit, maar pas op dit nummer komt het echt wat duidelijker naar voren. Rattlesnakes bevalt in elk geval goed. Smaakt naar meer.
Het mystieke is ook in Bury Them Bones terug te horen. Zou kunnen dat het door de zang komt. Zodra de blazers zich er bij voegen verdwijnt dat sfeertje maar keert er een andere sfeer voor terug die er voor zorgt dat ik dit zeker één van de betere nummers vind. Het is een ietwat vreemde combinatie van stijlen, maar wel een lekkere.
Vines heeft een beetje een akoestische sound en dat werkt relaxed, maar verder maakt dit nummer niet zo heel erg veel indruk. Dit is duidelijk weer zo'n momentje dat het allemaal net even te veel van hetzelfde lijkt te zijn (wat niet helemaal waar is, maar toch).
Hill Sighed valt op door de blazers die onverstoorbaar hun ding blijken te doen. Hierdoor klinkt het sereen en geeft het dit nummer een mooie, warme gloed.
Op Siren laten de strijkers hun oosterse tint weer goed horen en ook de achtergrondzang draagt zijn steentje hier aan bij (of beter: haar steentje).
Er is nog een extra track te verkrijgen per legale download en dat is het titelnummer Safe in the Steep Cliffs. Het is een iets pittiger nummer (relatief gezien). Het voegt niet heel erg veel toe op al het voorgaande gebodene, maar het doet zeker geen afbreuk omdat het gewoon een prima track is net als de rest.

Want die conclusie kan ik wel trekken: het is een mooi album waarvan ik op voorhand hoopte meer verrast te worden door dingen die ik niet kende en dat bleek dus niet echt het geval. Misschien dat ik daarvoor het vorige album moet gaan beluisteren?!
Het is in elk geval iets wat op het lijstje 'nog te beluisteren' gaat, want daarvoor is me deze cd gewoon te goed bevallen. Er is wat twijfel over de inzet: 3,5* of 4*, maar laat ik daarom voorzichtig beginnen en de tijd zijn verdere werk doen.

Jullie zijn snel met je cijfer, na een middag luisteren al? Heb ook het idee dat de tracks mij minder snel grijpen dan dat zijn eerste album dat deed. Maar ben zeker positief. Zoals hij op zijn site al vermeld, zijn er wat andere instrumenten gebruikt als een mandolin en een banjo. Mede hierdoor is dit album iets gevarieerder qua sound, hij lijkt meer als anders te spelen met muziekstijlen en genres. Heel cool, maar weet niet direct of ik hierop zat te wachten. Deze instrumenten geven op sommige nummers een soort van traditioneel oosters sfeertje. Rattlesnakes is er zo één, niet geheel mijn smaak.

Weet jij dan precies waar Uyama bijdrages heeft? Ik dacht aan Kamakura (jazzy), Bury them Bones (heel dope saxofoonlijntje) en Hill Sighed (paar keer een saxofoon sampletje).

De mijne dus juist wel

Heb het album al 5x beluisterd (je moet toch wat, met die examens ) dus dat valt toch goed mee? Album begon me trouwens al licht te vervelen. Dit in tegenstelling tot zijn voorganger, die ik ondertussen al zeker 30x heb beluisterd en nog steeds even fris klinkt!

Tja, meneer doet gewoon 14 keer ongeveer hetzelfde, dat gaat gauw vervelen.

Haha ja lees net je recensie, leuk en kon me grappig genoeg in veel dingen herkennen, behalve in dat slangen nummer inderdaad . Vind Bury Them Bones in ieder geval ook een van de interessantste; hele gekke combinatie van stijlen, die op de een of andere manier wel werkt.

Wil overigens nog even kwijt dat ik de cover echt een ontzettende domper vind. Lelijke fletse kleuren en gewoon geen mooie foto voor bij de steep cliffs.

Dit vind ik veel te kort door de bocht. Er zit wel degelijk variatie in maar misschien minder dan je gewoon bent?

Waar haal je die informatie vandaan dan? Ik neem aan dat hij nu alleen nog maar legaal te downloaden is. En de illegale versies die ik net ook alweer zag rondgaan, zijn toch zeker ook een 'kopie' daarvan?

edit: Ging even rondkijken aangezien ik hem zelf gekocht hebt, maar ben geen versie zonder het laatste nummer tegengekomen hoor

Op diverse verkoopsites zag ik dat de tracklist dezelfde was als hier op musicmeter (13 tracks)en dan praat ik over de cd-versies, maar bij de officiële site waar dit te downloaden valt stond de 14e track. Ik ga er van uit dat de cd versie er eentje minder heeft, maar indien niet het geval dan kan het sterretje alsnog verwijderd worden (kleine moeite).
Hier op musicmeter moest ik het er in elk geval bij zetten.

Oke. Het zal wel kloppen dan, kon hem alleen (nog) niet vinden op een verkoopsite. Kwam vreemd genoeg wel deze tracklist tegen op het internet Hoe ze daarbij komen zal me een raadsel zijn:

1. Sons Of The System
2. Diesel Uterus
3. Mnightmare
4. The Erasing
5. Climbing Towards Stars
6. March Of The Tripods
7. Fate
8. Hero(In)
9. Elongated Sporadic Bursts
10. Within
11. Orbiting
12. Dreamjunkie
13. Orbiting (Remix By Leatherstrip)

Het heeft misschien ook wel wat met mijn achtergrond te maken, maar het is mijns inziens geen toeval dat bijna alle nummers zo rond de 3:30-4:30 duren. Ik krijg het gevoel dat Doug gewoon telkens weer hetzelfde trucje flikt. Het klinkt allemaal wel "chill", maar origineel, verrassend of interessant wordt het voor mij nergens. Een variëteit aan instrumenten verandert daar weinig aan. Maar daarom is Emancipator wel uitermate geschikt tijdens het studeren, word je tenminste ook niet afgeleid.

Zijn stijl is in die zin niet veranderd en op zijn vorig album heeft hij nummers varierend van 2 tot 6 minuten, dus dat klopt zoiezo niet.

Daarnaast doet hij echt niet steeds hetzelfde, ga alle nummers maar eens goed analyseren. Denk ook niet dat hij drie jaar bezig is geweest met één trucje en dat iemand als Nujabes hem heeft getekend om dat ene trucje

Zijn stijl is inderdaad niet zo veranderd. Jammer, want ik had gehoopt dat hij zich een beetje door had ontwikkeld, dit is gewoon Soon It Will Be Cold Again II.

En als dat trucje telkens weer verkoopt is dat een goede reden om hem binnen te halen.

Je valt zelf ook een beetje in herhaling. Dit is zeker niet gewoon Soon it Will be Cold Enough #2. Hij behoudt zijn eigen stijl, dat heeft niks met ontwikkeling te maken Ik ken niemand anders met zijn muziekstijl, daarin is hij zeer origineel. Daarnaast werkt hij hier met veel meer genres en stijlencombinaties dan op zijn vorige album, zoals hierboven al door meerdere personen is aangekaard. Prima dat het album je niet ligt, maar onderbouw het dan goed.

Soon It Will Be Cold Enough was meer dan alleen een bevestiging hoeveel talent de man had. Het was mijn inziens namelijk ook een muzikale parel: niks beter dan die plaat op een gure winternacht te beluisteren.

Safe in the Steep Cliffs roept nu nog niet hetzelfde gevoel op, misschien omdat ik me al meer van Emancipators kwaliteiten bewust ben geworden en dit dus niet meer als een verrassing klinkt. Safe in the Steep Cliffs is zeker weer een erg sfeervolle plaat geworden, Emancipator kan nog steeds als geen ander melodie met sfeer matchen. Jammer dus dit album mij nog niet echt in de greep kan houden.

Overigens zie ik dit niet als een trucje. Dat de nummers wat op elkaar lijken zie ik niet als een probleem. Eigenlijk omdat het wel weer gewoon een mooi geheel vormt en ik de nummers in mindere mate los van elkaar zie. Een trucje is het nog niet omdat Emancipator sowieso nog niet heel lang bezig is, en bewezen heeft met diverse remixen ook een ander pad te kunnen bewandelen. Daarnaast is hij op dit album weet wat gelikter bezig dan op het vorige, en zorgt hij voor een nog wat voller geluid.

Safe in the Steep Cliffs is gewoon weer een sterk album van Emancipator. De klik die ik met Soon it Will be Cold Enough had is er nog niet en ik denk ook niet dat die zal komen. Waar zijn eerdere album de perfecte anthem is voor een winternacht zie ik dit al meer als een heerlijke cd om bij weg te dromen, maar ook een cd die zich prima tot achtergrondmuziek weet te lenen. En hoewel ik de tracks toch niet als los wil zien, blinkt er een track voor mij uit en dat is Nevergreen. Misschien zit daar zelfs wel een klein beetje teleurstelling in, omdat deze track als lang door Emancipator op het internet is geplaatst. Safe in the Steep Cliffs kan van mij rekenen op vier sterren en is zeker kandidaat om hoog in mijn eindlijstjes van 2010 te eindigen.

Dat is cultuurkritiek avant la lettre.

Kom op, ieder nummer begint met een gitaar- of pianomelodietje van enkele noten, alles netjes in vierkwartsmaat, dan komt er een sampletje overeen en een electronisch drumkitje, vervolgens werkt Doug óf richting een climax óf een anti-climax, maar dat is uitstel van executie want dan komt de climax uiteindelijk toch, voelen we ons helemaal bedondert door heer Emancipator en vragen we ons af hoe die het toch telkens weer flikt.

ach kijk, 95% in de muziekwereld is imitatio/aemulatio, dat laatste is hier gewoon niet zo goed gelukt.
hoe je dit album bekijkt, heeft minder met de innovativiteit van doug te maken dan met de mate dat je je in deze muziek verdiept en hoe je het eerste album ervaren hebt.

Ik vind dit nieuwe album van Emancipator niet beter dan zijn vorige album. Maar dat wil niet zeggen dat ik dit een slecht album vind. Een dikke 4,0*

Dat zou heel goed kunnen kloppen, echter ooit heb ik het eerste album nog beoordeeld met vijf sterren, nu word ik gewoon moe hiervan, persoonlijk enkel geschikt voor achtergrondmuziek. Het zal voornamelijk aan mij liggen.

zie niet in waarom 'achtergrondmuziek' zo'n negatieve connotatie heeft. ofja, ik snap het wel, maar in mijn ogen is het dat niet.
like i said, heeft allemaal te maken met hoe je (de) muziek ervaart/wil ervaren.
en remember, niks staat los van elkaar.

Sinds ik de versie van Shook ones Pt. II van deze man heb gehoord, ben erg onder de indruk. Ben nu bezig met Soon It Will Be Cold Enough en zal daarna hieraan beginnen. Ben sowieso fan van instrumentale muziek en ik begrijp wel dat men dat kan zien als achtergrondmuziek, maar van deze albums kan je volgens mij alleen optimaal genieten als je onder je Dondald Duck overtrek ligt.

Wat de hell, een nieuwe Emancipator en ik weet van njiks?
Ik lig te slapen.. Even checken dit.

2 dagen te laat, dat kan nog door de beugel

Oh, haha dan valt het idd mee. Ik zag al 11 stemmen staan dus ik dacht dat ie al wat langer te kapen was.

De eerste indruk is toch erg goed. Dit album leunt wat minder op de viool klanken die Soon it Will be Cold Enough zo kenmerkte en dat is wat mij betreft een zeer welkome verandering. Bij het eerste album had ik na verloop van tijd toch het gevoel dat er te weinig variatie in de nummers zat, hier is dat dus gelukkig wel meer het geval. Ik denk dat ik dit album uiteindelijk misschien wel meer zal waarderen als het vorige.

Inderdaad. Cheesy gewoon.

Waarom valt dit onder de catogorie hip-hop? dat hoor ik dus totaal niet in deze plaat

Meer hip-hop luisteren dan

De invloeden zijn er zeker

Minimaal even goed als zijn voorganger, alleen ligt de term ''achtergrondmuziek'' hier ietsjes meer voor de hand, maar gezien die benaming deze plaat imo toch wat degradeert zal ik er maar geen woorden aan vuilmaken (dit is namelijk muziek van weinig woorden voor mij).

4* natuurlijk.