AC/DC - Flick of the Switch (1983)

Lekker album van AC/DC. Persoonlijk vind ik dit album iets beter dan de voorganger For Those About to Rock.... Echter, op dat album staan wel een aantal zeer sterke nummers die je niet op dit album tegenkomt.
Nummers als Rising Power, Flick en Bedlam in Belgium zijn uitstekende nummers. Het minste nummer is wel Deep in the hole, maar ook dat nummer is niet slecht. In het kort, ik kan aardig meegaan in de mening van qwolama63: geen uitschieters maar ook geen zwakke broeders.
3.5*

Redelijk tot goed AC/DC album zonder echte hoogte- of dieptepunten.Klassiekers ontbreken sowieso maar als ik dan toch twee favorieten moet opnoemen kom ik uit bij Landslide en het titelnummer.Toch weer een fractie minder dan zijn voorganger For those about to rock en over Black in black hoef ik het natuurlijk al helemaal niet te hebben.

Na back and black is dit mijn favorieten plaat uit de brian johnson periode. Staan geen slechten nummers op. Persoonlijk vind ik badlands het beste daar ik de riff en de opening van het nummer geweldig vind.

Lekker albumpje hoor, er zit wat mij betreft duidelijk meer pit en inspiratie in dan op voorganger For those about to rock. Vooral Landslide gaat er als koek in, gek genoeg hebben ze dan nummer maar 1 keer live gespeeld (volgens setlist fm).

Matig album van AC/DC. De meeste songs zijn weinig memorabel (This House Is on Fire en Landslide vind ik de betere hierop) al wordt het nooit echt slecht. De zang van Brian Johnson steekt mij hier ook wat tegen. Het is geen album dat je meteen gaat draaien als iets van AC/DC wil horen

Guns for hire kreeg nog wat airplay via de nederlandse radiogolven meer dan 35 jaar geleden. En geloof het of niet, de single kwam natuurlijk niet in de top 40, maar het album werd top 10. De derde pas (2× in 1978).
Er wordt uit een ruiger vaatje getapt dan op de gelikte voorganger en dat bevalt me wel. Ook weer wat vlottere nummers doen het album goed alleen is de opbouw van de songs niet altijd even sterk. To the point meer dus. Prima AC/DC album maar misschien minder geschikt voor het grote publiek bij gebrek aan swingende hitsingles.

Over het tot stand komen en zelf het heft in handen nemen van de productie valt op de Wikipedia te lezen. Ik vind dat het scherpe er hier wel af is en die Robert John "Mutt" Lange producties nog altijd beter. Enige echt gelikte nummer van voorganger For Those About to Rock is Let's Get It Up en voor de rest blaast dat album m.i. Flick of the Switch van de kaart, wat ik ook als een eerste minder AC/DC album beschouw. Nervous Shakedown, Landslide en Brain Shake vind ik hier de beteren. Een grote hitsingle kwam er pas zeven jaar later met Thunderstruck.

In tegenstelling tot de vorige drie albums, werd dit album niet geproducet door Mutt, maar hebben ze het heft zelf in handen genomen, volgens Malcolm Young omdat de band terug wilde naar de sound van de begindagen (zo rond High Voltage bedoelt hij volgens mij, niet de allereerste dagen, met hun eerste zanger Dave Evans). De plaat klinkt wel wat grover, dus in die optiek is de missie wel geslaagd. Alleen jammer dat het songmateriaal niet zo heel erg overtuigend is.

De meeste songs zijn best behapbaar, en aan Bedlam in Belgium is nog een interessant verhaal verbonden ook (de titel komt voort uit relletjes die bijna uitbraken na een AC/DC-concert in Kontich), maar over het algemeen zijn er te weinig memorabele songs terug te vinden op dit album. Als ik dan toch een poging waag, kom ik bij het eerder vernoemde Bedlam in Belgium (al zal het achtergrondverhaal er wel voor iets tussen zitten), Nervous Shakedown en het vinnige Badlands.

Het hele opnametraject van de plaat verliep trouwens ook niet zonder problemen, want nog voor de plaat voltooid was, werd drummer Phil Rudd uit de band gezet, omdat hij verslaafd was én nogal 'ns ruzie had met Malcolm Young, en vervangen door Simon Wright. Alle drumpartijen van Rudd waren toen echter reeds ingespeeld, dus is hij de enige drummer die op deze plaat te horen is. Wright ging wel mee op tournee. Rudd zou een goeie tien jaar later wel terugkeren.

Op muzikaal vlak baart deze plaat echter een wat grijze muis. Nergens wereldschokkend, nergens hemeltergend. Gewoon een degelijke plaat, maar met de toen reeds opgebouwde discografie van AC/DC in gedachten is dat toch wat te min.

3 sterren

Ik vind dit toch een prima album van AC/DC. Ik snap de kritiek echter wel, maar vooralsnog valt het bij mij de juiste kant op richting de 4 sterren. Het is gewoon weer een prima album van de band die vooral een constant niveau haalt.

Ik ben de laatste weken erg aan het genieten van dit album. Ooit bijgekocht om de collectie compleet te maken en dan snel de voor de hand liggende mening gevormd dat de jongens van AC/DC hier doen wat ze altijd doen maar dan niet zo goed als op Back in Black.

Geen overbekende krakers hier, maar wel gewoon krakers, zo blijkt nu. Eigenlijk een verademing om de band op topniveau te horen zonder dat weer de veel gespeelde hits passeren. De memorabele nummers op Flick of the Switch bevatten aanstekelijke riffs en refreinen, zalige gitaarsolo's en een Brian Johnson die soms hoger gilt dan ooit.

Kortom, een meer dan degelijk album. Overschaduwd door klassiekers die AC/DC al op naam had staan. Dit album verdient het om op eigen merites beoordeeld te worden maar helaas zal het waarschijnlijk een ondergewaardeerd werkje blijven.

Een album dat mij indertijd nauwelijks bereikte, zelfs niet via het Franse WRTL op langegolfradio. Alleen Guns for Hire hoorde ik toen, maar zo'n tien jaar geleden heb ik Flick of the Switch dan eindelijk ingehaald.

De derde met zanger Brian Johnson, die eigenlijk alleen de hoogste versnelling van zijn stem gebruikt, alleen in Nervous Shakedown zingt hij heel kort een tandje lager. Dat is net als op de eerste twee albums, maar van wat ik van zijn eerste succesband Geordie ken, geldt dat hij dat daar wél deed.
Het betekent minder variatie ten opzichte van de jaren Bon Scott en dus moet het extra van de muziek komen. Voorlopig het laatste album met drummer Phil Rudd, die al bij het afmixen was vervangen door Simon Wright.

Op de hoes staat alleen stergitarist Angus Young afgebeeld op een sobere potloodtekening. Die voorzijde heb ik nooit wat gevonden. Waarom niet de hele band op een mooie zwart-witfoto? AC/DC is toch meer dan Angus? Zo'n foto had eveneens back to basics uitgestraald, hetgeen slaggitarist/componist/roerganger Malcolm Young met de plaat wilde uitstralen.
Maar het gaat om de muziek en ik vind dit een stevige stap voorwaarts ten opzichte van de succesvolle kanonnen van For Those about to Rock. Het is namelijk meer uptempo, waar Johnsons stem het beter op doet. De droge, directe productie ontbeert alle overbodige galm: ik vind het heerlijk, passend bij deze muziek maar niet in lijn met de badkamergalmgeluiden die de producties in die jaren steeds meer domineerden.

Op de A-kant (tot en met track 5) is eigenlijk alles in orde en ook bij mij is Guns for Hire, dat kant B opent, het hoogtepunt van het album. Bedlam in Belgium is eveneens heerlijk, het overdreven vertelde verhaal van een optreden van de groep in Kontich, België en twee rijkswachters die de orde moesten herstellen. Meer over dat concert vind je in Vlaamse artikelen: hier en daar en ook daaro.
Badlands is een lekker midtempo nummer maar omdat Johnson zich alweer beperkt tot zijn hoogste zangstem, mist het climax. Dan liever de snelle afsluiter Brain Shake.

Wat tegenvalt is het aantal razende gitaarsolo's van Angus: jammer genoeg zijn die niet frequent en bovendien nooit lang, zoals in de jaren '70 nog wel af en toe gebeurde. Maar al met al een heerlijk plaatje. Zonder kerkklok en kanon niet zo spectaculair als de twee voorgangers, maar qua songmateriaal beter dan de plaat ervoor.

Back to basics inderdaad. Toen stond Angus ook al alleen op de hoes.

Ha, punt gemaakt, één - nul voor jou!

Bij mij leefde lange tijd het misverstand dat Flick Of The Switch een matig album is. In mijn tienerjaren heb ik dit album wel op cassette gehad, maar draaide ik het weinig. Ik was meer van de Bon Scott-periode. Van dit album draaide ik alleen de eerste twee nummers wat vaker.

Inmiddels kan de periode vanaf Back In Black veel meer op mijn waardering rekenen en voeg ik zo langzamerhand deze albums op LP aan mijn collectie toe. Zo kwam ik dit album vorige week tegen en heeft het inmiddels een aantal rondjes gedraaid alhier. En wat blijkt? Flick Of The Switch is eigenlijk een heerlik album! De band klinkt energiek en in uitstekende vorm. De kritiek die ik lees op de zang van Brian Johnson op dit album, vind ik onbegrijpelijk. Brian klinkt bijzonder fel en levert wat mij betreft een van zijn beste prestaties op een studio-album van AC/DC.

De productie is een kwestie van smaak, maar ik hou van de wat drogere mix van dit album. Hierdoor komt het heerlijke gitaargeluid van Angus en Malcom beter uit de verf dan op vollere producties.

De eerste twee nummers blijven favoriet, maar heel kant A rockt als een malle. Vooral Landslide blijkt echt een pareltje met die heerlijke blueslick. Kant B doet er weinig voor onder, al is Deep In The Hole dankzij het matige refrein een wat minder nummer en kan ook Badlands me wat minder bekoren.