AC/DC - Flick of the Switch (1983)

Na de dood van Bon Scott kwam AC/DC verrassend sterk terug met "Back in Black" met Brian Johnson als zanger. Zelf prefereer ik Bon Scott boven Brian Johnson, maar "Back in Black" is een prima plaat. Daarna gaat het toch wel bergafwaarts moet ik zeggen, zo ook op deze "Flick of the Switch". Uiteraard klinken de gebroeders Young als een ingewerkte gitaartandem, maar de stem van Johnson gaat me toch irriteren en de nummers zijn beduidend minder sterk dan voorheen. Het lijkt erop alsof de klad er wat in begint te raken.

In tegenstelling tot de vorige drie albums, werd dit album niet geproducet door Mutt, maar hebben ze het heft zelf in handen genomen, volgens Malcolm Young omdat de band terug wilde naar de sound van de begindagen (zo rond High Voltage bedoelt hij volgens mij, niet de allereerste dagen, met hun eerste zanger Dave Evans). De plaat klinkt wel wat grover, dus in die optiek is de missie wel geslaagd. Alleen jammer dat het songmateriaal niet zo heel erg overtuigend is.

De meeste songs zijn best behapbaar, en aan Bedlam in Belgium is nog een interessant verhaal verbonden ook (de titel komt voort uit relletjes die bijna uitbraken na een AC/DC-concert in Kontich), maar over het algemeen zijn er te weinig memorabele songs terug te vinden op dit album. Als ik dan toch een poging waag, kom ik bij het eerder vernoemde Bedlam in Belgium (al zal het achtergrondverhaal er wel voor iets tussen zitten), Nervous Shakedown en het vinnige Badlands.

Het hele opnametraject van de plaat verliep trouwens ook niet zonder problemen, want nog voor de plaat voltooid was, werd drummer Phil Rudd uit de band gezet, omdat hij verslaafd was én nogal 'ns ruzie had met Malcolm Young, en vervangen door Simon Wright. Alle drumpartijen van Rudd waren toen echter reeds ingespeeld, dus is hij de enige drummer die op deze plaat te horen is. Wright ging wel mee op tournee. Rudd zou een goeie tien jaar later wel terugkeren.

Op muzikaal vlak baart deze plaat echter een wat grijze muis. Nergens wereldschokkend, nergens hemeltergend. Gewoon een degelijke plaat, maar met de toen reeds opgebouwde discografie van AC/DC in gedachten is dat toch wat te min.

3 sterren

Een album dat mij indertijd nauwelijks bereikte, zelfs niet via het Franse WRTL op langegolfradio. Alleen Guns for Hire hoorde ik toen, maar zo'n tien jaar geleden heb ik Flick of the Switch dan eindelijk ingehaald.

De derde met zanger Brian Johnson, die eigenlijk alleen de hoogste versnelling van zijn stem gebruikt, alleen in Nervous Shakedown zingt hij heel kort een tandje lager. Dat is net als op de eerste twee albums, maar van wat ik van zijn eerste succesband Geordie ken, geldt dat hij dat daar wél deed.
Het betekent minder variatie ten opzichte van de jaren Bon Scott en dus moet het extra van de muziek komen. Voorlopig het laatste album met drummer Phil Rudd, die al bij het afmixen was vervangen door Simon Wright.

Op de hoes staat alleen stergitarist Angus Young afgebeeld op een sobere potloodtekening. Die voorzijde heb ik nooit wat gevonden. Waarom niet de hele band op een mooie zwart-witfoto? AC/DC is toch meer dan Angus? Zo'n foto had eveneens back to basics uitgestraald, hetgeen slaggitarist/componist/roerganger Malcolm Young met de plaat wilde uitstralen.
Maar het gaat om de muziek en ik vind dit een stevige stap voorwaarts ten opzichte van de succesvolle kanonnen van For Those about to Rock. Het is namelijk meer uptempo, waar Johnsons stem het beter op doet. De droge, directe productie ontbeert alle overbodige galm: ik vind het heerlijk, passend bij deze muziek maar niet in lijn met de badkamergalmgeluiden die de producties in die jaren steeds meer domineerden.

Op de A-kant (tot en met track 5) is eigenlijk alles in orde en ook bij mij is Guns for Hire, dat kant B opent, het hoogtepunt van het album. Bedlam in Belgium is eveneens heerlijk, het overdreven vertelde verhaal van een optreden van de groep in Kontich, België en twee rijkswachters die de orde moesten herstellen. Meer over dat concert vind je in Vlaamse artikelen: hier en daar en ook daaro.
Badlands is een lekker midtempo nummer maar omdat Johnson zich alweer beperkt tot zijn hoogste zangstem, mist het climax. Dan liever de snelle afsluiter Brain Shake.

Wat tegenvalt is het aantal razende gitaarsolo's van Angus: jammer genoeg zijn die niet frequent en bovendien nooit lang, zoals in de jaren '70 nog wel af en toe gebeurde. Maar al met al een heerlijk plaatje. Zonder kerkklok en kanon niet zo spectaculair als de twee voorgangers, maar qua songmateriaal beter dan de plaat ervoor.

Bij mij leefde lange tijd het misverstand dat Flick Of The Switch een matig album is. In mijn tienerjaren heb ik dit album wel op cassette gehad, maar draaide ik het weinig. Ik was meer van de Bon Scott-periode. Van dit album draaide ik alleen de eerste twee nummers wat vaker.

Inmiddels kan de periode vanaf Back In Black veel meer op mijn waardering rekenen en voeg ik zo langzamerhand deze albums op LP aan mijn collectie toe. Zo kwam ik dit album vorige week tegen en heeft het inmiddels een aantal rondjes gedraaid alhier. En wat blijkt? Flick Of The Switch is eigenlijk een heerlik album! De band klinkt energiek en in uitstekende vorm. De kritiek die ik lees op de zang van Brian Johnson op dit album, vind ik onbegrijpelijk. Brian klinkt bijzonder fel en levert wat mij betreft een van zijn beste prestaties op een studio-album van AC/DC.

De productie is een kwestie van smaak, maar ik hou van de wat drogere mix van dit album. Hierdoor komt het heerlijke gitaargeluid van Angus en Malcom beter uit de verf dan op vollere producties.

De eerste twee nummers blijven favoriet, maar heel kant A rockt als een malle. Vooral Landslide blijkt echt een pareltje met die heerlijke blueslick. Kant B doet er weinig voor onder, al is Deep In The Hole dankzij het matige refrein een wat minder nummer en kan ook Badlands me wat minder bekoren.