AC/DC - Flick of the Switch (1983)

Lanslide klinkt ook erg lekker op dit album vind ik, lekker up tempo en een lekker energiek nummer met een lekker ritme en lekkere riffs erin. Rising Power vind ik keer op keer weer overdonderend klinken. de titeltrack blijft ook een erg goed nummer en eigenlijk vind ik dat ook wel een klassieker. Ook vind ik Guns For Hire ook een erg lekker in het gehoor liggend nummer. ik vind van alle AC/DC albums dat deze misschien wel het beste geluid heeft, en dat samen met veel pakkende nummers met catchy riffjes maakt dit voor mij 1 van de allerbesten van AC/DC. ik vind deze eigenlijk net als Powerage een beetje een verborgen juweel in hun oevre.

Jij kunt het weten, jij hebt nogal wat verborgen juweeltjes in de top 10 staan.

Haha

Prachtig openingsnummer, daarna allemaal wat minder.

Is dit niet het enige album waar AC/DC al jaren niets meer live van speelt? Dat zegt ook wel iets over een album.

Zelfs tijdens de tour ter ondersteuning van dit album werd er maar sporadisch een nummer van dit album gespeeld. Live tracks van dit album zijn bijna een zeldzaamheid

Persoonlijk vind ik hier toch lekkere nummers op staan; de productie had misschien ook wat beter gekund maar ik vind Flick of the Switch toch iets beter dan For those About to Rock.

Het verbaast me dat deze fors lager scoort dan FTATR,WSY ken beide Albums en deze is toch een stuk beter. Volgens mij omdat hier geen klassieker opstaat. Misschien ben ik niet zo objectief omdat dit mijn eerste AC/DC was. Weet niet of het waar is dat ze hiervan bijna nooit iets live gespeelt hebben, maar er staan denk ik toch wel een paar potentiele livesongs op.

Hier staat niet veel bekend op en daarom is deze plaat echt ondergewaardeerd. Ik vind het toch een zeer leuk album.

Tijdens de Flick of the switch tour speelden ze er 7!


Rising Power
This House Is on Fire
Flick of the Switch
Landslide
Guns for Hire
Bedlam in Belgium
Badlands

Toch wel wat

1 van de beste AC/DC albums met Brian als zanger vind ik. En op deze site 1 van de laagst beoordeelde van de Brian platen. Ik vind deze na Back In Black en Black Ice de beste van AC/DC.

Guns for Hire, shoot you with Disire. Heerlijk nummer. Na Back in Black is dit ook een van favoriete platen met Brian.

Het valt mij op dat de volle productie van dit album wel vergelijkbaar is met de 2 top albums die Judas Priest in de jaren 80 uitbracht, want die hadden ook zo'n volle en vette productie. The Razors Edge heeft een nog vollere productie dan deze, en klinkt nog beter, alleen heeft dat album wel iets mindere songs erop staan.

Het geluid van dit album doet me erg denken aan The Cult's Electric.

Naar mijn mening is het geluid niet zo scherp en schel als op andere platen van hun. Met de songs op deze plaat is niets mis. Uitschieters:Nervous shakedown en Landslide. Beetje korte plaat.

Ik vind dat dit Album niks te kort is, een AC/DC plaat kan wat mij betreft al snel te lang zijn. Het lukt mij bijvoorbeeld niet om Black Ice in 1 keer te beluisteren.

Dit album heeft een geweldige productie vind ik, en het lijkt ook net of de bas iets zwaarder is op dit album t.o.v de omringende albums van AC/DC. Voor mij 1 van de beste albums met Brian als zanger. Het openingsnummer Rising Power is voor mij samen met de titeltrack het hoogtepunt op dit album.

Naar mijn mening gewoon een middelmatige AC/DC plaat.

Titelsong, Nervous Breakdown en Guns For Hire gaan nog wel, maar voor de rest staat er weinig bijzonders op. Ik ben de meeste van deze nummers na anderhalve minuut al een beetje zat.

De sound is ook al niet om over naar huis te schrijven. Het idee dat ze weer een beetje een soberder geluid wilden respecteer ik, maar in deze productie zit gewoon wat te weinig leven.

Dit vind ik de minste AC/DC plaat. Geen ballen en matige nummers.

Black Ice is inmiddels afgevallen bij mij als topper, gewoon te glad geproduceert waar de lekkere rauwheid wat AC/DC altijd zo gekenmerkt heeft gewoon op ontbreekt.

Dit album staat nog altijd als een huis, maar dat heeft misschien ook met sentiment te maken, omdat dit het eerste album was wat ik van hun gehoord heb.

Wat een heerlijk stuwende riff heeft Landslide toch, ook een erg lekker nummer. Eigenlijk is het niveau op dit album erg constant vind ik.

Ik snap met de beste wil van de wereld niet dat sommigen de 2 albums na deze beter vinden dan deze. Dit klinkt echt stukken beter, ben hem nu even weer aan het afspelen, maar blijft gewoon erg goed klinken.

Voor mij samen met Black In Black de AC/DC topper met Brian.

Pas vanaf The Razor's Edge werden de albums weer wat beter.

Eigelijk nog slechter dan de vorige en dat was al niet veel soeps. Bloed armoede bij ac/dc de band leek opgebrand. De goede nummers moet je met een vergrootglas zoeken. Ik tel er eentje het eerste de rest is crap.

Flick of the Switch – een beter album als de voorganger For Those About to Rock. Een live-klassieker ontbreekt hier wel op maar vooral het harder gitaarwerk (en iets meer solos) en productie maakt dit toch wel één van de betere platen uit de periode met Brian Johnson. Brian zijn stem klinkt ook wat beter dan op de voorganger For Those About to Rock.
Rising Power begint sterk en blijft een heel nummer boeien. This House Is On Fire is ook een sterke track. Flick of the Switch en Nervous Shakedown zijn de bekendste nummers van dit album. Landslide is een goed up-tempo nummer. Guns for Hire is één van de beste nummers van dit album, het blijft lang in je hoofd hangen na één luisterbeurt. Deep in the Hole is dan ietsje minder. Bedlam in Belgium heeft een geinige tekst, Badlands en het wat hardere en snelere Brain Shake zijn nog mooie afsluiters.
Kortom is dit zowat een ‘vergeten’ album door de band die wel goed klinkt, maar AC/DC heeft betere albums.

Dit album vind ik net als F.T.A.T.R. niet veel bijzonders.
Wel vind ik een aantal nummers die hierop staan tot de beste van
ac/dc behoren en zou ze graag eens live willen horen.

Ik heb het over:
Rising Power
Flick of the Switch

Na de bel en het kanon toch een stuk minder, vooral de refreintjes lijken allemaal op elkaar.


Produktie vind ik ook niet al te best.

Na de dood van Bon Scott kwam AC/DC verrassend sterk terug met "Back in Black" met Brian Johnson als zanger. Zelf prefereer ik Bon Scott boven Brian Johnson, maar "Back in Black" is een prima plaat. Daarna gaat het toch wel bergafwaarts moet ik zeggen, zo ook op deze "Flick of the Switch". Uiteraard klinken de gebroeders Young als een ingewerkte gitaartandem, maar de stem van Johnson gaat me toch irriteren en de nummers zijn beduidend minder sterk dan voorheen. Het lijkt erop alsof de klad er wat in begint te raken.

De op MusicMeter minst scorende albums (deze en de twee volgende) heb ik altijd links laten liggen. Maar in mijn enthousiasme over de nieuwe, Rock or Bust, kreeg ik gewoon zin in nog meer AC/DC. En Flick of the Switch valt mij zeker niet tegen. Inderdaad geen topper maar hoewel er geen echte krakers op staan toch allemaal wel degelijk en gewoon de moeite.

Pracht album die inderdaad beslist de moeite waard is. Zeer goede productie en een overvloed aan heerlijke riffs.

De nummers zijn helaas om onverklaarbare redenen niet memorabel geworden, maar voor mij persoonlijk zijn deze samen met back in black en the razors edge mijn favo ac/dc albums met brian als zanger.

Deze net nog even beluisterd, maar wat een heerlijk stuwende rif zit er toch in bedlam in belgium.

Deze vind ik echt stukken beter dan de voorganger en de 2 opvolgers. En ook ballbreaker, stiff upper lip en black ice kunnen niet aan deze tippen vind ik.

De albums die je noemt vind ik niet slechter. Maar Flick of the Switch is in ieder geval ook dik de moeite. Niet blind afgaan op het stemgemiddelde is dus nog steeds de boodschap.

Net nog eens beluisterd. Er staan zeker vijf, zes redelijk goeie nummers op. Maar het klinkt me allemaal wat te vlak. Ze zijn nergens beter dan wat we al kenden van ze. Tegenover ieder nummer kun je een ouder nummer uit het repertoire zetten dat gewoon beter is. Op alle fronten vind ik het na For Those About To Rock toch een flinke stap terug. Maar beter dan Ballbreaker, Stiff Upper Lip en Black Ice is 'ie zeker.

Ik heb the razors edge net nog even beluisterd, maar daar staan zeker nog een hoop mindere nummers op. Ik vind deze denk ik na back in black hun beste met brian als zanger, vooral wat productie betreft, en ook prachtige riffs staan erop.

Dit is trouwens ook het eerste ac/dc album wat ik ooit in mijn leven gehoord heb, misschien dat ik daarom iets bevooroordeeld ben.

Herkenbaar, heb ik ook vaak. Ook bij AC/DC trouwens.

In de post Bon Scott periode was Back in Black geweldig, FTATR zeer goed en Flick of the Switch gewoon goed. Daarna is het steil bergaf gegaan.
Op dit album idd geen uitschieters maar ook geen enkel zwak nummer. Gewoon heel degelijk dus van de eerste tot de laatste noot.