Laura Marling - I Speak Because I Can (2010)

Ik weet het nog steeds niet met Laura. Hoor ik 1 nummer dan vind ik het geweldig (en welk nummer maakt eigenlijk niet heel veel uit), maar worden het er meer dan 3 dan betrap ik mezelf erop dat ik andere dingen ga doen. Het is net te gezapig, soms wat zeurderig en dreinend om mijn aandacht vast te houden. En helaas was dit ook zo toen ik haar live zag in het voorprogramma van Andrew Bird vorig jaar. Paradiso bleef 1 nummer redelijk stil, maar het werd steeds rumoeriger, wat het publiek ook nog eens op een sneer van Miss Marling kwam te staan.
Maar vooruit, ik luister nu maar even 2 nummers en dan wordt het toch wel 3,5 sterren van mij

Ik denk dat het geluid van Mumford en z'n zonen in het vervolg wel wat minder te horen zal zijn aangezien die zelf (helaas at mij betreft) veel bekender zijn geworden.

Een album waar ik lang naar uitgekeken heb, na dat fantastische debuut van Laura Marling.. Hier staat een album met een meer volwassen sound dan de vorige; waar het debuut juist heel onschuldig (en daarmee fantastisch achteraf) klonk, is dit album naar mijn mening veel serieuzer.. En op de een of andere manier vind ik dit heel zone, want ik merk dat ik dit album een stuk minder leuk vind om te luisteren dan de vorige..

Maar! Ik moet wel zeggen dat ik Blackberry Stone dan wel weer fantastisch vind, maar er zitten ook een aantal liedjes op het album waar ik mijn aandacht gewoon verlies..

3,5* voor Laura, omdat ze stiekem toch zo'n fantastische stem heeft.

(Ben ik trouwens de enige die vind dat Laura Marling is sommige liedjes te laag wil zingen? Naar mijn mening zit de kracht van haar stem juist in het hoge gedeelte, maar dat komt in dit album minder voor dan in 'Alas I Cannot Swim'! Of praat ik nou onzin?)

het gaat over Charlie Fink, de duidelijkste verwijzing is I'd be sad that I never held your hand as you were lowered. Op het eerste album van Noah & The Whale staat een nummer die Hold My Hand As I'm Lowered heet.

Ja en Charlie schreef iets in de trant van "I don't know who you are anymore" daar refereert de "And I am Laura now, and Laura still"

Heerlijk, kan niet wachten totdat ze breekt met Marcus .

In Nederland nauwelijks gewaardeerd, dit prachtige album!!! Op de eindlijst 2010 van NME gelukkig volkomen terecht op nr. 5!!!

Aha, nu komt de spreekwoordelijke aap uit de mouw. Ik vond het allemaal al verdacht veel weghebben van Mumford & Sons. Puik album overigens, moet wel nog even vaker luisteren om tot een beoordeling te komen.

Nog tweemaal geluisterd sinds mijn vorige bericht. Erg goed album, de heerlijke stem van Laura weet te me te pakken. Zitten enkele nummers tussen die ietwat saai zijn, maar de meeste zijn zeer goed. Eigenlijk vind ik met name de nummers waarbij de Mumford & Sons meer naar voren treden het best.

4*

Ik heb dit ontdekt via het Song van het jaar 2010 topic (allemaal meedoen, super leuk en handig topic om dit soort pareltjes te ontdekken ) en ik moet zeggen dat ik onder de indruk ben, dit zou wel eens een hoog cijfer kunnen worden en een top 10 van 2010 notering kunnen krijgen.

Ik vind dat Muziekfriekie het hierboven zeer goed verwoordt; één nummer is leuk, maar daarna hoeft het van mij niet meer zo. De openingstrack vind ik geweldig, maar daarna kabbelt het allemaal maar wat voort. Dat "probleem" heb ik overigens vaker met dit type muziek. Voor mij mag het wel iets gelaagder of gevarieerder hier en daar, maar een nummertje op zich op zijn tijd is helemaal niet gek....

Maar Markus Mumford heeft wel nog altijd een relatie met Laura Marling, dus ik denk dat hij daar wel met plezier een beetje tijd zal vrijmaken.

Één nummer gezien van haar op het Glastonbury-festival en ik was direct verkocht. Dit album is een prima kennismaking en smaakt naar meer.

Verder onderzoek leert mij de connectie met Mumford & Sons en Noah and the Whale. Bands die ik minder weet te waarderen. Bovendien verschijnt haar volgende album al op 13 september: A Creature I Don't Know.

Ik zie dat ik op dit album nog niet had gecomment.
Ik vind deze mooier dan de opvolger.
Iets rijker qua instrumentatie. Wat 'toegankelijker' ook, op een bepaalde manier.
Het is allemaal wat makkelijker te bevatten.

Heerlijke teksten. Laura is echt een enorm talent.
Heerlijke luistermuziek.
De rol van haar achtergrondzangeres en cellist vind ik ook heel mooi uitgewerkt op dit album.

Tweede album van Laura Marling dat ik heb gehoord, na Once I Was an Eagle, dat vorig jaar tot een persoonlijke favoriet uit is gegroeid. I Speak Because I Can vind ik net wat onder dat album zitten, maar het scheelt niet heel veel. Het punt is dat Once I Was an Eagle eigenzinniger, volwassener en consistenter is, maar lager dan vier sterren gaan voor deze tweede worp van Laura, nee, dat verkrijg ik niet over mijn hart.

I Speak is wat wisselvallig. 'Made by Maid' mist net te veel intensiteit en een memorabele melodielijn om als uitgekleed liedje de volledige aandacht op te eisen. In andere liedjes eist Laura die aandacht wel op, niet zelden door naar een wat drukker refrein toe te werken. In 'Alpha Shallows' (geweldige titel trouwens; hipsters dissen was in 2010 blijkbaar ook al hip) werkt dat uitstekend, met die denderende piano. 'Rambling Man' is door de wat drukkere uitvoering het albumhoogtepunt, ondanks de overduidelijke aanwezigheid van Mumford & Sons-leden.

Ook is 'Rambling Man' als antwoord op het gelijknamige en veelgecoverde liedje van Hank Williams (' I love you ba-aby, but you gotta understand / when the Lord made me / he made a ramblin man') tekstueel gewoon heel sterk. Niet alle liedjes zijn overigens tekstueel ook even interessant, maar hoe Laura in het titelnummer in de rol van een verlaten echtgenote kruipt, is toch wel memorabel, ook vanwege het refrein waarin ze prachtig concreet noemt wat ze allemaal mist. Iets schijnbaar triviaals als 'Never rode my bike down to the sea' groeit zo uit tot iets heel pijnlijks.

De productie vind ik echter soms wat aan de dunne kant, en hetzelfde geldt voor Laura's stem. Ze klinkt net wat zeurderiger dan die bijna Joni Mitchell-achtige stem die ze op Once I Was an Eagle heeft. Maakt niet uit, maar soms wordt het wat ijl. 'Goodbye England' bijvoorbeeld is een mooi, sterk Bob Dylan-achtig liedje (het doet mij sterk aan het refrein van 'Sad-Eyed Lady of the Lowlands' denken), maar de dunne productie maakt het nummer wat minder imposant dan het had kunnen zijn.

Dat zijn maar kleine minpuntjes, want wie op haar twintigste al indrukwekkende liedjes als 'Rambling Man', 'Hope in the Air', 'Blackberry Stone' en het titelnummer kan schrijven, heeft overduidelijk talent. Ze klinkt volwassen, in plaats van dat ze de oude ziel in een jong lichaam uit wil hangen, waar heel wat andere singer-songwriters van de jaren '10 last van hebben. Deze liedjes stralen een authenticiteit uit die verder gaat dan een hoedje opzetten en met een banjo gaan hannessen. Die oprechtheid zorgt voor een gouden randje.

Luister dan vooral de 2 opvolgers die zijn nog beter dan deze al niet onverdienstelijke plaat.

Wat zeg ik net, Joost? Dat ik hard ga op Once I Was an Eagle. Nou dan. Alleen nog albums 1 en 4 binnenkort eens aan gaan schaffen.

Dat laat nog steeds album 4 open he

Hé, dit is iets nieuws: jij betrapt mij op een foutje en niet andersom.

Via de Netflix serie Peaky Blinders wordt je nogal eens getrakteerd op fragiele liedjes die vrij onweerstaanbaar zijn. Zo maakt Marling haar opwachting met What he wrote. Fijne stem heeft deze dame en de audiokwaliteit is top notch. Leuke plaat voor op de late avond. Rambling Man is mijn andere album pick.

Kan mij helaas niet zo bekoren. Het is een beetje makkelijk om ze erbij te halen maar kan niet ontkennen dat dit me aan Mumford & Sons doet denken en dat is uit mijn mond geen compliment. Nu is dit wel wat rustiger en minder storend, maar ook minder spannend. Haar stem doet me niks. Als ik dit hoor raak ik des te meer onder de indruk van Alela's Pirate's Gospel, want wat laatste nu precies anders doet, vind ik moeilijk benoemen maar dat het vele malen meer indruk maakt met die bezwerende zang en gitaarspel staat voor mij als een paal boven water. Daar slaagt Laura geen moment in naar mijn mening.

What He Wrote is de mooiste track wat mij betreft.