Laura Marling - I Speak Because I Can (2010)

Regelmatig kan ik mij ook niet in de recensies van OOR vinden, maar in dit geval wel. Een tegenvaller is dit I Speak Because I Can.

Alas I Cannot Swim vond ik nog wel een aardige plaat van Laura Marling, de voormalige zangeres van Noah and the Whale. Zeker omdat het haar solodebuut op jonge leeftijd betrof. In ieder geval inspireerde ze de zanger van die band tot grote hoogten. Zij brak met hem en daarmee ook met de band waardoor hun laatste album The First Days of Spring erg mooie intrieste gevoelsmuziek opleverde.

Ik was dan ook benieuwd naar haar tweede soloalbum, ook gezien de hoge score hier. Normaal groeit een singer/songwriter in haar rol, maar wat een teleurstelling is dit zeg. Veel nummers halen gewoon niet een fatsoenlijk niveau. Er staan veel te veel wel aardige niemandalletjes op. De mooie stem van Laura kan deze nummers ook niet redden. Spannend kan je het al helemaal niet noemen, eerder vrij saai en voorspelbaar. Alleen Blackberry Stone & Alpha Shallows zijn de moeite waard. Dat is echt te weinig voor een aardige beoordeling.

Ik zie dat ik op dit album nog niet had gecomment.
Ik vind deze mooier dan de opvolger.
Iets rijker qua instrumentatie. Wat 'toegankelijker' ook, op een bepaalde manier.
Het is allemaal wat makkelijker te bevatten.

Heerlijke teksten. Laura is echt een enorm talent.
Heerlijke luistermuziek.
De rol van haar achtergrondzangeres en cellist vind ik ook heel mooi uitgewerkt op dit album.

Tweede album van Laura Marling dat ik heb gehoord, na Once I Was an Eagle, dat vorig jaar tot een persoonlijke favoriet uit is gegroeid. I Speak Because I Can vind ik net wat onder dat album zitten, maar het scheelt niet heel veel. Het punt is dat Once I Was an Eagle eigenzinniger, volwassener en consistenter is, maar lager dan vier sterren gaan voor deze tweede worp van Laura, nee, dat verkrijg ik niet over mijn hart.

I Speak is wat wisselvallig. 'Made by Maid' mist net te veel intensiteit en een memorabele melodielijn om als uitgekleed liedje de volledige aandacht op te eisen. In andere liedjes eist Laura die aandacht wel op, niet zelden door naar een wat drukker refrein toe te werken. In 'Alpha Shallows' (geweldige titel trouwens; hipsters dissen was in 2010 blijkbaar ook al hip) werkt dat uitstekend, met die denderende piano. 'Rambling Man' is door de wat drukkere uitvoering het albumhoogtepunt, ondanks de overduidelijke aanwezigheid van Mumford & Sons-leden.

Ook is 'Rambling Man' als antwoord op het gelijknamige en veelgecoverde liedje van Hank Williams (' I love you ba-aby, but you gotta understand / when the Lord made me / he made a ramblin man') tekstueel gewoon heel sterk. Niet alle liedjes zijn overigens tekstueel ook even interessant, maar hoe Laura in het titelnummer in de rol van een verlaten echtgenote kruipt, is toch wel memorabel, ook vanwege het refrein waarin ze prachtig concreet noemt wat ze allemaal mist. Iets schijnbaar triviaals als 'Never rode my bike down to the sea' groeit zo uit tot iets heel pijnlijks.

De productie vind ik echter soms wat aan de dunne kant, en hetzelfde geldt voor Laura's stem. Ze klinkt net wat zeurderiger dan die bijna Joni Mitchell-achtige stem die ze op Once I Was an Eagle heeft. Maakt niet uit, maar soms wordt het wat ijl. 'Goodbye England' bijvoorbeeld is een mooi, sterk Bob Dylan-achtig liedje (het doet mij sterk aan het refrein van 'Sad-Eyed Lady of the Lowlands' denken), maar de dunne productie maakt het nummer wat minder imposant dan het had kunnen zijn.

Dat zijn maar kleine minpuntjes, want wie op haar twintigste al indrukwekkende liedjes als 'Rambling Man', 'Hope in the Air', 'Blackberry Stone' en het titelnummer kan schrijven, heeft overduidelijk talent. Ze klinkt volwassen, in plaats van dat ze de oude ziel in een jong lichaam uit wil hangen, waar heel wat andere singer-songwriters van de jaren '10 last van hebben. Deze liedjes stralen een authenticiteit uit die verder gaat dan een hoedje opzetten en met een banjo gaan hannessen. Die oprechtheid zorgt voor een gouden randje.