Laura Marling - I Speak Because I Can (2010)

Naar dit album kijk ik erg uit. Alas I Cannot Swim is na twee jaar nog steeds een van m'n meest geluisterde albums. Deze wordt vast weer een juweeltje

Kan niet wachten op dit album! De video op haar site is veel belovend!

Wat heb ik zin in dit album! De vier nummers die ik al ken vind ik allemaal prachtig. Ben vooral benieuwd naar de uitvoering van Blackberry Stone, de live-versie met Marcus Mumford is echt prachtig! Ook Devil's Spoke klinkt veelbelovend; weer een hele andere kant van Laura.

Ze komt 5 april naar de Melkweg. Wat zie ik hier naar uit!

Het album is volledig te horen op "www.timesonline.co.uk";.
Een prachtige cd van een briljante zangeres!

Zo. Wow. Wat een overdonderend mooi album! Pijnlijk dat ze maar een half jaar ouder is dan ik, dat dan weer wel.

Tot nu toe lijkt het zeker een waardige opvolger van Alas I Cannot Swim. Ik verheug me nu al op 5 april

Goede opvolger van debuut. Neemt wel meer luisterbeurten in beslag dan de voorgaande om er vertrouwt mee te raken. Niks mis mee. Mooie liedjes en ik hou van haar stem. ook deze plaat kan nog groeien.

Er staat hier vanaf 22 maart te koop, maar ik zag hem gister in de Plato in Utrecht al liggen en heb m gelijk gekocht.
Nu n keer of 3 geluisterd en tot dusver een hele fijn plaat

De versie is mooi, album nog niet geconcentreerd kunnen luisteren dus ik weet niet of ze over Charlie Fink schrijft, maar bij dit nummer lijkt het er wel op na de eerste luisterbeurt:

And you never did learn to let the little things go
And you never did learn to let me be
And you never did learn to let little people grow
And you never did learn how to see

But I whisper that I love this man, now and for forever to your soul as it floats out off the window
To the world that you turned your back on,
To the world that never really let you be,

And I am Laura now, and Laura still,
And you did always say that one day I would suffer.
You did always say that people get their pay.
You did always say that I was going places,
And that you wouldn't have it any other way.

owh, nice! Een van mijn favorieten uit 2008! En nu met een nieuw album, jummie!

Toch met een halfje omhoog. Gisteravond op lekker volume geluisterd en dan is het toch écht een hele lekkere plaat!

Zoals zo vaak met mij gebeurd wordt ik niet direct van m'n sokken geblazen en begin ik voorzichtig met een quotatie van 3.5 sterren.

MMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMM
wat een album!

Zou zomaar mijn 2e vijf sterren voor Laura kunnen worden na het geweldige concert van gisteren.

Oeh, ik vind het een fijne plaat. What he wrote is erg mooi!

Plaat die z'n tijd nodig heeft. Kwam op 8 binnen in mijn top 10, prijkt nu bovenaan. Wat een parel.

Hele fijne plaat dit. Zeker na het concert in de Melkweg 5 april j.l. Wordt regelmatig gedraaid hier.

Leuke plaat, hier staan enkele prachtige nummertjes op (in mijn ogen: 'Goodbye England (Covered In Snow)'; 'Hope In The Air'). Ik vind het alleen een beetje jammer dat begeleidingsband Mumford & Sons soms wat te veel op het voorplan treedt (zoals in een song als 'Alpha Shallows'), al blijf ik het banjogeluid uiterst aangenaam vinden!

3,5 sterren

OOR vindt het maar niets. OOR is de weg al tijden kwijt. Dit was de druppel. Direkt mijn abonnement na 30 jaar opgezegd!

Helemaal eens met de voorgaande reactie. De OOR is volledig achterhaald. Zie de website... ook erg treurig allemaal.

Dit is inderdaad erg goed, maar toegegeven ontdek ik dat pas na de 10de luisterbeurt. Zo'n OOR-rescensent heeft waarschijnlijk maar 1 luisterbeurt eer hij een oordeel velt/moet vellen.

Maar het is zijn "vak". En dan zo'n recensie... + het feit dat OOR kwalitatief steeds minder wordt (saaie reportages, altijd dezelfde bands, matige recensies, beroerde site) Ik ben bang dat ik binnenkort ook mijn abonnement ga opzeggen eigenlijk.

Ik ben al heel lang geleden afgehaakt, moet eind jaren '90 geweest zijn. Om eerlijk te zijn vind ik muziekrescenties heel vaak saai.

Geweldig!

Regelmatig kan ik mij ook niet in de recensies van OOR vinden, maar in dit geval wel. Een tegenvaller is dit I Speak Because I Can.

Alas I Cannot Swim vond ik nog wel een aardige plaat van Laura Marling, de voormalige zangeres van Noah and the Whale. Zeker omdat het haar solodebuut op jonge leeftijd betrof. In ieder geval inspireerde ze de zanger van die band tot grote hoogten. Zij brak met hem en daarmee ook met de band waardoor hun laatste album The First Days of Spring erg mooie intrieste gevoelsmuziek opleverde.

Ik was dan ook benieuwd naar haar tweede soloalbum, ook gezien de hoge score hier. Normaal groeit een singer/songwriter in haar rol, maar wat een teleurstelling is dit zeg. Veel nummers halen gewoon niet een fatsoenlijk niveau. Er staan veel te veel wel aardige niemandalletjes op. De mooie stem van Laura kan deze nummers ook niet redden. Spannend kan je het al helemaal niet noemen, eerder vrij saai en voorspelbaar. Alleen Blackberry Stone & Alpha Shallows zijn de moeite waard. Dat is echt te weinig voor een aardige beoordeling.

Onzin. Zowel Laura als Noah and the Whale hadden een speelse eerste plaat met een serieuze ondertoon, voornamelijk door de teksten. Waar Noah and the Whale op hun 2e zwelgen in zelfmedelijden en een saaie plaat maken die maar voortduurt, maakt Laura juist een fantastische 2e.

Ze laat zien dat ze gegroeid is als artiest. Tien prachtige nummers, stuk voor stuk tekstueel gezien sterk, de instrumentatie is afwisselend, van intiem akoestisch tot banjo. Tel daar haar prachtige stem bij op en je hebt één van de grootste folk talenten van de afgelopen 3 jaar.

Met de tweede alinea ben ik het eens, die eerste duidelijk niet, saai? maar voortduurt? Zeker weten dat u naar The first day of spring heeft geluisterd?

Licht gechargeerd, maar ik vond er niet heel veel aan. Mooi voor één of twee keer, maar daarna had ik het wel gehoord.

Ik ben het helemaal met freakyy eens. The First Days of Spring was wel mooi, en muzikaal af en toe interessant, maar de voortdurende klagende toon leidt teveel van de muziek af.

Laura Marling heeft echt een stap voorwaarts gemaakt. Ik vind dat haar gevoel op deze plaat veel beter tot de luisteraar overkomt, de emotie in haar stem lijkt oprechter. En het belangrijkste: de nummers zijn beter dan op haar debuut. Het zijn geenszins niemendalletjes, er zit verrassing in, en meer afwisseling.