The Jayhawks - Hollywood Town Hall (1992)

Dit is de enige echte klassieker die ze ooit gemaakt hebben. Als je één album zou mogen kiezen van de Jayhawks, dan is het deze. Punt.

Geweldig roots-rock album van The Jayhawks, dat vooral zijn meerwaarde heeft in de samenzang tussen Olson en Louris. Ooit leren kennen door het magistrale ‘Take Me With You’, maar ook de andere nummers mogen er zijn. Dit niveau werd hierna ook nog gehaald op ‘Tomorrow The Green Grass’, daarna wordt Mark Olson wel gemist. Fijne productie ook van George Drakoulias (die o.a. ook Black Crowes produceerde).

Kwam weer eens voorbij in het kader van de herwaardering van de 90s.

Fok, wat blijft dit toch een lekker plaatje ! Ik heb de laatste 30+ jaar van mijn aktieve muziekleven in blues-rock bands gebivakkeerd, maar voor een bandje als dit hadden ze me mogen vragen.

De toegevoegde waarde van de, op zich al fantiestas, spijkerharde en gedetaillerde produktie van George Drakoulias zit, net als bij de Zwarte Kraaien, ook hier in de door hem aangedragen ondersteunende studio toetsenisten. Een pianist die smaakvol invult en nergens irriteert, dat kan alleen maar Nicky Hopkins wezen ( wanneer wordt er eens een standbeeld voor die man geplaatst ? ) en Benmont Tench voor het Hammond werk stuwen het totaal op naar grotere hoogten. Pet af voor ome Sjors !

Realiseer me nu na herbeluistering dat ik deze plaat te mager heb beoordeeld.
Halfje erbij want dit absoluut hun beste plaat in mijn ogen.
Vooral Wichita vind ik een geweldig nummer al doet de rest hier niet of nauwelijks voor onder.

The Jayhawks: Een beetje Poco, Gram Parsons, Byrds, CSNY en Eagles maar vooral héél veel Jayhawks. Wat maken die gasten toch een lekker moppie muziek. Noem me weinig kritisch, maar ik geniet nog steeds volop van al hun albums. Voor mij zit er niet één zwakke tussen. Ondanks het vertrek van Olson (hoe spijtig ook!) vind ik het niveau van de band nog steeds ver boven het gemiddelde uitsteken. En dat al bijna 40 jaar lang. Ze hebben in die tijd een geheel eigen genre weten te creëren. Ik neem m'n pet met een diepe buiging af.

Ik kan mij nog goed herinneren dat ik dit album gekocht heb in 1992. Dit was een genre wat op dat moment niet echt populair was en daardoor ook wel wat een vreemde eend in de bijt. Vooral het gebruik van de fuzzbox vond ik erg verslavend weet ik nog. Dit is nog steeds een prachtig album en met nummers als Martin's Song en Two Angels de aanschaf al waard. Klinkt anno 2024 nog steeds top. Dit was altijd mijn favoriete Jayhawks album maar ik denk dat dat nu overgenomen is door Back Roads and Abandoned Motels.

Zalig zijn de zachtmoedigen. Staat ergens in de bijbel. Dat geldt zeker voor mijn moeder. Ze komt uit Wales. Geeft nu les. Engels. Ik ga op bezoek. Het huis staat onder aan de dijk. Alle ramen open. Muziek rolt naar buiten. Ze scharrelt in de tuin. Zij houdt van harmonie. Dat is haar smaak. Niet de mijne. Ze zingt luidkeels mee. Vals. Zo ken ik haar. Ik lach. Zij ook. Als ze me ziet. We omhelzen. Ik verdwijn in haar gul postuur.

Wie dat zijn? De Jayhawks, my love. Nooit van gehoord. Het klinkt goed. Toegankelijke countryrock. Piano, gitaar, orgel, bas, drums. En vocalen aan elkaar gekleefd. Vooral die doen het. Liedjes met kop en staart. Couplet refrein brug. Een gitaarsolo halverwege. Eenvoud troef. Van dat soort. Van mij mag het. Als het haar gelukkig maakt. Dan mij ook. We drinken gemberthee. Kees de poes op schoot. Ben weer thuis. Even dan. Zoals het was, is en zal zijn.