The Jayhawks - Hollywood Town Hall (1992)

Toen ik dit album voor de eerste keer hoorde was ik nog niet zo bekend met het werk van Neil Young, maar nu hoor ik zijn invloed wel degelijk terug.
Maar ik vind de samenzang van The Jayhawks over het algemeen net wat prettiger klinken.
Misschien is het wat minder origineel en spannend als het werk van Young, maar muzikaal gezien is het in ieder geval top.
Take Me with You (When You Go) had voor mij eerder raakvlakken met The Rolling Stones, en ook die invloed hoor ik nog steeds terug.
Zou dit de missing link zijn tussen de country en het latere Americana?
Of is dit een jaren 90 versie van Eagles?
Meer rockinvloeden, zonder de roots uit het oog te verliezen.
Vervolgens ben ik mij wel meer in Whiskeytown en Uncle Tupelo gaan verdiepen, en alles wat daar uit voort komt.
Toch vind ik The Jayhawks net iets te vaak op safe spelen, waardoor de aandacht gedurende het album wat afneemt.

Ondanks dat ik een liefhebber ben van rootsmuziek, country en folk, heb ik deze plaat nooit echt frequent beluisterd. Het was een van de eerste albums die ik kocht, ruim 20 jaar geleden, maar het pakte me niet echt waar dat bijvoorbeeld wel gebeurde bij artiesten die eenzelfde soort muziek maken als Steve Earle of Lucinda Williams.

Ik denk dat het te maken heeft met de wat gladde productie. De band weet hoe je prima songs moet schrijven, maar voor mij klinkt het allemaal wat tam. Two Angels en Waiting for the Sun zijn voor mij de hoogtepunten van een album dat het vooral moet hebben van sprankelende liedjes die – het moet gezegd worden – prima zijn ingezongen en begeleid.

Daar ligt dan ook vooral de kracht van The Jayhawks. Het muzikale vakmanschap van de band staat buiten kijf, maar het is alleen niet zo aan mij besteed. De harmonieuze samenzang doet me overigens af en toe denken aan The Everly Brothers.

Ik twijfel tussen 3* en 3,5*, maar laat ik de band dankzij hun niet aflatend enthousiasme dan maar het voordeel van mijn twijfel geven.