Paul Weller - Wake Up the Nation (2010)

Zo'n ervaring heb ik ook na het concert in de Melkweg, afgelopen vrijdag. Dit album heeft sowieso wel een paar luisterbeurten nodig.

Pieces of a Dream bevalt me nu ook wat beter.

Zo vergaat het mij ook.

Het idee was een stads geluid te krejeren en daar is hij prima in geslaagd. Er komen flarden Motown en Jam voorbij maar het blijft toch een duidelijk Weller produkt. Jammergenoeg zijn de songs toch niet sterk genoeg in deze vorm om echt te kunnen beklijven. Ik kom dan ook niet verder dan een voldoende. Gewoon een goeje plaat van Weller maar niets meer dan dat. Niks mis mee want een gewoon goeje plaat van Weller steekt evengoed nog met kop en schotel uit boven 99.9% van de hedendaagse nieuw releases ....

Nog maar een herkansing gegeven, maar ik kan er echt niets mee, en dat was me tot nu toe met de platen van deze klasbak nooit eerder overkomen. Nou ja, soms heb je dat, denk ik; Ik hoor teveel kakofonie en te weinig melodie...

Na mijn ontgoocheling in 22 Dreams wachtte ik tot deze zomervakantie om de opvolger een kans te geven. De reviews in de Britse muziektijdschriften Mojo en Q waren indrukwekkend positief, dus ik moest wel.

Zoals een paar anderen hier vond ik het de eerste twee luisterbeurten maar een samenraapsel van liedjesideeën die als een grote klomp geluid (kakofonie is wel degelijk de juiste term, Father McKenzie) klonken.

Maar uiteindelijk, na een aantal herkansingen ben ik echt wel 'om'.
Fast Car/Slown traffic was voor mij de sleutel die ik nodig had om deze CD te kraken. Ik vind hem waanzinnig modern. Het blijft natuurlijk Weller. Die stem staat na al die jaren nog steeds als een rots in de branding. De manier waarop hij zichzelf op dit album heruitvindt kan me veel meer bekoren dan 22 Dreams.

Ik geef hem echter geen vijf sterren (zal waarschijnlijk ook nooit gebeuren) omwille van een aantal in mijn ogen zinloze vullertjes (op een amper 40 minuten durende CD) zoals vb. Amsterdam

Maar nummers zoals Fast Car/Slow Trraffic en Find the Torch, Burn the Plans vind ik nu al tot zijn beste nummers ooit behoren. Ronduit schitterend

ja , heb ik ook een beetje , naarmate je er meer gewoon aan komt , vind je hem iets beter en wen je aan die zenuwachtige sfeer , maar bijlange niet zijn sterkste werk , dat blijft voor mij stanley road !

Enerzijds keert Paul Weller terug naar de sound van zijn vroegere band the Jam met enkele stevige rockers, anderzijds experimenteert hij verder zoals op zijn vorig album 22 Dreams. Dit resulteert een op het eerste gehoor onsamenhangend album die meerdere luisterbeurten vergt.
Globaal tenslotte een sterk en afwisselend album maar songsgewijze toch minder dan zijn vorige 22 Dreams. No Tears to Cry (dat mij aan Mink Deville doet denken) vind ik wel een erg mooie song wat ik ook kan zeggen van Aim High.

Ik heb de plaat vandaag al drie keer opgezet, er gaat een grote aantrekkingskracht van uit. Sterkste nummer tot nu toe vind ik Trees.

In de Uncut Album Top 50 van 2010 maar liefst op nummer 3, en hij krijgt de Uncut Award. Toch maar eens luisteren.

Paul Weller trekt hier op dit Wake Up the Nation zijn muzikale kunstjesdoos wagenwijd open en tovert de ene sfeer na de andere uit zijn creatieve mouw. Daarin geeft hij blijk meerdere stromingen onder de knie te hebben...rock/jazz/wereld/ambient, Weller draait er zijn hand niet voor om. Dit houd het luisteren fris en maakt dat ik wel nieuwsgierig blijf naar wat er nog komen gaat. Zijn stem doet mij ook bij vlagen aan die van Peter Gabriel denken...ook al zo'n ruimdenkende musicus. Wake up the Nation is een degelijke plaat, maar weinig coherent. Daarnaast zijn 16 nummers wel aan de hoge kant en had het misschien meer baat bij gehad om daar wat selectiever in te zijn geweest...dus Paul als je dit leest....yeah right. Edoch, wel van genoten en respect voor deze muzikant.

Alleraardigste cd, voor het eerst in tijden speelde ik weer eens een album gelijk voor de 2e keer af. Dat doet een mens goed .

Korte puntige songs die mij zowaar weer eens deden denken aan zijn goede oude tijd met The Jam, dat inmiddels toch al weer 30 jaar terug was. Het officiële album met 16 tracks duurt helemaal niet zo lang (de tijden zal ik nog eens een keer toevoegen) maar het maakt door de korte nummers wel dat je bij de les blijft en ook op het puntje van je stoel blijft zitten.

Weller heeft zowaar zelfs weer eens iets van de opstandigheid van zijn jeugd en klinkt bij vlagen soms ook weer zo.

Vagelijk hoor ik soms in de verte ook nog weer eens de Style council voorbij komen maar voor mij is dit album goed genoeg om het te zien als een soort van opvolging van zijn Jam-periode, zij het dat hij niet meer zo snel is als vroeger. Maar een alleszins verdienstelijke cd (prachtig begin bij Pieces of dream)

Een twijfelgevalletje en dat komt eigenlijk normaal nooit voor bij Paul Weller. na diverse luisterbeurten nog steeds geen enkel nummer dat blijft hangen. En toch is het ergens ook wel boeiend Want Weller is niet bang om te experimenteren, net als op 22 Dreams. Maar op die plaat pakte dat erg goed uit, het klonk toch samenhangend en dat heeft Wake up the Nation niet, of ik hoor het nog niet.
Inderdaad lijkt Weller iets van zijn jeugdige opstandigheid terug te hebben zoals Musician schrijft. Maar is die eigenlijk ooit weg geweest?

No Tears to Cry had zo maar van Mink DeVille kunnen zijn.... fraai nummer overigens.

Weller heeft tijdens zijn loopbaan een heel interessant oeuvre opgebouwd. Zijn werk met The Jam vind ik niet boeiend.
The Style Council kan mij alweer beter bekoren hoewel niet alles even sterk is.
Op solo basis ging en gaat Weller veel meer het experiment aan en dat gegeven maakt dat vele platen van de man mij intrigeren.
Paul laat zich nergens op vastpinnen en is een ware muzikale kameleon. Ook op Wake Up the Nation is het een grote melting pot aan muzikale invloeden.
Van soul, rock, folk, punk. elektronica, blues, funk, Weller draait zijn hand er niet voor om.
Een dergelijke invalshoek levert niet altijd weergaloze platen op, het gevaar dat op de loer ligt is dat een album niet altijd aanvoelt als een geheel.
Wake Up the Nation heeft er lang over gedaan om tot mij door te dringen, inmiddels kan ook dit schijfje mijn goedkeuring wegdragen.
Lang niet alles is even sterk maar er staan toch echt een aantal juweeltjes op deze plaat.
Aim High lijkt zo uit een soul/funk club uit de jaren 70 gelopen te zijn, fijn hoor.
Het weidse en stuwende Pieces of a Dream met zijn vele elektronische details is sfeervol.
No Tears to Cry met zijn orkestrale elementen behoort natuurlijk tot de beste Britse soulsongs ooit gemaakt.
Wat maakt Wake Up the Nation dan toch geen topper, enkele ideeën worden onvoldoende uitgewerkt door Paul en blijven hangen in een demostadium van uitprobeersels.
Een nummers als Trees waaiert alle kanten en is richtingloos. Grasp & Still Connect is druk en mist finesse.
7 & 3 Is the Stikers Name lijkt heel wat in te houden maar komt nergens tot volle wasdom.
Dergelijke initiatieven behoren nu eenmaal tot Weller's hersenspinsels.
Desalniettemin behoort Wake Up the Nation wat mij betreft tot interessantere platen in de discografie van de beste man, bij vlagen is het songmateriaal zeer genietbaar.