menu

Genesis - Foxtrot (1972)

mijn stem
4,11 (496)
496 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Charisma

  1. Watcher of the Skies (7:19)
  2. Time Table (4:40)
  3. Get 'em Out by Friday (8:35)
  4. Can-Utility and the Coastliners (5:43)
  5. Horizons (1:38)
  6. Supper's Ready (22:58)
totale tijdsduur: 50:53
zoeken in:
avatar van BoyOnHeavenHill
5,0
Ik ken Seconds out wel, ingebracht door mijn vrouw, maar aan Phil Collins die het materiaal "van" Peter Gabriel zingt heb ik nooit kunnen wennen.

5,0
BoyOnHeavenHill schreef:
Ik ken Seconds out wel, ingebracht door mijn vrouw, maar aan Phil Collins die het materiaal "van" Peter Gabriel zingt heb ik nooit kunnen wennen.




avatar van Rudi S
4,5
Neal Peart schreef:
Ook voor mij, net zoals de anderen op deze site, was er eerst de kennismaking met Supper's Ready op het live album Seconds Out


Nou Genesis had toch voor 1977 al een flinke aanhang hier in Nederland, Selling England by the Pound was mijn kennismakingsalbum.
Genesis Concert Setlist at Ahoy, Rotterdam on April 11, 1975 | setlist.fm

5,0
Ik zag ze voor het eerst live nadat zowel Hackett als Gabriel er al uit waren (helaas)

5,0
Voor mij 'het' hoogtepunt van Genesis en mijn all-time nummer 1!

avatar van linxde1
5,0
Alleen al om de begintrack en de eindtrack een 5!! En wat er tussenin zit is ook fantastisch!

avatar van popstranger
4,0
Watchers of The Skies, Can-Utility and the Coastliners en vooral Supper’s Ready zijn hier de voltreffers. De andere nummers doen me minder maar de score is dan al binnen voor deze 3 kleppers...

avatar van jorro
4,5
Wat zou het op de middelbare school saai geweest zijn als er geen Genesis albums in de periode 1971 - 1977 zouden zijn verschenen. Zeker vanaf de derde klas stonden we bij het eerste teken van een nieuw album bij wijze van spreken in de rij bij de plaatselijke platenboer om het album te bestellen. Prachtige, maar vooral heel gelukkige herinneringen.
Bij elke draaibeurt van dit album twijfel ik er weer over mijn waardering van 4,5 naar 5* te verhogen. Vooral Supper's Ready is grandioos. Alleen Time Table scoort bij mij geen 5* en Horizons vind ik wel een fraai nummer(tje) maar of het op het album thuis hoort?
Het is een feestje elke keer als ik dit album beluister. Het staat op een veel te bescheiden plaats 37 in de 100 Greatest Albums of 1972. In de best ever albums chart over 1972 staat het op 10. dat begint er meer op te lijken.

5,0
jorro schreef:
Bij elke draaibeurt van dit album twijfel ik er weer over mijn waardering van 4,5 naar 5* te verhogen


Gewoon doen ! Het id inderdaad een steengoed album van Genesis.

30 jaar geleden naar het album geluisterd, maar het maakte toen geen indruk. Alleen 'Watcher of the Skies' is een beetje blijven hangen.

Ik zag laatst een lijstje waarin 'Supper's Ready' tot beste prog-rock nummer werd gebombardeerd. Zelf heb ik 'Dogs' van Pink Floyd en 'Awaken' van Yes als prog-rock hoogtepunten. Die nummers zijn naar mijn mening veel toegankelijker dan Supper's Ready.

Dus nog maar eens proberen. En ik moet zeggen, het valt niet bepaald tegen. Het loont de moeite er tijd in te investeren. Per keer luisteren wordt het nummer beter. Mijn waardering is inmiddels van 'aardig' via 'geweldig' naar 'grandioos' gestegen.

Nu ook de rest van het album nog eens onder de loep nemen.

4,0
Zeer grote fan van de Gabriel tijd, voornamelijk mijn Selling England (mijn lievelingsalbum, of top drie, ben ik nog niet over uit) en Nursery Cryme.
Dan zou je denken, dat album daar tussen in zou ook in mijn straatje moeten liggen. Maar helaas, het heeft me nooit gegrepen. De laatste 2 nummers draai ik met veel plezier, maar de vier daarvoor vind niet heel goed.

Dit leidt er toe dat Foxtrot ergens op nr. 7 van mijn favorieten beland van Genesis.
1. Sellling England by the Pound
2. Duke
3. Nursery Cryme
4. Wind and Wuthering
5. We can't dance
6. Lamb
7. Foxtrot

Al om al is het toch ook een geweldige band die door de jaren heen pracht heeft uitgebracht. Mocht je de Phil periode toch minder waarderen zou ik aanraden om Duke en WCD een aantal keer van begin tot eind te luisteren.

avatar van FrodoK
4,0
Ik vind Watcher toch eigenlijk ook wel enorm goed, hoor!

5,0
@Toobz: twee vreemde eenden in jouw top 7: Duke en We can't dance.

avatar van Barney Rubble
4,5
FrodoK schreef:
Ik vind Watcher toch eigenlijk ook wel enorm goed, hoor!


Er zijn dagen waar ik Can-Utility and the Coastliners als beste nummervan Genesis zou aanmerken. Supper's Ready vind ik grappig genoeg steeds meer de mindere broeder van het album. Mooi, maar wel ietwat een lappendeken.

5,0
kan een eind met je meegaan, Barney....

5,0
ja , toch "raar" dat dit album niet door iedereen zo goed word ontvangen. Voor mij was dit het de 1ste plaat met PG die ik kocht. Ik was als jong kereltje al aardig onder de indruk van de PC platen Duke en and then there where three. Maar dit was iets totaal nieuws voor mij en tot op heden nog altijd even boeiend !

avatar van vigil
4,5
TONYLUNA schreef:
ja , toch "raar" dat dit album niet door iedereen zo goed word ontvangen.

bijna 500 stemmen met een gemiddelde van 4,12* dus dat valt op zich wel mee toch (sterker nog)? Diegene die hier zegt dat dit album hem niet zo greep in vergelijk met andere early Genesis albums geeft nog altijd een 4*

5,0
vigil schreef:
(quote)

bijna 500 stemmen met een gemiddelde van 4,12* dus dat valt op zich wel mee toch (sterker nog)? Diegene die hier zegt dat dit album hem niet zo greep in vergelijk met andere early Genesis albums geeft nog altijd een 4*


Hi Hi ... ja je hebt gelijk ...misschien vergroot ik alles wat teveel uit.

avatar van vanwijk
5,0
ToobZ schreef:
Zeer grote fan van de Gabriel tijd, voornamelijk mijn Selling England (mijn lievelingsalbum, of top drie, ben ik nog niet over uit) en Nursery Cryme.
Dan zou je denken, dat album daar tussen in zou ook in mijn straatje moeten liggen. Maar helaas, het heeft me nooit gegrepen. De laatste 2 nummers draai ik met veel plezier, maar de vier daarvoor vind niet heel goed.

Dit leidt er toe dat Foxtrot ergens op nr. 7 van mijn favorieten beland van Genesis.
1. Sellling England by the Pound
2. Duke
3. Nursery Cryme
4. Wind and Wuthering
5. We can't dance
6. Lamb
7. Foxtrot

Al om al is het toch ook een geweldige band die door de jaren heen pracht heeft uitgebracht. Mocht je de Phil periode toch minder waarderen zou ik aanraden om Duke en WCD een aantal keer van begin tot eind te luisteren.


Inderdaad een geweldige band! En mooi dat Duke zo hoog in je ranking staat, kan ik me helemaal in vinden.

4,0
Neal Peart schreef:
@Toobz: twee vreemde eenden in jouw top 7: Duke en We can't dance.


Prachtige albums, Duke is een echt album-album. Helemaal van begin tot eind is het som der delen meer dan de individuele nummers. M.n. de Duke suite is tof (van cul-du-sac tot het laatste nummer).
WCD heeft paar mindere nummers (i can't dance, Jesus je knows me,), maar de rest luistert goed weg. Dreaming while you sleep is gewoon een goed staaltje prog met een pop-sausje, terwijl Since you've been gone, 1 van hun betere ballads is.

Heeft even geduurd voordat ik de Phil-jaren heb leren waarderen, het beeld van skyradio heeft me te lang achtervolgt. Maar het is gewoon best goed allemaal.

Neemt niet weg dat the cinema show mijn meest beluisterde nummer van vorig jaar was. Toevallig wel de Seconds out versie omdat de keyboardsolo daar net wat beter is. Maar afgelopen tijd staat In Top Deep op 1 op m'n Spotify rotatie lijst.

5,0
het is maar goed dat smaken verschillen, beste ToobZ.

avatar van Queebus
4,5
Op dit derde album van Genesis worden alle beloften ineens ingelost. Geweldige nummers, fantastische en gedreven muzikanten. Vind met name Steve Hackett nog steeds een wat ondergewaardeerde gitarist. Voor Eddie van Halen faam maakte met de two hand tapping deed Steve het al.

Watcher Of The Skies en Supper's Ready zijn de uitblinkers. Zowieso erg knap om lange nummers te schrijven die de volledige speeltijd de aandacht vasthouden. De mellotron van Tony Banks geeft een geweldige meerwaarde aan de nummers. Een album met eeuwigheidswaarde en een voorbode op nog heel veel meer fraais.

avatar van BoyOnHeavenHill
5,0
Dit is niet hun derde maar hun vierde album, Queebus, want hoewel de dromerige pop van From Genesis to Revelation nogal afwijkt van het latere werk hoort die debuutplaat er toch echt ook bij.

avatar van Queebus
4,5
BoyOnHeavenHill schreef:
Dit is niet hun derde maar hun vierde album, Queebus, want hoewel de dromerige pop van From Genesis to Revelation nogal afwijkt van het latere werk hoort die debuutplaat er toch echt ook bij.


Dat klopt helemaal. Alleen ging ik uit van de reeks FGTR-Trespass-Foxtrot. Was ik Nursery Crime helemaal vergeten, oeps!

avatar van BoyOnHeavenHill
5,0
Nog erger!

avatar van ABDrums
5,0
geplaatst:
Op 6 oktober 1972, 18.086 dagen geleden, slingerde Genesis haar vierde studioalbum de wereld in. Na het weifelende debuut, het nog zoekende (maar wel erg mooie) Trespass en de eerste klassieker genaamd Nursery Crime, is hier nummer vier in de reeks. Waar voor anderen een album als Selling England By The Pound of The Lamb Lies Down On Broadway het hoogtepunt is van de carrière van Genesis, is dat voor mij het album dat vaak als nummer drie wordt genoemd in het rijtje van de klassiekers. Sterker nog, dit album is één van mijn favoriete platen allertijden: Foxtrot.

Watcher of the Skies vangt aan met een aanzwellende mellotronlijn, die als introductie dient voor een buitenstaander die een lege aarde treft bij aankomst. Het is lastig om dit intro te beschrijven. Bij mij komen termen als koninklijk, of zelfs keizerlijk aan de orde (ik ben een beelddenker, dus ik stel me meteen de aanvang van een soort keizerlijk buitenaards creatuur aan die met deze vorstelijke mellotron begroet wordt: 'behold, our majesty!'). De eerste woorden van Gabriel op Foxtrot geven hierbij meteen aan waar het in Watcher of the Skies over gaat:

Watcher of the skies, watcher of all
His is a world alone, no world is his own
He whom life can no longer surprise
Raising his eyes, beholds a planet unknown

Gabriel schept hier een soort alwetend creatuur dat zich het hele universum toe-eigent ('His world is a world alone, no world is his own' en 'he whom life can no longer surprise').

Vervolgens laat de ritmesectie Collins-Rutherford horen wat ze in huis hebben met een geweldige groove (waar de mellotron nog steeds zo 'koninklijk' overheen bungelt). De song is druk, welhaast nerveus (met de tekst erbij is dat natuurlijk logisch, aangezien er potverdorie wel wat gebeurd is: de mens is niet meer, en ons buitenaards hoofdpersoon vraagt zich af hoe dat kan!), maar er zit zoveel dynamiek in de stukken die elkaar afwisselen: hard - zacht, druk - rustig en nerveus - kalm wisselen elkaar moeiteloos af zonder dat het geforceerd of gemaakt klinkt.

Na Watcher of the Skies pakt Genesis verder uit met het rustigere Time Table. Als geschiedenisstudent / aanstormend historicus word ik heel blij van deze song, aangezien Gabriel hier naar mijn mening probeert ons als mensheid aan te sporen beter na te denken over het verleden. In principe zegt hij: 'ja, het tijdperk van koningen en ridders is voorbij, maar dat betekent niet dat wij moeten denken dat wij op de één of andere manier veel beter zijn dan dat zij toentertijd waren'. Hier zit bijna een soort darwinistische gedachte achter die Gabriel hier bekritiseerd, maar dan niet op basis van ras, maar op basis van een vergelijking met mensen van andere tijden van weleer:

Why, why can we never be sure till we die
Or have killed for an answer
Why, why do we suffer each race to believe
That no race has been grander
It seems because through time and space
Though names may change each face retains the mask it wore

'It seems because through time and space, though names may change each face retains the mask it wore' illustreert de moralistische boodschap eigenlijk perfect: ieder mens door de geschiedenis heen heeft een eigen perceptie op de tijd daar voorafgaand (humanisten keken bijvoorbeeld met minachting naar de 'middeleeuwen') en op de toekomst, maar uiteindelijk zijn we in de kern allemaal gelijk en proberen we er het beste van te maken met de mogelijkheden die we hebben. Deze boodschap laat zien dat inlevingsvermogen, zowel in de hedendaagse tijd jegens elkaar, maar ook het inleven in hoe mensen vroeger leefden, essentieel is.

Get Em' Out By Friday is mijn minst favoriete song van de plaat. Dit is niet omdat het niet een goede compositie is, maar omdat je voor de manier waarop Gabriel de karakters (op z'n gabriëliaans) naar voren brengt in een bepaalde stemming moet zitten. Je moet kortom zin hebben om dit nummer ten volste te kunnen waarderen. Het dynamische aspect dat ik eerder benoemde bij Watcher of the Skies speelt op Get Em' Out By Friday een nog grotere rol en wordt hier nog beter uitgevoerd. Het is een waar sonisch rollercoaster, en wanneer je er eenmaal in zit voel je ook mee met die arme mensen die (onterecht) hun huis uitgezet worden.

Het thema van dit nummer is tegelijkertijd ook een sneer van Gabriel naar het wettelijk gezag en speelt zelfs in onze huidige tijd nog een grote rol van betekenis. Denk bijvoorbeeld aan de recente toeslagenaffaire: mensen die onterecht al hun bezittingen kwijt raken, terwijl zij daar zelfs niks aan konden doen. Kortom: Get Em' Out By Friday bevat een kritische boodschap en heeft mede daardoor de tand des tijds doorstaan.

Can-Utility and the Coastliners is, naast Time Table, ook een nummer waar mijn geschiedkundige hart sneller van gaat kloppen. Het vertelt het verhaal van koning Knoet, die als prins van Denemarken voor een periode koning van (een deel van) Engeland werd, en later ook nog werd gekroond tot koning van Denemarken. Over deze koning Knoet heerst een bekende legende: volgens de legende beval Knoet aan de golven zich terug te trekken. Er zijn twee versies van deze legende bekend, waarbij de ene versie beweert dat Knoet dit deed om af te zijn van de hielenlikkerij van zijn hofhouding, terwijl de andere versie beweert dat Knoet werkelijk dacht de golven te kunnen bevelen zich terug te trekken. Het geniale van de teksten (van Hackett deze keer), is dat beide versies van deze legende in Can-Utility and the Coastliners aan bod komen:

Versie 1:

They told of one who tired of all
Singing "Praise him, praise him"
"We heed not flatterers" he cried
"By our command
Waters retreat
Show my power
Halt at my feet"
But the cause was lost, now cold winds
Blow

Versie 2:

"Nothing can
My peace destroy
As long as none smile"

More opened ears
And opened eyes
And soon they dared to laugh

See a little man with his face turning red
Though his story's often told you can tell he's dead

Vooral het middenstuk, dat duurt tot de solo van Banks, vind ik te gek: je waant je in spanning af wat er gaat gebeuren. Zullen de golven zich terugtrekken of niet? In het laatste deel van het nummer komt de tweede versie van het verhaal van Knoet aan bod. Het briljante vind ik hier dat de muziek hier heel goed matcht met wat Gabriel in zijn tekst naar voren brengt: het joviale, humoristische en vrolijke van de muziek weerspiegelt de volgelingen van Knoet die zich een breuk lachen om hun koning die probeert de zee te temmen. Meesterlijk hoe Genesis zich dit verhaal eigen maakt.

Op het korte Horizons mag Hackett zijn klasse laten zien door middel van een meeslepend solostukje, dat als opmaat dient naar de afsluiter van Foxtrot. Toen ik Mood for a Day van Yes laatst hoorde, waarin Steve Howe eenzelfde soort compositie laat horen, dacht ik meteen aan Hacketts Horizon. Waar ik bij Howe het idee kreeg dat het meer ging om een show-off (die ook nog eens te lang duurde), krijg ik bij Horizon het idee dat dit echt dient als een heel natuurlijke opmaat naar Supper's Ready. Daarnaast is Horizon niet te lang, zoals Mood for a Day wel is, wat maakt dat het niet snel verveelt om naar te luisteren.

Na vijf geweldige, meeslepende composities zou je bijna denken dat het niet beter kan. Dan is daar echter Supper's Ready, het magnum opus van de band, het beste dat Genesis ooit zou uitbrengen en tevens mijn favoriete nummer aller tijden. Na zo'n lange recensie als deze kan Supper's Ready er ook nog wel bij zou je denken, maar uit respect voor de grootsheid van deze song en wetende dat het me toch niet lukt het nummer onder woorden te brengen, laat ik Supper's Ready aan mijn toetsenbord voorbij gaan. Supper's Ready is een nummer dat beter niet gerecenseerd en geanalyseerd kan worden, maar één waar je je ogen moet laten dichtvallen en 23 minuten lang moet genieten van Peter Gabriel, Phil Collins, Mike Rutherford, Steve Hackett en Tony Banks.

Foxtrot is een meesterwerk en staat niet voor niets bovenaan in mijn top 10. Het is een plaat die onovertroffen is in haar schoonheid, thematiek, moralistisch-filosofische boodschappen en meeslepende songs. Foxtrot koester ik en zal altijd een speciaal plaatsje in mijn hart blijven bezitten. Ik zet Watcher of the Skies nog maar eens op, en zie dat een buitenaards figuur op keizerlijke wijze zijn entree maakt in mijn gedachten...

avatar van FrodoK
4,0
geplaatst:
Leuk dat een zo jong iemand zo kan genieten van muziek die allang niet meer 'cool' is

avatar van echoes
5,0
geplaatst:
8 Mei volgend jaar speelt Hackett deze briljante plaat integraal in Tivoli, Utrecht!

avatar van Gyzzz
3,0
Ik beluisterde dit album voor het RYM top-250 review topic – anno augustus 2022 was dit RYM #240

Aan Genesis had ik me buiten een los nummer hier en daar op de achtergrond nooit eerder gewaagd omdat het in mijn nergens-op-gebaseerde beeld gedateerde muziek zou zijn. Een aantal beluisteringen van Foxtrot later kan ik daar onmogelijk nog achter staan – de muziek is voor mijn gevoel juist verrassend tijdloos. Dat zit hem vooral in het originele en behoorlijk op zichzelf staande gebruik van instrumenten waaronder het speelse orgel dat een heel ruimtelijk geluid opspant en tegelijk de vaart erin houdt. Ook de piano creeert hier een heel weids geluid, waar de sterke en weidse productie zeker ook aan bijdraagt.

De dynamiek en het mooie geluid trekken me hier herhaaldelijk naartoe. Er wordt mooi gespeeld met contrasten en aan de klankkleur lijkt veel aandacht besteed. De muziek zit heel vol met instrumenten en geluid maar klinkt niet dichtgesmeerd – alles heeft zijn heldere plaats in de tijd en in de mix. Dat komt niet in de laatste plaats door de instrumenten, waaronder de fluit. De zang van Peter Gabriel staat me echter tegen: buiten zijn zeikerige, lelijke stem, brengt hij bijna alles met zoveel pathos en dramatiek dat ik niet word meegenomen maar juist vervreemd raak van zijn voordracht. Als een opa die zijn kinderen op schoot een o-zo-spannend verhaal vertelt klinkt hij hier op 22-jarige leeftijd (???) als een 70-jarige die is begonnen te praten en van geen ophouden meer weet. Eigenlijk vind ik de beste stukken van dit album vrijwel zonder uitzondering de passages waar hij zijn mond houdt. De grootse dramatiek die hij aan de dag legt trek ik alleen met een flinke dosis zelfspot of in ieder geval een zekere knipoog, zoals bijvoorbeeld een David Bowie of Tom Waits dat zo goed doet.

Ik zal er ongetwijfeld geen barst van begrepen hebben als ik miniatuurtje ‘Horizons’ de mooiste track van het stel vind. Giga-epos ‘Supper’s Ready’ daarentegen geeft me het gevoel dat vooraf is uitgedacht om een ‘episch monument’ van 20+ minuten te maken terwijl het nummer daar helemaal niet sterker van wordt. Ook het potsierlijke spel en sound van de gitaar rond 8 minuten vind ik ronduit absurde edelkitsch. Binnen deze suite kan ik genieten van losse passages, zoals tussen 2:00 en 4:00, die me aanvoelen als een vroege voorloper van neo-folk als Current 93. Maar die ook aan elkaar gelijmd worden door Gabriel die met zijn grote gebaren op zo’n voetstuk worden verheven. Het maakt dat ik bij momenten enorm opleef en de sound erg kan waarderen, maar met het grotere geheel niet zoveel kan.

Ruime 3*

avatar van Jake Bugg
4,0
Het derde album na Trespass en Nursery Cryme waarvoor ik tijd heb vrijgemaakt in mijn Genesis-ontdekking.

Hoewel ik het opnieuw een zeer goed album vind waar eigenlijk geen zwakke momenten tussenzitten, voel ik niet dezelfde emotionele verbondenheid zoals ik ervaar bij Nursery Cryme.
Het klinkt gefragmenteerder, ik hoor sublieme stukjes passeren maar tegelijk raken andere stukken me heel wat minder in hetzelfde nummer.
Supper's Ready is daar dan het perfecte voorbeeld voor. Er zijn stukken die echt binnenkomen, maar tegelijk zijn er stukken die eigenlijk achterwege mochten blijven.

Maar de kwaliteit is er wel en ik kan het album ook zeker 3,5* geven.

Op naar Selling England by the Pound, het album dat ik ooit eens heb proberen te beluisteren en geen klik mee kreeg, meteen de reden waarom ik Genesis zo lang heb laten liggen.
Met de huidige bagage van de vorige albums op zak ben ik zeer benieuwd wat het album nu met me gaat doen.

avatar van ABDrums
5,0
Geef dit album zeker eens meer de tijd om te laten rijpen. Bij mij duurde het ook een poosje, maar na verloop van tijd blijft dit album continue groeien. Niet opgeven!

avatar van Jake Bugg
4,0
En ik verhoog hem nu toch alvast naar 4*. Een nieuwe luisterbeurt na enkele dagen heeft geholpen.
Dat 'riedeltje' in Time Table is zo mooi btw.

Gast
geplaatst: vandaag om 13:31 uur

geplaatst: vandaag om 13:31 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.