Alcest - Écailles de Lune (2010)
mijn stem
121 stemmen
0
geplaatst: 11 maart 2010, 14:29 uur
Nieuwe Alcest dus! De verwachtingen waren bij ondergetekende toch wel erg hoog na het schitterende debuut Souvenirs d'un Autre Monde, wat (tot dusver) het enige album is dat ik meteen op 5* heb durven gooien. Hoewel het zo'n vaart niet zal lopen met Écailles de Lune, heeft Neige wel een erg goede plaat afgeleverd die een duidelijke progressie toont.
Voor wie Alcest niet kent: het is éénmansproject van de Fransman Natan LeBon, die onder het pseudoniem Neige een verleden heeft in de black metal scene. Het debuut Souvenirs kostte hem zo'n zeven jaar om te maken, en bracht een soort mix van shoegaze en black metal. Ook op dit album speelt Neige alle gitaren, en hij neemt ditmaal ook alle zang voor zijn rekening (helaas dus geen Audrey Sylvain). Voor de drums zijn deze keer wel de diensten ingeroepen van ene Winterhalter, wat zich manifesteert in een zeldzame fill en een iets krachtigere speelstijl. Instrumentaal blijft Alcest voluit de kaart van de esoterie trekken, met als centraal thema water. Dit heeft zich vertaald in een veranderde gitaarklank. De rustige stukken zitten onder de flanger effectjes, terwijl de harde iets koeler en bijtender uit de hoek komen. Vooral de zachte stukken vind ik op dit album uitstekend klinken, uitermate sfeervol allemaal. Wat verder opvalt is dat Neige meer variatie in de melodieën heeft gebracht, zowel instrumentaal als qua zang zitten er wat franjes verstopt. Verder is Neige - naar mijn mening, en sommigen zullen zeker het omgekeerde vinden - erin geslaagd om niet gewoon een Souvenirs d'un Autre Monde 2 te maken. Écailles de Lune is een andere plaat, met een ander sfeer, andere muziek, maar een ontegensprekelijk Alcestgevoel. Alleen al daarvoor: hulde!
Écailles de Lune (Part I) begint prachtig met de genoemde waterige gitaarklank en een klassieke shoegaze riff. Neige gebruikt hier weer zijn dromerige meerlagige zang waaruit de tekst bijna niet te ontcijferen is. Muzikaal sluit het dicht aan bij het debuut, met dit verschil dat er schijnbaar drie minuutjes aan het nummer gebreid zijn die ontbraken bij Souvenirs. Bij Souvenirs las je vaak dat mensen de kritiek gaven dat de muziek teveel voortkabbelde, dat er een gebrek aan richting was. Dat heeft Neige blijkbaar gelezen, want als het nummer even lijkt te eindigen na zes minuten komt er een prachtige rustige passage opzetten waarna de muziek plots openbarst, ditmaal met wat blastbeats eronder. Sommigen zullen dit nodeloze herhaling vinden, maar de meesten zullen dit ervaren als een duidelijke climax. Écailles de Lune (Part II) begint zo mogelijk met een nog mooiere riff, waarna hetzelfde stramien wordt gevolgd van de plotselinge uitbarsting. Deze keer wel geen dromerige zang, wel ijskoude black metal zang. Meer variatie, maar ik hoor hem toch veel liever normaal zingen. Halfweg komt die cleane zang gelukkig weer even kijken, en het nummer leeft dan helemaal op, met een adembenemende, rustige outro.
Percées de Lumière kenden we al van de split met Les Discrets. Een iets hoger tempo, leuke riff, en dan komen de harsh vocals het even verpesten. Het hoogtepunt ligt iets over halfweg; tribal drums onder mooi tokkelwerk, echt een prachtig stukje muziek dat veel te snel plaats moet maken voor meer harde zang. Al bij al een minder nummer, beetje verrassend dat Neige dit koos voor de split. Abysses is een filler, maar wel een uitstekende. Het doet me denken aan die aquaria waar je onder het water kan doorlopen - wat ik trouwens schitterend vind. Op de bodem van de oceaan, ijskoud water met een erg donkere, blauwe schijn; die sfeer roept het nummer bij mij op. Iets volkomen anders dan met Solar Song, een traag nummer met etherische zang dat doet denken aan de vrolijkere nummers op Nowhere. Een verrassend nummer na Abysses, een beetje misplaatst. En dan de afsluiter, Sur L'Océan Couleur De Fer. Prachtige titel weer, en erg passend bij de muziek. Eigenlijk is dit nummer het soort muziek waarop ik had gehoopt voor dit album, al besefte ik dat pas na het beluisteren ervan. Rustig, ingetogen maar betoverend meeslepend, epiek in alle sereniteit. Zonder twijfel het beste nummer van het album.
Om tot een eindoordeel te komen is het een beetje afwegen. Neige heeft een geslaagd thema album gemaakt, dat her en der boven Souvenirs weet uit te pieken. Helaas heeft hij geopteerd voor harsh vocals om voor de afwisseling te zorgen, en niet voor die hemelse vrouwelijke zang van Audrey. Kwestie van smaak, maar het weerhoudt me er voorlopig wel van om de volle lap te geven. Fans van Souvenirs hoeven echter geen angst te hebben, met Écailles de Lune hebben ze een nieuwe dosis Alcest die geen flauwe herkauwing is van het debuut, maar eerder een nieuwe invulling aan dezelfde filosofie.
Voor wie Alcest niet kent: het is éénmansproject van de Fransman Natan LeBon, die onder het pseudoniem Neige een verleden heeft in de black metal scene. Het debuut Souvenirs kostte hem zo'n zeven jaar om te maken, en bracht een soort mix van shoegaze en black metal. Ook op dit album speelt Neige alle gitaren, en hij neemt ditmaal ook alle zang voor zijn rekening (helaas dus geen Audrey Sylvain). Voor de drums zijn deze keer wel de diensten ingeroepen van ene Winterhalter, wat zich manifesteert in een zeldzame fill en een iets krachtigere speelstijl. Instrumentaal blijft Alcest voluit de kaart van de esoterie trekken, met als centraal thema water. Dit heeft zich vertaald in een veranderde gitaarklank. De rustige stukken zitten onder de flanger effectjes, terwijl de harde iets koeler en bijtender uit de hoek komen. Vooral de zachte stukken vind ik op dit album uitstekend klinken, uitermate sfeervol allemaal. Wat verder opvalt is dat Neige meer variatie in de melodieën heeft gebracht, zowel instrumentaal als qua zang zitten er wat franjes verstopt. Verder is Neige - naar mijn mening, en sommigen zullen zeker het omgekeerde vinden - erin geslaagd om niet gewoon een Souvenirs d'un Autre Monde 2 te maken. Écailles de Lune is een andere plaat, met een ander sfeer, andere muziek, maar een ontegensprekelijk Alcestgevoel. Alleen al daarvoor: hulde!
Écailles de Lune (Part I) begint prachtig met de genoemde waterige gitaarklank en een klassieke shoegaze riff. Neige gebruikt hier weer zijn dromerige meerlagige zang waaruit de tekst bijna niet te ontcijferen is. Muzikaal sluit het dicht aan bij het debuut, met dit verschil dat er schijnbaar drie minuutjes aan het nummer gebreid zijn die ontbraken bij Souvenirs. Bij Souvenirs las je vaak dat mensen de kritiek gaven dat de muziek teveel voortkabbelde, dat er een gebrek aan richting was. Dat heeft Neige blijkbaar gelezen, want als het nummer even lijkt te eindigen na zes minuten komt er een prachtige rustige passage opzetten waarna de muziek plots openbarst, ditmaal met wat blastbeats eronder. Sommigen zullen dit nodeloze herhaling vinden, maar de meesten zullen dit ervaren als een duidelijke climax. Écailles de Lune (Part II) begint zo mogelijk met een nog mooiere riff, waarna hetzelfde stramien wordt gevolgd van de plotselinge uitbarsting. Deze keer wel geen dromerige zang, wel ijskoude black metal zang. Meer variatie, maar ik hoor hem toch veel liever normaal zingen. Halfweg komt die cleane zang gelukkig weer even kijken, en het nummer leeft dan helemaal op, met een adembenemende, rustige outro.
Percées de Lumière kenden we al van de split met Les Discrets. Een iets hoger tempo, leuke riff, en dan komen de harsh vocals het even verpesten. Het hoogtepunt ligt iets over halfweg; tribal drums onder mooi tokkelwerk, echt een prachtig stukje muziek dat veel te snel plaats moet maken voor meer harde zang. Al bij al een minder nummer, beetje verrassend dat Neige dit koos voor de split. Abysses is een filler, maar wel een uitstekende. Het doet me denken aan die aquaria waar je onder het water kan doorlopen - wat ik trouwens schitterend vind. Op de bodem van de oceaan, ijskoud water met een erg donkere, blauwe schijn; die sfeer roept het nummer bij mij op. Iets volkomen anders dan met Solar Song, een traag nummer met etherische zang dat doet denken aan de vrolijkere nummers op Nowhere. Een verrassend nummer na Abysses, een beetje misplaatst. En dan de afsluiter, Sur L'Océan Couleur De Fer. Prachtige titel weer, en erg passend bij de muziek. Eigenlijk is dit nummer het soort muziek waarop ik had gehoopt voor dit album, al besefte ik dat pas na het beluisteren ervan. Rustig, ingetogen maar betoverend meeslepend, epiek in alle sereniteit. Zonder twijfel het beste nummer van het album.
Om tot een eindoordeel te komen is het een beetje afwegen. Neige heeft een geslaagd thema album gemaakt, dat her en der boven Souvenirs weet uit te pieken. Helaas heeft hij geopteerd voor harsh vocals om voor de afwisseling te zorgen, en niet voor die hemelse vrouwelijke zang van Audrey. Kwestie van smaak, maar het weerhoudt me er voorlopig wel van om de volle lap te geven. Fans van Souvenirs hoeven echter geen angst te hebben, met Écailles de Lune hebben ze een nieuwe dosis Alcest die geen flauwe herkauwing is van het debuut, maar eerder een nieuwe invulling aan dezelfde filosofie.
1
geplaatst: 31 maart 2010, 13:59 uur
Dat geklaag over Neige's krijs, ik vind het zonde. Sterker nog, hij heeft voor mij een van de mooiste black metal songs ooit geschreven: YouTube - Mortifera - Ciel Brouillé ..
Klein kritiekpuntje dus misschien dat zijn krijs hier wat te vlak is, bij de nummers die hij voor Mortifera zong (een stuk of 3) kwam het echt uit zijn tenen.
Om maar te beginnen dat deze plaat veel afwisselender is, maar dat zei Gajargon ook al. Hij zei zoveel, mooie recensie. Deze plaat is soms minder dromerig, waar het tempo er lekker wordt opgegooid. Fijn. Zelfs het punt van de productie is al vermeld. Waar Souvenirs nog duidelijk in de 'brakke' Black hoek zat en heel aards klonk, klinkt deze plaat vaak heel onwerkelijk. Een grote bak echo over het geheel heen, waardoor alles of veel scherper of veel dromeriger klinkt.
Er zit ook wel een bepaald contrast in de plaat. Houden de eerste drie nummers je nog goed wakker, dan behoren de nummers na het intro tot het dromerigste werk wat Alcest heeft gemaakt. Nog meer galm, nog meer engelenzang, nog meer zweven.
Toch Neige werd (misschien onterecht) gezien asls een vernieuwer in de (Black) Metal. eerst neemt hij een Black plaat op met cleane vocalen, vervolgens hebben we Amesoeurs, waar black metal hand in hand gaat met post punk en vrouwelijke vocalen.........en nu dit. Ja wat eigenlijk? Ik heb Neige tot nu toe alleen nog maar verassende stappen VOORUIT zien maken, maar dit is toch een beetje consolidatie in een hoekje wat hij zelf heeft opgericht, zonder met wat echt verrassends te komen deze keer.
Is dat erg? Nee! Echter hij is in het begin zo verassend bezig geweest, dat ik en meer mensen met mij gewoon meer verwachten. Mijn fout, Neige doet zijn ding en voelt niet de verantwoordelijkheid voor vernieuwing. Ook voelt hij niet de drang om zijn krijs weg te laten, omdat mensen dat nu eenmaal mooier vinden. Goed zo!
Lastig, de afwisseling op deze plaat zorgt ervoor dat ik dit haast gelijk stel aan Souvenirs en op sommige gebieden zelfs boeiender vind. Ik had alleen wat meer verwacht. Eenmaal daar overheen, staat die 5* er misschien wel binnenkort.
Lantlos dit jaar, een Duits bandje waar Neige de vocals gaat doen. Hou dat in de gaten!
Klein kritiekpuntje dus misschien dat zijn krijs hier wat te vlak is, bij de nummers die hij voor Mortifera zong (een stuk of 3) kwam het echt uit zijn tenen.
Om maar te beginnen dat deze plaat veel afwisselender is, maar dat zei Gajargon ook al. Hij zei zoveel, mooie recensie. Deze plaat is soms minder dromerig, waar het tempo er lekker wordt opgegooid. Fijn. Zelfs het punt van de productie is al vermeld. Waar Souvenirs nog duidelijk in de 'brakke' Black hoek zat en heel aards klonk, klinkt deze plaat vaak heel onwerkelijk. Een grote bak echo over het geheel heen, waardoor alles of veel scherper of veel dromeriger klinkt.
Er zit ook wel een bepaald contrast in de plaat. Houden de eerste drie nummers je nog goed wakker, dan behoren de nummers na het intro tot het dromerigste werk wat Alcest heeft gemaakt. Nog meer galm, nog meer engelenzang, nog meer zweven.
Toch Neige werd (misschien onterecht) gezien asls een vernieuwer in de (Black) Metal. eerst neemt hij een Black plaat op met cleane vocalen, vervolgens hebben we Amesoeurs, waar black metal hand in hand gaat met post punk en vrouwelijke vocalen.........en nu dit. Ja wat eigenlijk? Ik heb Neige tot nu toe alleen nog maar verassende stappen VOORUIT zien maken, maar dit is toch een beetje consolidatie in een hoekje wat hij zelf heeft opgericht, zonder met wat echt verrassends te komen deze keer.
Is dat erg? Nee! Echter hij is in het begin zo verassend bezig geweest, dat ik en meer mensen met mij gewoon meer verwachten. Mijn fout, Neige doet zijn ding en voelt niet de verantwoordelijkheid voor vernieuwing. Ook voelt hij niet de drang om zijn krijs weg te laten, omdat mensen dat nu eenmaal mooier vinden. Goed zo!
Lastig, de afwisseling op deze plaat zorgt ervoor dat ik dit haast gelijk stel aan Souvenirs en op sommige gebieden zelfs boeiender vind. Ik had alleen wat meer verwacht. Eenmaal daar overheen, staat die 5* er misschien wel binnenkort.
Lantlos dit jaar, een Duits bandje waar Neige de vocals gaat doen. Hou dat in de gaten!
0
geplaatst: 8 april 2010, 16:55 uur
Deze plaat heb ik toch meerdere keren moeten beluisteren om er de schoonheid van in te zien. Na een eerste beluistering concludeerde ik dat het wel meer dan een voldoende verdiende, maar er was toch iets, ik voelde aan dat meerdere luisterbeurten me misschien wel tot meer luisterplezier en ook een hogere score zouden bewegen. En nu, na de tigste beluistering van dit album, ben ik blij dat ik m'n gevoel ben gevolgd.
'Écailles de Lune' is geen makkelijke plaat, vind ik. Het duurt wel eventjes (bij mij althans) om de kwaliteit hiervan in te zien, maar eens dat gebeurd is, dan ben je ook gelijk verkocht. Dit soort platen kan ik wel blijven draaien, en dat heb ik niet zo gauw bij 'metal'-platen.
Wat ik zo knap vind aan deze plaat, is de naadloze overgang van rustig naar hard, van ingetogenheid naar bruut geweld. Een perfect voorbeeld daarvan is toch wel de eerste track (hoe die naar het einde toe openbreekt, geweldig!).
Met de vocalen heb ik eigenlijk geen moeite, ik vind ze net heel goed passen bij de sfeer van dit album, zoals in 'Écailles de Lune (Part II)'.
‘Percées de Lumière’ kan niet tippen aan de eerste twee songs, maar dat is zeker geen schande, aangezien dat gewoon fantastische nummers zijn in mijn ogen. Het is zeker geen slecht nummer, kent een degelijke opbouw, maar de spanning van de eerste twee nummers vind ik hier niet helemaal in terug. Vier minuten ver (à peu près) in deze song hoor ik wel een erg goeie riff. Zoals ik al zei, kwalitatief allemaal erg goed.
‘Abysses is een meer dan treffend tussenstuk, en ik moet Gajarigon gelijk geven, het doet wel denken aan van die aquaria. Op naar de volgende song!
Dat is ‘Solar Song’, en mocht iemand me dit laten horen, zonder bijkomende informatie, en ik moest gokken van welke band dit is, ik zou Porcupine Tree zeggen. Althans, daar doet het me toch aan denken. Goeie song, maar wat mij betreft slechts een opstapje naar wat nog komen moet.
Afsluiter ‘Sur l’Océan Couleur de Fer’ is een pareltje. Je wordt meegesleept door die dromerige, zweverige zang en dat schijnbaar nonchalante gitaarspel. Adjectieven als ‘episch’ en ‘betoverend’, die hier al werden gebruikt, zijn terecht; dit is eigenlijk het nummer waar je de hele tijd op zit te wachten, en waar je op uiterst vakkundige wijze naartoe wordt gedreven. Na die eerste luisterbeurt was ik zeker niet onder de indruk van dit nummer, omdat het maar wat lijkt voort te kabbelen, maar nu ben ik helemaal overtuigd van de schoonheid van dit nummer, die ‘m toch vooral zit in die meeslependheid. Kortom, sluit je ogen voor een dikke acht minuten en geniet.
De hoogtepunten in dit album zitten vooraan en achteraan, de twee andere ‘volwaardige’ nummers zijn ook goed, daar niet van, maar doen me toch minder. ‘Abysses’ is ook een lekker tussendoortje. Voor mij was dit een aangename ontdekking, die ik nog vele malen met plezier zal beluisteren.
4 sterren
'Écailles de Lune' is geen makkelijke plaat, vind ik. Het duurt wel eventjes (bij mij althans) om de kwaliteit hiervan in te zien, maar eens dat gebeurd is, dan ben je ook gelijk verkocht. Dit soort platen kan ik wel blijven draaien, en dat heb ik niet zo gauw bij 'metal'-platen.
Wat ik zo knap vind aan deze plaat, is de naadloze overgang van rustig naar hard, van ingetogenheid naar bruut geweld. Een perfect voorbeeld daarvan is toch wel de eerste track (hoe die naar het einde toe openbreekt, geweldig!).
Met de vocalen heb ik eigenlijk geen moeite, ik vind ze net heel goed passen bij de sfeer van dit album, zoals in 'Écailles de Lune (Part II)'.
‘Percées de Lumière’ kan niet tippen aan de eerste twee songs, maar dat is zeker geen schande, aangezien dat gewoon fantastische nummers zijn in mijn ogen. Het is zeker geen slecht nummer, kent een degelijke opbouw, maar de spanning van de eerste twee nummers vind ik hier niet helemaal in terug. Vier minuten ver (à peu près) in deze song hoor ik wel een erg goeie riff. Zoals ik al zei, kwalitatief allemaal erg goed.
‘Abysses is een meer dan treffend tussenstuk, en ik moet Gajarigon gelijk geven, het doet wel denken aan van die aquaria. Op naar de volgende song!
Dat is ‘Solar Song’, en mocht iemand me dit laten horen, zonder bijkomende informatie, en ik moest gokken van welke band dit is, ik zou Porcupine Tree zeggen. Althans, daar doet het me toch aan denken. Goeie song, maar wat mij betreft slechts een opstapje naar wat nog komen moet.
Afsluiter ‘Sur l’Océan Couleur de Fer’ is een pareltje. Je wordt meegesleept door die dromerige, zweverige zang en dat schijnbaar nonchalante gitaarspel. Adjectieven als ‘episch’ en ‘betoverend’, die hier al werden gebruikt, zijn terecht; dit is eigenlijk het nummer waar je de hele tijd op zit te wachten, en waar je op uiterst vakkundige wijze naartoe wordt gedreven. Na die eerste luisterbeurt was ik zeker niet onder de indruk van dit nummer, omdat het maar wat lijkt voort te kabbelen, maar nu ben ik helemaal overtuigd van de schoonheid van dit nummer, die ‘m toch vooral zit in die meeslependheid. Kortom, sluit je ogen voor een dikke acht minuten en geniet.
De hoogtepunten in dit album zitten vooraan en achteraan, de twee andere ‘volwaardige’ nummers zijn ook goed, daar niet van, maar doen me toch minder. ‘Abysses’ is ook een lekker tussendoortje. Voor mij was dit een aangename ontdekking, die ik nog vele malen met plezier zal beluisteren.
4 sterren
* denotes required fields.