Type O Negative - Life Is Killing Me (2003)

2003 was in veel opzichten een bijzonder jaar. Het was het jaar van de vele festivals (ik ging toen naar Hurricane, Werchter èn Pukkelpop), het jaar waarin ik kennis maakte met een paar erg leuke meisjes en het jaar waarin de basis werd gelegd voor een aantal bijzondere vriendschappen.

Helaas waren er ook minpunten. Dit album hoort daar helaas ook bij. Ik begaf me in die tijd ook vaak met mensen die dit soort muziek wel konden waarderen. Zelf had ik de single 'I Don't Wanna Be Me' en bijbehorende commercial al veel te vaak op Kink FM gehoord en trok het dan ook slecht dat mensen in mijn omgeving deze plaat de hemel inprezen en - erger nog! - keer op keer draaiden in mijn bijzijn.

Overigens heb ik niet per se een hartgrondige hekel aan Type O, in mijn middelbare schooltijd ben ik ook wel gevallen door de romantiek van October Rust. Maar met dit stereotype gehardrock kon ik bepaald niet uit de voeten.

Hier ben ik afgehaakt met Type-O.. heb hem nog wel gekocht en vriendin heeft hem nog wel gedraaid, maar mijn aandacht was hier allang niet meer bij. Te lang blijven hangen bij het truukje..

Ik vond dit album ook een stuk minder; maar heb het exemplaar met de bonus CD waar nog wel leuk werk op staat. Toch vind ik het jammer dat je vervolgens niks meer van ze hoort. Hebben wel 2 zeer mooie albums afgeleverd in het verleden.

Nieuwe plaat toegevoegd, met de naam: Dead Again.
Te verwachten op 19 maart.

Ik vond-en vind- October Rust erg goed. Daarom, en na het zien van TON op een festival, heb ik min of meer blind deze gekocht. Maar hij kan lang niet tippen aan October Rust. Er staan wel leuke dingen op (Anesthesia bijvoorbeeld) maar het is een tamelijk monotone herhaling van ouder werk. Dezelfde grappen: abrupt afbrekende nummers, dat soort werk, 'shockerende' teksten, nou ja. Zal wel goed zijn.

RIP Peter Steele

Mijn eerste Type o Negative album was October Rust (die mijn broer eerst had gekocht, maar het niks vond en aan mij had gegeven... ik was wél om! Wist niet wat ik hoorde toen! En nog steeds). Daarna dit album en Bloody Kisses gekocht. Dit album vond ik toentertijd wat makkelijk/flauw in vergelijking met October Rust en Bloody Kisses, na pas twee keer te hebben gedraaid. Heb daarna ook nooit echt de moeite meer genomen het opnieuw op te pakken.

Sinds kort dus wel en ik ben toch wederom weer overtuigd. Ik vind de vibe, sound en vooral de stem, die het hele werk compleet maakt, van Peter Steele gewoon erg sterk en uniek. Ja ik vind nog steeds Bloody Kisses, October Rust en vooral Dead Again beter, maar deze is niet heel veel minder. *4,5/MuMe, *4,25 persoonlijk.

Eigenlijk is de koek hier voor Type O Negative wel op hier, dat betekend niet dat ze hier een slechte plaat afleveren, zeker niet. Het is een beetje een zoveelste herhaling van zetten; het verast niet meer en killer songs zoals op de voorgangers kunnen er niet meer vanaf. Opzich vormt Life is Killing Me een consistent geheel, maar worden we meer met lichte pop songs met 'zware' invulling bedeeld. De gitaar staat ver naar beneden gestemd, de distortion pedalen open.. maar de attitude mist. Gelukkig vond Type O zich hierna één keer opnieuw uit, als waardige afsluiter van een bewogen carrière.

Alleen het nummer anesthesia zou al goed genoeg zijn. Wat een opbouw en een uithalen.
Een band zoals type o negative is er maar een van.
Doom-gothic-rockish

Anesthesia is inderdaad wel het absolute hoogtepunt op dit album. Zitten veel goede nummers op, maar hier komt alles weergaloos samen!

Overigens vind ik VinAnd Sori (YT kanaal) wel interessant. Zijn christelijk, maar reviewen veel metal en in tegenstelling tot veel andere reactions (die tussendoor vaak pauzeren, zelfs na een paar seconden), luisteren ze ook eerst de hele track en geven daarna goed en diep onderbouwd hun visie/mening.

VinAnd Sori: (Type o Negative - Anesthesia Reaction)

Toevallig ken ik hun ook al haha. Ze onderbouwen ook echt goed hun mening, wel iets te lang soms lmao.
Maar tis wel grappig om hun reactie te zien op een band als deze, zeker omdat hun christenen zijn
Ken jij ook lost in vegas? Ook een aanrader qua reviewers.

Ja hun nabesprekingen zijn wel lang inderdaad en gaan vaak een andere kant op ipv op de track zelf


Lost in Vegas heb ik wel eens gezien nu ik het zie, maar ik heb nog niet veel van ze gezien.
Zal het binnenkort eens wat meer gaan checken, thanks


Voor jou heb ik ook een aanrader aangezien je Type O Negative gaaf vind zal je deze band en met name dit album wel gaaf vinden denk ik:

Woods of Ypres - Woods IV: The Green Album (2009) - MusicMeter.nl

Woods of Ypres The Green Album - YouTube

Toch zijn vin en sori wel leuk hoor haha. En het voegt ook echt iets!
Thanks voor je tip, ben benieuwd!
Ik zal m toevoegen aan mn luisterlijstje

Het was 1996 en October Rust kwam uit, het zal ergens in de herfst geweest zijn dat ik het plaatje aanschafte. De muziek paste prima bij het weerbeeld van destijds, vallende bladeren, een waterig zonnetje en de temperatuur die een stap terug deed.
Nog steeds vind ik het een degelijke plaat, het bleek tevens de laatste worp van Steele te zijn die mij boeide.
Niet dat de albums die hierna nog uitkwamen slecht waren maar het werd voor mij een herhaling van zetten, met weinig vernieuwing of verrassende details.

Steele smeert Life Is Killing Me uit over meer dan 75 minuten en dat is te lang voor het muzikaal gebodene. De keyboard klanken van Silver moeten weer voor de nodige gothic elementen zorgen en de ''treurwilgenzang'' voorzien van een ironische ondertoon, onderschrijven de gemoedstoestand van Steele destijds. Steele leed aan depressies en zijn platen met Type vormen daarvan het muzikale equivalent.
Slecht is Life Is Killing Me niet, maar het niveau van het charmante Bloody Kisses, of het met dikke gotische mist doordrenkte October Rust, wordt nergens aangetikt.