Metallica - Ride the Lightning (1984)

Escape en Trapped Under Ice fillers? Het wordt steeds gekker. Die twee nummers representeren de veelzijdigheid van Metallica reeds in 1984 en van dit album in het bijzonder. De één een noeste thrasher, de ander een melodieuze metalrack met een catchy refrein. En toch is de één noch de ander een vreemde eend in de bijt.

Inderdaad steengoeie songs die essentieel bijdragen aan het karakter van het gehele album. Ik vind het altijd wat simpel om net die nummers die niet zo bevallen dan maar af te doen als fillers. Al denk ik niet dat jij het zo bedoelt, Ferre Clabau.

Filler? Hier staat geen enkele filler op! Escape vind ik ook de minste, maar als ik het album beluister, skip ik hem ook nooit. De enige reden dat Ride the Lightning niet langer in mijn top 10 staat, is omdat ik niet meer dan één album van een artiest erin wil hebben. Hij stond voordien op #3.

Deze dijk van een plaat bevat helaas geen echte uitschieter, maar is wel integraal goed. En dat presteren maar weinig albums.

Sterker nog deze plaat bestaat alleen maar uit uitschieters, met Creeping Death, Fight Fire With Fire en The Call Of Ktulu als absolute hoogtepunten van eigenlijk op Escape na alleen maar hoogtepunten.

Staat inderdaad geen enkele opvulling op dit album. Dit is voor mij gewoon het beste album van Metallica.
Volgens mij ook het enige album van Metallica dat ik, als ik hem op leg, van begin tot eind luister.

Op dit albums staan mooi wel een aantal van Hammett zijn sterkste solo's. Dat alleen maakt dit album al erg leuk om naar te luisteren In tegenstelling tot solo's op bijvoorbeeld ...AJFA, die wel technischer maar niet noodzakelijk beter zijn (geen kritiek op justice verder, maar toch)

Creeping Death's intro is sterk te vergelijken met The Number Of The Beast van Iron Maiden. Ik luisterde toevallig de nummers (eerst die van Iron Maiden) achter elkaar en toen kwam ik daar achter.

Ja allebei met onder anderen een electrische gitaar gespeeld..

Het plectrum niet vergeten.

Luister maar de outro van Number Of The Beast en dan daarna gelijk de outro van Creeping Death achter elkaar. Die overgaan is overigens erg sterk.

Ik snap nu wel welk stukkie je bedoelt. Echt op elkaar lijken doet het niet maar het is in een zelfde vorm gedaan. Bij beide nummers zit het zowel aan het begin als aan het einde. (dadadada daaaaaa).

Ik voel een metalmix aankomen... Lijkt me leuk:)

van 4,5 naar 5*

ik ben eindelijk over het 'Trapped Under Ice en Escape zwakke nummers' gevoel heen.

Metallica's beste!

Trapped under ice vind ik juist één van de beste nummers op deze uberklassieker...

Een van de beste albums of misschien wel de beste van Metallica.
Ik kan niet kiezen tussen deze en Master of Puppets. Ze zijn allebei van dezelfde klasse.

- gvd! Ik moest hierop nog antwoorden, glads vergeten alarm -

Ik bedoelde het inderdaad niet zo, Kronos
Integendeel, Escape heeft lange tijd een ster gekregen van mij.
De tekst vind ik nog altijd magistraal.

Wat ik bedoelde, Edwynn / Guardian Of Isis / ..., is dat je duidelijk hoort dat die songs van een ander kaliber zijn dan oa. Creeping Death, The Call Of Ktulu.
Ze zijn wat simpeler, minder verrassend / origineel.
Trapped Under Ice en Fight Fire vind ik deels kinderachtig.
MAAR Metallica heeft er inderdaad goed aangedaan ze op het album te plaatsen. Het toont de veelzijdigheid en creativiteit van de band (wat toen nog aanwezig was )

Ik wil niet kinderlijk al je stellingen waar ik het niet mee eens ben, weerleggen, maar wil je dat even onderbouwen? Trapped Under Ice beschrijft de gevoelens van paniek en wanhoop bij verdrinking/onderkoeling onder water en Fight Fire with Fire is een aanklacht tegen nucleaire oorlogvoering en de (menselijke, maar primitieve) neiging van zoveel naties, wereldleiders, ... om elkaar te overtreffen, alsof het een wedstrijd is. Denk maar aan de wapenwedloop tussen de VS en de Sovjet-Unie tijdens de Koude Oorlog. De teksten tonen duidelijk de woede en frustratie van Hetfield t.a.v. dergelijke praktijken. Kan er niet echt bij dat je dat kinderlijk noemt, eerder heel herkenbare emoties zou ik zo zeggen.

Bovendien is Fight Fire With Fire een adrenaline verhogende thrasher met moddervette riffs en, eerlijk is eerlijk, beestachtig drumwerk.
Maar goed, ik ben dan ook helemaal daas van dat Bay Area spul.

@ GoI & Edwynn

Een 'protest' song mag zeker, en ook ik heb graag maatschappijkritische teksten.
Maar het ligt er in Fight Fire zo vingerdik bovenop, man. . .
Verder vind ik de tekst en de muziek hier niet mooi in dialoog gaan..
Het is een harde,ruige,stoere thrash compositie i.c.m. een tekst die mij niet echt puur lijkt=> ze is wel sterk, maar schreef Hetfield dit echt uit frustraties ?

En op een chaotisch en rommelig nummer die gaat over verdrinken zit ik ook niet echt te wachten.

Verder wil ik even zeggen dat die 'emoties' die jij vernoemt allesbehalve zeer herkenbaar zijn...
Er zijn, volgens Paul Ekman, zes basisemoties die voor iedereen herkenbaar zijn (universeel) en dat zijn: angst,afkeer,blijdschap,boosheid,verdriet,verbazing.
Alle andere gevoelens zijn complex, en dus ook zelf in te vullen en cultuurgebonden.

@Ferre,

Je bent gewoon wat uit je nek aan het kletsen. Dat je Fight Fire with Fire niet zo'n goed nummer vindt is duidelijk, maar waarom het kinderachtige thrash zou zijn niet. Dat mag je mij dus wel eens uitleggen.
Wat de tekst betreft, wie er toen in tegenstelling tot jijzelf bij was kan zich de dreiging zeker nog goed voorstellen en muzikaal geeft het nummer het geweld van een kernbomontploffing goed weer. Wat wil een mens nog meer, van 4:44 minuten metalmuziek? Toch geen psychologisch gezever over basisemoties mag ik hopen.

Daar ligt het hem allemaal aan denk ik.
Jij was erbij, voelde de angst, herkend het gevoel.
Hierdoor komt het nummer voor jou eerlijk over.
Ik was er toen nog niet, kan dus ook geen gevoels van dit onderwerp linken met het lied.
Hierdoor komt het me misschien wat 'fake' over.
Ik heb bij Metallica (ook in AndJusticeForAll) altijd het gevoel dat hun maatschappij-kritische teksten niet gemeend zijn.
Ik weet niet waarom, maar het lijkt net alsof ze enkel zoeken naar een sterk protestnummer zonder dat het echt uit het hart komt (en ze ook achter hun nummer staan.).
Hierdoor VIND IK FightFire wat vreemd overkomen, ik wil niet zeggen dat het (in het algemeen) een 'kinderachtig' nummer is.
Want dat is het niet, maar voor mij komt het zo over.
En dat is nog altijd wat telt.
Hoe ik het ervaar...

ps: 'je kletst uit je nek'?
Oh ja, ik beweer dat ik FightFire niet goed vind, terwijl ik het stiekem echt zalig vind.
En als jij je altijd direct wil aangevallen voelen, mag ik ook beginnen te praten over 'psychologische gezever' (wat er volgens mij wel toe doet, want die les beïnvloedde mijn manier van luisteren naar nummers).

Dit had geen betrekking op dat je het niet goed vindt, maar dat je het kinderachtig noemt. Intussen heb je je voorlaatste bericht aangepast zie ik. Het woord 'kinderachtig' is eruit verdwenen.

Inderdaad: was totaal verkeerd verwoord.
Wat ik dus bedoel is dat de teksten voor mij ongemeend overkomen, wat ik dan wel kinderachtig vind.
Maar weeral: eigen perseptie, zeker op vlak van muziek.

Toen Hetfield die tekst schreef was hij 21 en leefde hij in een land in koude oorlog. Ik zie niet direct wat (en waarom) er niet gemeend zou zijn. Los van de inhoud van de tekst overtuigd de muziek mij in ieder geval helemaal. En wat er aan Trapped Under Ice chaotisch en rommelig zou zijn is me ook een vraag.

Laten ik het dus inderdaad maar houden op een verschil in perceptie.

Misschien dat Ferre het door de iets mindere productie "chaotisch en rommelig" vindt?

@Ferre: Je begrijpt dus de context niet waarin het nummer werd geschreven? Tja, sorry, maar dan zijn stellingen als dat het "niet gemeend" zou zijn serieuze larie. Je ontkracht ook je eigen stellingen; uit wat je al gezegd hebt, maak ik op: "Het is niet kinderachtig, maar ik vind het kinderachtig." Ligt het probleem dan aan Fight Fire with Fire of aan jou? En om even terug te komen over de herkenbaarheid van de emoties: psychologie is geen exacte wetenschap, dus wat Paul Ekman zegt over basisemoties, kan me eigenlijk geen barst schelen.

Diepere betekenissen zoeken achter het vroege Metallica werk, vind ik eigenlijk wel wat vergezocht. Het waren kids die harde muziek wilden maken. Niets meer en niets minder. Bij knallende muziek hoort een knallende thematiek. Een nucleaire oorlog past daar perfect in.

Het is dan ook geen diepere betekenis; lees de tekst van het eerste nummer erop na en als je je geschiedenis een beetje kent, weet je direct waarover het gaat. Ze verheerlijken nucleaire oorlogen niet, maar geven er kritiek op; daarom stel ik dat het geen kinderachtig nummer is. Even lichtjes off-topic: schoolvoorbeeld van wel een kinderachtige groep is bijvoorbeeld Cannibal Corpse, die teksten over bloed, geweld, ingewanden en necrofilie verheerlijken.

Als je denkt dat dat serieus bedoeld is, heb je ook een behoorlijk steekje loszitten.

Na al deze verontwaardigde feedback ( ) toch nog maar eens het album meerdere malen opgelegd de laatste week, met natuurlijk extra aandacht voor FightFire.

De plaat blijft me natuurlijk boeien en laat een Metallica horen op hun hoogtepunt met sterk songmateriaal en mooie muzikale composities.
De variatie en de vele klassieke elementen ( dank Cliff ! ) vind ik nog steeds een grote troef voor RideTheLightning.

En nu ...
Sorry maar de opener vind ik nog steeds een minpuntje.


Het thema is natuurlijk sterk en, met de bijhorende opgezochte achtergrondinfo, aangrijpend.
Maar de directe, agressieve, onsubtiele manier waarop het gebracht wordt + de zang en het clichématige bay area thrashwerk (Allemaal EIGEN PERCEPTIE, voor mij komt het zo over) zorgt ervoor dat het in mijn oren nog steeds een 'kinderachtige' sound heeft....

Hier worden de kenmerken van de typische bay area thrash zo in de verf gezet: het snelle,agressieve spelen / de zang / 'right in your face' / ...
En dit vind ik nogal stoer overkomen, bijna .... (ik zeg het woord niet nog eens hoor ).

Maar GuardianOfIsis heeft natuurlijk gelijk: dit ligt evenveel bij mezelf dan bij het nummer.
Want velen vinden het net een kunst, eerlijk en volwassenen om rechtaan/rechtuit zo een song te brengen , ....