menu

Metallica - Ride the Lightning (1984)

mijn stem
4,15 (1161)
1161 stemmen

Verenigde Staten
Metal
Label: Megaforce

  1. Fight Fire with Fire (4:44)
  2. Ride the Lightning (6:36)
  3. For Whom the Bell Tolls (5:10)
  4. Fade to Black (6:56)
  5. Trapped Under Ice (4:03)
  6. Escape (4:23)
  7. Creeping Death (6:36)
  8. The Call of Ktulu (8:52)
  9. For Whom the Bell Tolls [Live] * (5:34)
  10. Creeping Death [Live] * (8:12)
  11. The Ecstasy of Gold [Live at the Hollywood Palladium, los Angeles, CA – March 10th, 1985} *
  12. Fight Fire with Fire [Live at the Hollywood Palladium, los Angeles, CA – March 10th, 1985} *
  13. Ride the Lightning [Live at the Hollywood Palladium, los Angeles, CA – March 10th, 1985} *
  14. Phantom Lord [Live at the Hollywood Palladium, Los Angeles, CA – March 10th, 1985} *
  15. (Anaesthesia) - Pulling Teeth [Live at the Hollywood Palladium, Los Angeles, CA – March 10th, 1985} *
  16. For Whom the Bell Tolls [Live at the Hollywood Palladium, Los Angeles, CA – March 10th, 1985} *
  17. No Remorse [Live at the Hollywood Palladium, Los Angeles, CA – March 10th, 1985} *
  18. Fade to Black [Live at the Hollywood Palladium, Los Angeles, CA – March 10th, 1985} *
  19. Seek & Destroy [Live at the Hollywood Palladium, Los Angeles, CA – March 10th, 1985} *
  20. Creeping Death [Live at the Hollywood Palladium, Los Angeles, CA – March 10th, 1985} *
  21. Am I Evil? [Live at the Hollywood Palladium, Los Angeles, CA – March 10th, 1985} *
  22. Motorbreath [Live at the Hollywood Palladium, Los Angeles, CA – March 10th, 1985} *
  23. Creeping Death [Picture Disc Version] *
  24. Am I Evil? [Picture Disc Version] *
  25. Blitzkrieg [Picture Disc Version] *
  26. Metal Forces Interview with Lars, November 1984 *
  27. WUSC Cleveland Radio Interview with Cliff and Kirk – February 1985 *
  28. Metal Madness Interview with Lars, March 1985 *
  29. Ride the Lightning [Studio Demo] *
  30. When Hell Freezes Over (The Call of Ktulu) [Studio Demo] *
  31. Creeping Death [Studio Demo] *
  32. Fight Fire with Fire [Studio Demo] *
  33. Ride the Lightning [Garage Demo] *
  34. When Hell Freezes Over (The Call of Ktulu) [Garage Demo] *
  35. Fight Fire with Fire [Garage Demo] *
  36. Ride the Lightning [Boom Box Demo] *
  37. Blitzkrieg [Rhythm Track Rough Mix] *
  38. Am I Evil? [Rhythm Track Rough Mix] *
  39. Fight Fire with Fire [Live at Kabuki Theatre, San Francisco, CA – March 15th, 1985] *
  40. Ride the Lighting [Live at Kabuki Theatre, San Francisco, CA – March 15th, 1985] *
  41. Phantom Lord [Live at Kabuki Theatre, San Francisco, CA – March 15th, 1985] *
  42. The Four Horsemen [Live at Kabuki Theatre, San Francisco, CA – March 15th, 1985] *
  43. (Anaesthesia) - Pulling Teeth [Live at Kabuki Theatre, San Francisco, CA – March 15th, 1985] *
  44. For Whom the Bell Tolls [Live at Kabuki Theatre, San Francisco, CA – March 15th, 1985] *
  45. No Remorse [Live at Kabuki Theatre, San Francisco, CA – March 15th, 1985] *
  46. Fade to Black [Live at Kabuki Theatre, San Francisco, CA – March 15th, 1985] *
  47. Creeping Death [Live at Kabuki Theatre, San Francisco, CA – March 15th, 1985] *
  48. Guitar Solo [Live at Kabuki Theatre, San Francisco, CA – March 15th, 1985] *
  49. Am I Evil? [Live at Kabuki Theatre, San Francisco, CA – March 15th, 1985] *
  50. Motorbreath [Live at Kabuki Theatre, San Francisco, CA – March 15th, 1985] *
  51. Phantom Lord [Live at the Lyceum Theatre, London, UK – December 20th, 1984] *
  52. The Four Horsemen [Live at the Lyceum Theatre, London, UK – December 20th, 1984] *
  53. (Anaesthesia) - Pulling Teeth [Live at the Lyceum Theatre, London, UK – December 20th, 1984] *
  54. For Whom the Bell Tolls [Live at the Lyceum Theatre, London, UK – December 20th, 1984] *
  55. No Remorse [Live at the Lyceum Theatre, London, UK – December 20th, 1984] *
  56. The Call of Ktulu [Live at the Lyceum Theatre, London, UK – December 20th, 1984] *
  57. Seek & Destroy [Live at the Lyceum Theatre, London, UK – December 20th, 1984] *
  58. Whiplash [Live at the Lyceum Theatre, London, UK – December 20th, 1984] *
  59. Creeping Death [Live at the Lyceum Theatre, London, UK – December 20th, 1984] *
  60. Guitar Solo [Live at the Lyceum Theatre, London, UK – December 20th, 1984] *
  61. Metal Militia [Live at the Lyceum Theatre, London, UK – December 20th, 1984] *
  62. Creeping Death [Live at Castle Donington, UK – August 17th, 1985] *
  63. Ride the Lightning [Live at Castle Donington, UK – August 17th, 1985] *
  64. For Whom the Bell Tolls [Live at Castle Donington, UK – August 17th, 1985] *
  65. The Four Horsemen [Live at Castle Donington, UK – August 17th, 1985] *
  66. Fade to Black [Live at Castle Donington, UK – August 17th, 1985] *
  67. Seek & Destroy [Live at Castle Donington, UK – August 17th, 1985] *
  68. Whiplash [Live at Castle Donington, UK – August 17th, 1985] *
  69. Motorbreath [Live at Castle Donington, UK – August 17th, 1985] *
toon 61 bonustracks
totale tijdsduur: 47:20 (1:01:06)
zoeken in:
avatar van Casartelli
4,0
Casartelli (moderator)
Mijn favoriete Metallica-album! Spannend en levendig weet het album de aandacht veel beter vast te houden dan het achteraf toch wat eentonige debuut. Master of puppets is professioneler maar klinkt mij ook wat berekender in de oren. Het hele album is goed, maar de beste nummers zijn For whom the bell tolls, Fade to black, Creeping death en The call of Ktulu. 4½*

avatar van MDV
4,0
MDV
Wat is dit een ontzettend mooi album zeg! Ik was altijd een van de stereotype Metallica-haters die in feite nooit naar hun muziek had geluisterd. Mijn kennismaking met Metallica, Death Magnetic, viel me toch zeker mee. En ride the lighting is nog veel beter. Vergeet het maar haters, Metallica is gewoon goed.

Ride The Lightning heeft alles wat een thrash albums zou moeten hebben. Brutaliteit, agressie, melodie, pakkendheid en een boodschap. Alles netjes gebalanceerd. De epische klanken van For Whom The Bell Tolls, de melanchoniek van Fade To Black, de agressie en frustratie van Trapped Under Ice. Variatie is iets dat veel metalbums missen, maar Ride The Lightning heeft het zeker. Het enige minpuntje dat ik kan bedenken is de valse start die gemaakt wordt met Fight Fire With Fire, dat nummer had van mij niet gehoeven. Maar voor de rest is dit album een genot voor het oor en een marteling voor de nek

avatar van Quatellica
5,0
Dit vind ik het beste Metallica album, niet zoveel lange nummers zoals master of puppets en de solo's zijn in alle liedjes goed.

5,0

avatar van west
4,5
Kronos schreef:
De productie vind ik bij de muziek en tijd van verschijnen passen en die heeft mijn voorkeur ver boven iets als Metallica uit 1991.


Ik vind op Master of Puppets vrijwel alle tracks (erg) goed. Op Ride the Lightning vind ik dat niet. Een overzicht:
4,5*: Fade to Black
4*: Ride the Lightning, The Call of Ktulu
3,5*: Creeping Death
3*: For Whom the Bell Tolls
2,5*: Escape
1,5*: Fight Fire With Fire, Trapped Under Ice

Gemiddeld kom ik dan uit op 3,0* waarbij dus de kanttekening dat de productie- en opnamekwaliteit ook nog eens echt slecht zijn. Gemiddeld is hier dus wel zeer van toepassing, omdat ik de helft van de nummers van het niveau van MOP vindt en de andere helft wel aardig tot helemaal niets. Een opvallend kwaliteitsverschil op 1 album, wat vaak op één kwaliteitsniveau wordt beoordeeld, terwijl ik vind dat dit er duidelijk niet is. Ik kan me dus ook niet vinden in het feit dat RTL een bijna zo hoge score haalt op Musicmeter als MOP. Ride the Lightning is hooguit de aanzet richting het topalbum Master of Puppets. Meer niet, maar ook niet minder.

avatar van oceanvolta
4,5
Ik verhoog deze klassieker naar 4,5*.

De groei die de Metallica doormaakte ten tijde van dit album is indrukwekkend te noemen. Waar Kill 'em All uit voornamelijk razend snelle nummers bestaat met nog snellere solo's, is op Ride The Lightning meer melodie en dynamiek te horen.

For Whom the Bell Tolls is zo'n nummer wat langzamer is dan wat ze ooit eerder hadden gemaakt maar niet minder indrukwkkend. Een nummer dat zeker live nog altijd een publieksfavoriet is. Die bas in het begin is zo gaaf, ik krig er gewoon kippenvel van!

Op Fade To Black hoor je het beste de melodische kant. Het nummer kent een mooie opbouw met uiteindelijk de ontlading. Deze opbouw komt op de volgende twee albums terug, waarbij beide keren het vierde nummer deze structuur kent.

Nummers die meer in lijn liggen met Kill 'em All zijn Fight Fire With Fire en Trapped Under Ice. Fight Fire With Fire vind wel duidelijk de betere van de twee en ook beter dan elk nummer van de voorganger. Die riff is echt geweldig. Op het laatst de dubbele kick drum er overheen en je hebt een meesterwerk.

Het instrumentale nummer op dit album, The Call Of Ktulu, is voor mij het hoogtepunt van het album. Wat een opbouw en wat een climax! Een van de mooiste climaxen die ik gehoord heb. De sfeer wordt ook vootreffelijk neergezet. Ik vind nog altijd de werktitel van dit nummer (When Hell Freezes Over) beter passen bij de sfeer.

Enige minpuntje voor mij is Escape. Verder zijn het stuk voor stuk krakers.

avatar van Edwynn
4,5
Net toen de rook, afkomstig van het opgevoerde NWOBHM bommetje dat Metallica in haar vroege jaren liet vallen tussen het gretige metalpubliek een beetje opgetrok, was de band alweer klaar om een nieuwe stap te zetten. Ride The Lightning boette niets aan obstinate inborst in ten opzichte van Kill ‘Em All, maar incorporeerde stiekem toch wel het nodige aan melodieuze invloeden. Een band in de groei, maar geenszins van plan om het door noeste arbeid verworven publiek de deur te wijzen.

Fight Fire With Fire knalt er na zijn lieflijke intro dan ook direct in met een voltreffer van nucleaire proporties. De dreigende vocalen van Hetfield kondigen de Derde Wereldoorlog aan terwijl Lars Ulrich de maat aangeeft alsof zijn leven er vanaf hangt. Kirk Hammett laat van zich horen middels een gierende solo die zoals altijd gebukt gaan onder het juk van een stapel ‘wah wah’ effecten. Enkel de harmonie aan het einde van de solo verraadt dat de band niet van plan is te blijven hangen in gierende speedstukken.

In het navolgende titelnummer worden iets meer registers open getrokken. Qua opbouw herinnert het een beetje aan The Four Horsemen van het eerste album, al was het maar vanwege het sublieme middenstuk. Tot zover is het allemaal redelijk binnen de lijn der verwachtingen die gekoesterd mochten worden na het debuut. For Whom The Bell Tolls breekt met de standaard heavy/speed patronen en ontpopt zich na een zinderend basintro tot een tamelijk verwrongen krijgslied. Een straf marstempo leidt de luisteraar gestaag naar een door Kirk Hammett gedicteerd stuk gesymboliseerde waanzin in de apotheose van het nummer. Dat maakt samen met de in de opening gedrukte Cliffstempel van For Whom The Bell Tolls een klassieker die vanaf dat moment voorlopig niet meer van de setlist af te trappen zal zijn.

De sterke melancholische ondertoon die toch gewoon lekker heavy is, maakte het mogelijk dat de ballad Fade To Black niet door poserroepende hordes de grond in getrapt werd. Het spetterende slot waarin de de solo gebroederlijk hand in hand gaat met de parallel lopende harmonie, zorgt bij ondergetekende nog altijd voor rillingen langs de ruggengraat. En voor boegeroep als ze er live weer eens een zooitje van maken natuurlijk. Tja, en met zo’n eerste helft vergeet je haast dat het traditionelere Trapped Under Ice een buitengewoon memorabel meebrulstuk bevat en dat Escape een hele stoere hardrockinborst heeft. Creeping Death schudt je wat dat betreft weer helemaal wakker zo halverwege de tweede helft. Zinderende riffs, een gejaagd tempo, een epische solo en wederom een meebrulstuk waarvan live heel dankbaar gebruik van wordt gemaakt. Deze heeft het allemaal.

Hoe kun je dan anders afsluiten dan met een heldhaftige instrumental die de tot de verbeelding sprekende titel Call Of Ktulu meegekregen heeft. Alle registers gaan hier nog een keer open. Het charismatische basspel van Cliff Burton eist een dominante rol op en de klappen die Ulrich uitdeelt, zijn overdonderend. Hetfield houdt zijn kaken op elkaar en dat is een wijs besluit. Als het aan hem had gelegen had John Bush Ride The Lightning ingezongen. Niettemin kwijt Hetfield zich over de gehele linie van het album prima van zijn taak. Volgens mij had hij een uitstekend inzicht in wat hij wel en niet goed kon.

Het maakt Ride The Lightning tot een album dat in de kern een thrash/speedalbum is waarbinnen veel mogelijk is gemaakt met melodie en harmonie. Het laat je soms zweven en zet je vervolgens met de kracht van een granaat weer terug op aarde. Ride The Lightning is misschien nog niet zo perfect als de opvolger maar de gretigheid waarmee het materiaal gebracht wordt, is voelbaar en misschien juist daarom wel onmisbaar in de metalhistorie.

avatar van frolunda
4,0
De produktie en de zang zijn op Ride the lightning misschien niet helemaal top maar ja als je met zulke songs voor de dag komt vergoed dat veel, zo niet bijna alles.From whom the bells tolls,Creeping death en Call of Ktulu springen er wat mij betreft uit maar de overige nummers doen daar weinig voor onder.Metal klassieker pur sang en misschien wel het beste Metallica album (al heeft Master of puppets op dit moment nog mijn voorkeur).

avatar van Ronald5150
3,5
Ten opzichte van het debuut vind ik "Ride the Lightning" een hele vooruitgang. Op "Kill 'Em All" vond ik de in mijn ogen zwakke zang van Hetfield een te grote impact op mijn beleving hebben. Op "Ride the Lightning" klinkt Hetfield al een stuk beter naar mijn smaak. Dit geldt overigens niet voor alle nummers, want zijn zang op de eerste helft van de titeltrack vind ik ronduit ergerlijk. Ook qua opbouw van het album en de structuur van de liedjes is "Ride the Lightning" een flinke stap voorwaarts. Hoogtepunten vind ik "For Whom the Bell Tolls", "Fade to Black", Creeping Death" en "The Call of the Ktulu". Van de vroegere Metallica albums is "Master of Puppets" mijn absolute favoriet, maar "Ride the Lightning" vind ik een goede tweede.

avatar van Sir Spamalot
4,5
Een jaar na het debuut Kill ’Em All verscheen in 1983 deze Ride the Lightning. Het album werd opgenomen in Kopenhagen onder productionele leiding van Metallica (James en Lars) zelf en Fleming Rasmussen. Of dit nu het beste album van Metallica is, zal een eeuwige strijd opleveren tussen de fans. Ik weet wel dat dit mijn favoriete album is.

Ik moet nog één van mijn jeugdzonden opbiechten, ik bezit als vinyl liefhebber maar twee platen op vinyl van Metallica, And Justice For All en de EP Garage Days Re-Revisited. Dat is het gevolg van mijn jeugdjaren als tapetrader. Als we samen de platenwinkel bezochten, spraken we onderling af om verschillende platen te kopen zodat wij die voor elkaar konden opnemen. Mijn honderden cassettes heb ik een paar jaren geleden weggedaan, er zijn alternatieven genoeg de dag van vandaag, if you catch my drift. De prijzen voor de eerste drie albums van Metallica op vinyl zijn niet mis, ik doe wel verder met de cd’s.

Qua geluid is dit album alvast een flinke stap voorwaarts, hoewel ik nooit zo gecharmeerd ben geweest van Fleming Rasmussen als producer. Het geluid is niet slecht maar het heeft nog die finale afwerking nodig. Toch behoef ik geen remaster. Enorm verschil met het debuutalbum is de figuur van Cliff Burton, een charismatische slordig uitziende waanzinnig spelende bassist. Bij Kill ‘Em All schreef hij het instrumentale (Anesthesia) Pulling Teeth, hier schreef hij mee aan zes van de acht nummers. Enkel aan Trapped Under Ice en Escape schreef hij niet mee. Een voetdruk die kan tellen.

De naam is gevallen, Clifford Lee "Cliff" Burton (RIP). Naast één van de meest geliefde figuren en bassisten in Metal was hij medeverantwoordelijk voor de alsmaar beter wordende songs. Iemand vertelde mij ooit of ik heb het ergens gelezen dat hij een grote bewonderaar was van de klassieke componist Johann Sebastian Bach. Ik hoor dit niet direct terug in de muziek maar de arrangementen zijn wel beter uitgewerkt, er zit ook meer variatie in, van supersnel naar loodzwaar tot een sublieme semi-ballad, Fade to Black.

Acht nummers op een album dat iets langer duurt dan de voor mij magische grens van drie kwartier. Fade to Black is magisch, The Call of Ktulu is een meesterwerk, Escape valt iets uit de toon bij de rest van het aanwezige geweld. Geeft niet want je houdt nog zeven krakers over. Als dat niet genoeg is.

avatar van wizard
4,0
Mijn eerste album van Metallica was het titelloze album uit 1991. Toen kwam Master of Puppets, en daarna Ride the Lighting. Kortom, ik heb de ontwikkeling van Metallica in de omgekeerde volgorde doorlopen: van toegankelijke metal naar een snelle speed-/thrashband waarbij de albums steeds beter worden.

Ook in vergelijking met Metallica’s debuutalbum Kill ‘Em All is Ride the Lightning een hele stap vooruit. Dit album is veel minder afhankelijk van het trucje dat op Kill Em All nog veelvuldig werd toegepast, namelijk NWOBHM-achtige nummers op dubbele snelheid spelen. Toegegeven, op dit album staan een paar nummers die ook op het debuut hadden kunnen staan (Trapped Under Ice bijvoorbeeld). Echter, door de betere productie en het feit dat Hetfield zijn stembanden op Ride the Lightning stukken beter onder controle heeft, komen deze nummers hier veel beter tot hun recht.
Op veel andere nummers laat Metallica horen veel betere songschrijvers te zijn geworden, die bovendien durven om gas terug te nemen. Op Ride the Lightning is er ruimte voor melodie, wat de nummers ten goede komt. Hoogtepunten op dit album zijn het titelnummer, For Whom the Bell Tolls, en Creeping Death. Met The Call of the Ktulu sluit het album bovendien ijzersterk af. Een van de beste instrumentale nummers die ik ken.

Samen met Master of Puppets is dit het beste werk dat Metallica geproduceerd heeft. Welk album het best is, vind ik lastig. Op dit moment neig ik naar Ride the Lightning, maar ik heb het album de afgelopen weken ook erg vaak gehoord zodat ik het momenteel beter in mijn hoofd heb zitten...ik ben niet zo’n grote fan van Metallica dat ik hun albums wekelijks luister.

Hoe dan ook, dit album is drie kwartier genieten.

4.0*

avatar van AllOutWar
4,5
Tijdloos Album..Thrash zoals het hoort..verplichte kost.

avatar van lennert
4,5
Ja, ik had eigenlijk niet anders verwacht dan dat dit album nog steeds een dikke schot in de roos zou zijn. Waar Kill 'Em All jeugdige onbezonnenheid toont, is dit album al behoorlijk volwassen met een paar van de beste metal(lica) tracks ooit.

Het geheim van Ride The Lightning zit hem vooral in hoe ongelooflijk afwisselend het album is. Bassist Cliff Burton die de rest van de band muziektheorie bij bracht, het blijft een prachtig verhaal. Na all-out thrashers, gaat het album over in het sublieme For Whom The Bell Tolls met krachtige oorlogsteksten en een strak marcheerritme, om vervolgens over te gaan in het hartverscheurend mooie Fade To Black. Hilarisch hoe mensen er toentertijd boos om waren. Hier hoor ik ook meteen weer waarom Metallica boven een Slayer uitstijgt voor mij.

Escape is een vreemd lied dat het album van een maximale score weg houdt. Muzikaal is het nog steeds top notch, maar het refrein loopt niet lekker, kennelijk omdat de platenmaatschappij wilde dat er wat radiovriendelijks uitkwam. Nog steeds een goed lied, maar het klopt ergens niet helemaal. Gelukkig trekt Creeping Death het album meteen weer op. Er zijn weinig thrashnummers die zo'n vet meeschreeuw stuk hebben als het "DIE BY MY HAND"-gedeelte. De tweede, lage stem onder het refrein geeft het lied ook een fantastiche, duistere vibe. En zo'n instrumental als The Call Of Cthulhu (ja, Lovecraft-enthousiasteling hier, ik noem onze Ancient One bij zijn echte naam. Iä! Iä! Cthulhu fhtagn!) is natuurlijk ook prachtig. Al valt stiekem wel een beetje op dat Ulrich's drumpartijen hier al een beetje in het niet vallen bij het geweld van de gitaren.

Geen volledige bak door Escape dus, maar de 4.5 sterren zijn dik verdiend. Een zeer invloedrijk, krachtig en afwisselend album.

Voorlopige tussenstand:
1. Ride The Lightning
2. Kill 'Em All

avatar van RuudC
4,5
In de laatste, pak em beet, tien jaar heb ik maar heel weinig muziek gedraaid van metallica. Altijd was het debuut mijn favoriet en de laatste tijd vermoedde ik al dat Master of Puppets de lead over zou nemen. Ride The Lightning was van het oude werk altijd mijn minst favoriete. Natuurlijk ben ik dol op For Whom The Bell Tolls, Fade To Black en uiteraard Creeping Death, maar een aantal andere songs deden me weinig.

Van die gedachte is nog maar weinig over. Ride The Lightning overrompelt me een beetje met doordacht spel en een sprong voorwaarts als het gaat om de ontwikkeling van deze band. De rauwe, soms ongecontroleerde energie heeft plaatsgemaakt voor een veel bedachtzamer geluid. Met de kennis van nu is dit dan ook de opmaat voor Master Of Puppets en joost mag weten wat Cliff Burton uit zijn hoge hoed getoverd zou hebben. Ik heb wel echt de indruk dat Burton flink zijn stempel heeft kunnen drukken op de band. Met For Whom The Bell Tolls en Creeping Death levert Metallica zijn beste songs tot nu toe af, maar slaat verder de plank ook niet mis. Escape is een niet onaardig nummertje, maar tegelijkertijd ook niet bepaald boeiend. Dit album is overigens wel echt een topper.


Tussenstand:
1. Ride The Lightning
2. Kill 'Em All

4,5
Metallica - Ride the Lightning

Heerlijk album van Metallica om ruim driekwartier te genieten van heerlijk harde metal. De speelduur en het aantal nummers is echt perfect voor dit soort muziek. De sound hier bevalt me ook nog niet iets meer dan op Master of Puppets, daar voelt het wat meer gepolijst. Geef mij maar liever wat lomper
Mijn favoriete nummer van Metallica is Fade to Black, echt prachtig hoe dat nummer zowel gevoelig als hard kan zijn. Ook For Whom the Bell Tolls, Trapped Under Ice en Creeping Death vind ik fantastisch en maken dit een fantastische luisterervaring. The Call of Ktulu verveelt ook nooit, ondanks dat het bjina 9 minuten instrumentaal is.
Fight Fire with Fire vind ik wel het minste nummer, heb het album best vaak geluisterd maar dat nummer pakt me eigenlijk nooit. Klein smetje op een verder fantastisch album.

4,5*

avatar van Film Pegasus
geplaatst:
Ik ben niet de superfan van Metallica, maar kan de groep wel smaken. Ride the Lithning is een gevarieerd virtuoos album geworden met 8 nummers, dus geen overbodige last. Ook wat afwisseling in de nummers, want bij sommige albums wil de verveling wel eens toeslaan. Je hoort dat de groep in vorm is.

Gast
geplaatst: vandaag om 08:21 uur

geplaatst: vandaag om 08:21 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.