Metallica - Ride the Lightning (1984)

En toch is dat precies wat je deed. Of je het nu zwartwit stelt of niet. Ik begrijp je punt, je hebt alleen een merkwaardige manier van het maken ervan.

Klassieker die ik om de zoveel tijd weer 's een paar keer op zet.
Escape en Trapped Under Ice weerhouden dit album ervan om 5* te krijgen.

Fight Fire with Fire 1ste minuten + keihard = kippenvel


Metallica lijstje (van beste naar "slechtste")
1. ... and Justice for All
2. Ride the Lightning
3. Master of Puppets
4. Metallica / Black

Had ik deze echt op een 3,5* staan. Raar hoor, maar goed tijden veranderen, en meningen ook. Want waar ik bij Master of Puppets de documentaire Paradise Lost nodig had als stimulans het album weer eens te gaan luisteren, was het dit keer de film Zombieland. De - geweldige - intro bestaat namelijk uit een prachtige slo-mo compositie van zombie's die mensen aanvallen met op de achtergrond For Whom the Bell Tolls... subliem.

Nu, zeg ruim 3 maanden later, waarin zeker een hele maand lang Ride the Lightning vrijwel non-stop opstond, twijfel ik nu alleen nog tussen de 4,5* en 5*. Vanaf For Whom the Bell Tolls kan ik geen kritiekpunt leveren. Zo ontzettend heerlijk, zo sterk. Kleine details als het iets langer doorhalen van het sluitwoord in elke tweede zin van Trapped Under Ice zijn mij niet ontgaan. Pure vakmanschap.

Wacht, waarom de twijfel? Bam 5*.

Zo lees ik het graag.

Ik verhoog deze klassieker naar 4,5*.

De groei die de Metallica doormaakte ten tijde van dit album is indrukwekkend te noemen. Waar Kill 'em All uit voornamelijk razend snelle nummers bestaat met nog snellere solo's, is op Ride The Lightning meer melodie en dynamiek te horen.

For Whom the Bell Tolls is zo'n nummer wat langzamer is dan wat ze ooit eerder hadden gemaakt maar niet minder indrukwkkend. Een nummer dat zeker live nog altijd een publieksfavoriet is. Die bas in het begin is zo gaaf, ik krig er gewoon kippenvel van!

Op Fade To Black hoor je het beste de melodische kant. Het nummer kent een mooie opbouw met uiteindelijk de ontlading. Deze opbouw komt op de volgende twee albums terug, waarbij beide keren het vierde nummer deze structuur kent.

Nummers die meer in lijn liggen met Kill 'em All zijn Fight Fire With Fire en Trapped Under Ice. Fight Fire With Fire vind wel duidelijk de betere van de twee en ook beter dan elk nummer van de voorganger. Die riff is echt geweldig. Op het laatst de dubbele kick drum er overheen en je hebt een meesterwerk.

Het instrumentale nummer op dit album, The Call Of Ktulu, is voor mij het hoogtepunt van het album. Wat een opbouw en wat een climax! Een van de mooiste climaxen die ik gehoord heb. De sfeer wordt ook vootreffelijk neergezet. Ik vind nog altijd de werktitel van dit nummer (When Hell Freezes Over) beter passen bij de sfeer.

Enige minpuntje voor mij is Escape. Verder zijn het stuk voor stuk krakers.

De opvolger van Kill 'em All. En wat voor één. Door de rauw klinkende instrumenten en de aandacht trekkende stem van James Hetfield is het even wennen. Maar als je er eenmaal helemaal in zit, dan ontdek je de ware schoonheid van Ride The Lightning. Met in het speciaal natuurlijk Fade To Black, naar mijn mening het mooiste nummer dat Metallica ooit heeft geschreven. Het hieropvolgende nummer, Trapped Under Ice, vind ik daarentegen helemaal niets en is voor mij het enige nummer dat ik niet goed vind op deze verder fantastische plaat.

4 sterren.

Dit album zojuist tijdens het verven opgezet. Ging er spontaan harder van werken

Fade to Black is dan misschien wel het mooiste nummer maar The Call of Ktulu vind ik het beste nummer van Ride the Lighting.

Geweldig nummer inderdaad, jammer dat ze dat op één of andere manier tegenwoordig niet meer kunnen, zulke nummers componeren. Metallica op de top van hun creativiteit en nog geen miljoenenact.

Je hebt alles zwart geschilderd?

Nee, dat zijn The Stones

Dacht toch echt dat dat van The Beatles was...

Het is natuurlijk van Anvil.

For Whom the Bell Tolls en Creeping Death zijn gewoon de beste nummers van Metallica. Na deze plaat is het sowieso al afgelopen wat mij betreft, dit niveau wisten ze nooit meer te behalen.

Beste Metallica plaat? Zeker! Hierna afgelopen? Zeer zeker niet, MoP is tevens briljant, al is het mij iets te perfect uitgevoerd, deze is rauwer.

De tijd dat ik deze muziek vaak draaide is al lang voorbij, maar deze zal ik toch altijd onthouden en af en toe nog eens draaien.
Ik vind dit zowat de beste Metallica plaat. De zang is ook heel goed.

Zojuist nog eens gedraaid. The Call of Ktulu blijft toch wellicht het beste instrumentale metalnummer.

De laatste minuut van The Call of Ktulu is zo meesterlijk. Hij lijkt rustig te eindigen om vervolgens nog één keer volledig los te gaan. Echt kippenvelopwekkend dat slot.

Ja, die roffelende pauken enzo. Als ik dat stuk hoor, kan ik moeiteloos de indruk oproepen die het op mij als klein jochie achterliet. Een waanzinnig slot van wat mij betreft de aller, allerbeste Metallica LP ooit.

Als je naar een nummer als Ride The Lighting of For Whom The Bell Tolls luistert dan hoor je dat Lars Ulrich best leuke drumfills had.

In de 80er jaren had ik nog niet zoveel met Metallica. Ik had beide lp's Kill ém All en Ride the Lightning wel, maar driaade ze niet zo vaak.Ik vond de produktie van de eerste ronduit slecht, de 2de lp was wat dat betreft al beter. Pas na de aankoop van de box Live Shit, Bing & Purge ben ik het oude Metallica werk echt gaan waarderen.
Dit album opend sterk met een rustig intro van Fight Fire With Fire, om vervolgens compleet weg te blazen. Ik vind ook dat het stem geluid van Hetfield in die tijd prettiger om naar te luisteren dan tegenwoordig. Het klonk toen een stuk rauwer.
Ride the Lightning is ook al zo'n knaller: lekker rauwe gitaren en mooie teksten
Andere juweeltjes zijn natuurlijk For Whom The Bell Tolls, Fade to Black, het snelle Trapped Under Ice, Creeping Death en The Call of Ktulu.
Kortom: een klassieker! Nét iets beter dan Master of Puppets. 5 sterren!

Voor mij zeker de beste Metallica ceedee. De impact die nummers als Creeping Death en Fade to Black en zeker For whom the bell tolls hebben zijn ongeëvenaard. Deze nummers willen we allemaal nog steeds live zien en we joelen ze allemaal van begin tot eind mee. Dit doen we natuurlijk ook met andere nummers, maar de "Ride the Lightning" klassiekers mogen ze van niemand overslaan. Enter Sandman mogen ze wat mij betreft wel eens overslaan.

Ride the Lightning is en blijft de ultieme Metallica-plaat voor mij. Van begin tot einde meesterlijk.

Ik zag dat deze op 4,5 stond, heb 'm toch maar naar 5* verhoogd want dit is samen met Master Of Puppets Metallica's beste. Vroeger gaf ik met ruime voorsprong de voorkeur aan Puppets, de laatste jaren is Lightning aan een inhaalbeweging bezig en hijst zich met gemak naast die andere kraker. Het niveau van deze 2 albums zouden ze nooit meer evenaren.

Een klassieker deze van Metallica uit de tijd dat ze nog ongepolijst klonken en vergeleken met hun debuut een stuk volwassener. Ride the Lightning, From Whom the Bell Tolls,Fade to Black en Creeping Death zijn ijzersterk. Cliff Burton is toch voor mij de bindende factor op deze plaat wat een geweldige bassist!

Inderdaad, verder heeft de band zich alleen maar gedevolueert sindsdien helaas. de platen hierna waren herhalingen van dit beproefde concept en vanaf Black Album werd het een door commercie verscheurde band helaas.

Is wel heel kort door de bocht. Op Puppets en Justice wordt het concept misschien wel verder uitgewerkt, maar als dat toch resulteert in supersongs (op Puppets iets meer dan op Justice) kan je mijns inziens niet zeggen dat de band zich devalueerd. Na de Black Album kan ik je beter volgen.

Natuurlijk devalueerd de band zich niet na Ride the lightning! Het onstuimige is er misschien wat vanaf maar ze evalueren de ingezette koers op Master of puppets tot in perfectie. Daarna slaan ze ietwat door op Justice maar nog altijd zijn ze daar baanbrekend bezig. Zeker in het genre gezien.

Dit is voor mij een lichte tegenvaller na het debuutalbum. Hetfield zingt tamelijk beroerd, zijn melodieën zijn oninteressant, Ulrich kan mij maar zelden boeien, Burton is nauwelijks te horen. De riffs en solo's zijn ook al niet beter.
Met drie uitzonderingen en op de acht is dat toch behoorlijk veel.
Fade to Black loopt qua structuur vooruit op One. Kalm, wanhopig eerste deel, volop agressie in het tweede deel. De opbouw is veel minder abrupt, dus dat is een toppertje. Oh ja, Hetfield zingt goed.
Creeping Death is niet beter, maar ook niet slechter dan het beste van Kill'em all. Het zou nog het beste op dat album passen.
Wat mij werkelijk verrast is de instrumentale afsluiter. Waar Orion van het volgende album mij tamelijk koud laat ben ik onder de indruk van de goed doordachte, bijna symfonische (voor de deskundigen: sonatevorm) opbouw van het nummer. De thema's - lees riffs - behoren ook al tot de beste van dit album.
Deze drie nummers zijn verantwoordelijk voor drie sterren.

Vorige week op dag 1 van het Orion festival is Ride the lightning compleet van achteren naar voren gespeeld. Met Escape dat nog nooit eerder live gespeeld was. Een nummer dat onder de druk van de platenmaatschappij in die tijd gemaakt moest worden (tenminste dat heb ik ergens gelezen). Na afloop roept Hetfield 'Did you like it?' Het publiek roept natuurlijk ja maar Hetfield staat zelf Nee te schreeuwen. Was wel komisch om te zien.